ขายล้างหนี้ แต่เพียงแค่เอ่ยคำว่า “สามี”… เขากลับลืมตาตื่นขึ้นมาพลิกชะตากรรม!
I. เจ้าสาวที่ถูกตีตราว่า “สินค้า”
หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องแต่งตัวสุดหรู “ลลิน” หญิงสาววัย 24 ปี นั่งมองเงาของตัวเองในชุดเจ้าสาวลูกไม้สีขาวบริสุทธิ์ มันควรจะเป็นวันที่ผู้หญิงทุกคนมีความสุขที่สุดในชีวิต แต่นัยน์ตาของเธอกลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความปวดร้าว
“จำไว้นะลลิน เข้าไปอยู่ในบ้านตระกูล ‘จิระพาณิชย์’ แล้วก็ทำตัวให้มันดีๆ ปรนนิบัติเขาให้สมกับเงิน 50 ล้านที่เขาจ่ายมาล้างหนี้พนันให้ฉัน!”
“สมภพ” พ่อแท้ๆ ของเธอเดินเข้ามาพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง ไม่มีแม้แต่แววตาแห่งความสงสาร ลลินถูกบังคับให้แต่งงานเพื่อแก้เคล็ด (สะเดาะเคราะห์) ให้กับ “ภาคิน” ทายาทอันดับหนึ่งของตระกูลมหาเศรษฐี ผู้ซึ่งประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์อย่างมีเงื่อนงำและนอนเป็น ‘เจ้าชายนิทรา’ ไม่ได้สติมานานถึง 9 เดือนเต็ม!
ทุกคนในแวดวงสังคมต่างซุบซิบนินทาว่า ลลินก็แค่ “สินค้า” ที่พ่อหน้าเงินขายเพื่อแลกกับความสุขสบายของตัวเอง เธอต้องเข้าไปเป็น “แม่ม่ายจำศีล” ดูแลร่างที่ไร้ความรู้สึกไปตลอดชีวิต
“ค่ะพ่อ…” ลลินตอบรับเสียงแผ่วเบา เธอไม่มีทางเลือก ความกตัญญูคือโซ่ตรวนที่ล่ามเธอไว้จนดิ้นไม่หลุด
II. งานแต่งงานที่ไร้เงาเจ้าบ่าว
พิธีสมรสถูกจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายแต่หรูหราเป็นการภายใน มีเพียงญาติสนิทของตระกูลจิระพาณิชย์และคุณหญิงย่า ผู้เป็นเสาหลักของบ้าน ลลินต้องยืนรดน้ำสังข์เพียงลำพังโดยมีเพียงรูปถ่ายของภาคินตั้งอยู่เคียงข้าง
“น่าสมเพชจริงๆ สวยซะเปล่าแต่ต้องมานั่งเฝ้าผัก” “พ่อมันขายกินแท้ๆ ได้ข่าวว่าคุณภาคินแกน่ะสมองตายไปแล้ว ที่ย่าแกให้แต่งก็แค่งมงายเรื่องดวงนั่นแหละ” เสียงซุบซิบจากบรรดาญาติฝั่งสามีที่หวังจะฮุบสมบัติแว่วเข้าหูตลอดเวลา แต่ลลินเพียงแค่เชิดหน้าขึ้นและอดทนก้าวผ่านพิธีการอันน่าอึดอัดนี้ไปจนจบ
III. ห้องสี่เหลี่ยมและความลับของเจ้าชาย
ค่ำคืนส่งตัวเข้าหอ… ลลินถูกพยาบาลพามายังห้องนอนกว้างขวางที่ถูกดัดแปลงเป็นห้อง ICU ขนาดย่อม เสียงเครื่องช่วยหายใจและเครื่องวัดชีพจรดังเป็นจังหวะเชื่องช้า บนเตียงคิงไซส์กลางห้อง ปรากฏร่างของ ภาคิน ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ แม้จะหลับใหลมานานถึง 9 เดือน แต่โครงหน้าคมคายและคิ้วเข้มของเขายังคงฉายแววอำนาจและความหล่อเหลาอย่างหาตัวจับยาก
พยาบาลและคนรับใช้ออกไปหมดแล้ว ทิ้งให้ลลินอยู่กับเขาเพียงลำพัง
ลลินเดินเข้าไปใกล้ๆ ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียง เธอมองดูผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็น “สามี” อย่างเป็นทางการตามกฎหมายด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งเวทนาและเห็นใจ… เขาเองก็คงเป็นเหยื่อของความโหดร้ายในครอบครัวนี้ไม่ต่างจากเธอ
ลลินค่อยๆ เอื้อมมือไปกุมมือใหญ่ที่เย็นเฉียบของภาคินเอาไว้ นิ้วโป้งของเธอเกลี่ยเบาๆ บนหลังมือของเขา
“คุณคงอึดอัดมากใช่ไหมคะที่ต้องนอนนิ่งๆ แบบนี้…” ลลินกระซิบ น้ำเสียงของเธออ่อนหวานและเต็มไปด้วยความเมตตา “ใครๆ ก็บอกว่าฉันถูกขายมาเป็นเครื่องมือแก้เคล็ด… แต่สำหรับฉัน ตั้งแต่วินาทีที่เซ็นใบทะเบียนสมรส คุณคือครอบครัวเพียงคนเดียวของฉันแล้วนะคะ”
น้ำตาหยดหนึ่งของลลินหยดแหมะลงบนหลังมือของภาคิน “รีบตื่นขึ้นมานะคะ… คุณสามีของฉัน”
IV. ปาฏิหาริย์หรือความจงใจ
สิ้นคำว่า ‘คุณสามีของฉัน’ จู่ๆ นิ้วมือที่แข็งเกร็งของภาคินก็กระตุกเบาๆ
ลลินชะงัก เธอเบิกตากว้าง จ้องมองมือที่ถูกกุมเอาไว้ เครื่องวัดชีพจรที่เคยเต้นช้าๆ เริ่มมีจังหวะที่เร็วขึ้นและหนักแน่นขึ้น!
“ค-คุณภาคิน?” ลลินเรียกชื่อเขาเสียงสั่น พยายามจะลุกขึ้นไปกดกริ่งเรียกหมอ
แต่ทว่า… มือใหญ่ที่เย็นเฉียบนั้นกลับพลิกกลับมา ‘คว้าข้อมือ’ ของเธอเอาไว้แน่นจนลลินสะดุ้งสุดตัว!
แพขนตาหนาของชายหนุ่มขยับรัว ก่อนที่ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจะเบิกโพลงขึ้น นัยน์ตาสีนิลคู่นั้นไม่ได้ดูล่องลอยเหมือนคนป่วยที่เพิ่งฟื้น แต่มันเต็มไปด้วยความดุดัน ทรงอำนาจ และมีสติสัมปชัญญะครบถ้วนสมบูรณ์!
ลลินตกใจจนพูดไม่ออก ภาคินค่อยๆ หันหน้ามามองเธอ ริมฝีปากแห้งผากของเขาขยับยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าจะเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ
“เมื่อกี้… เธอกล้าเรียกฉันว่า ‘สามี’ อย่างนั้นเหรอ สาวน้อย?”
V. แผนลวงตาที่ถูกเปิดโปง
“คุณฟื้นแล้ว! ด-เดี๋ยวฉันจะไปตามหมอ!” ลลินลนลาน แต่ภาคินออกแรงดึงร่างบางจนเธอเสียหลักล้มลงไปนั่งแหมะอยู่บนเตียงข้างๆ เขา
“ไม่ต้องเรียกใครทั้งนั้น…” ภาคินกระซิบชิดใบหูของเธอ “ฉันไม่ได้หลับ… ฉันมีสติและได้ยินทุกอย่างมาตลอดสามเดือนที่ผ่านมา”
ลลินเบิกตากว้างด้วยความช็อก ภาคินเล่าความจริงให้เธอฟังอย่างรวดเร็ว อุบัติเหตุเมื่อ 9 เดือนก่อนไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นฝีมือของอาแท้ๆ ที่ต้องการฆ่าเขาเพื่อฮุบตำแหน่งประธานบริษัท ภาคินรอดตายมาได้และฟื้นตัวเมื่อ 3 เดือนก่อน แต่เขาแกล้งทำเป็นเจ้าชายนิทราต่อไป เพื่อรวบรวมหลักฐานและลากคอคนทรยศในตระกูลออกมา
“ฉันนอนฟังพวกญาติปลิงสูบเลือดพวกนั้นเข้ามาแช่งชักหักกระดูกฉันทุกวัน… จนกระทั่งผู้หญิงโง่ๆ ที่ถูกพ่อตัวเองขายทิ้งอย่างเธอ เดินเข้ามากุมมือฉัน แล้วเรียกฉันว่า ‘สามี'” ภาคินไล้ปลายนิ้วไปตามพวงแก้มที่เปื้อนน้ำตาของลลินเบาๆ แววตาของเขาอ่อนโยนลงอย่างประหลาด
“คำพูดของเธอ… ทำให้ฉันรู้ว่า ฉันเจอ ‘หมาก’ ชิ้นสำคัญที่จะมาเป็นนายหญิงตัวจริงของตระกูลนี้แล้ว”
VI. รุ่งอรุณแห่งการเอาคืน
เช้าวันรุ่งขึ้น คฤหาสน์ตระกูลจิระพาณิชย์แทบแตกสลาย เมื่อร่างสูงใหญ่ของภาคินในชุดสูทสีดำสนิทเต็มยศ เดินลงมาจากบันไดใหญ่ โดยมีลลินควงแขนอยู่เคียงข้าง!
บรรดาญาติๆ ที่กำลังนั่งจิบกาแฟและวางแผนแบ่งสมบัติกันถึงกับหน้าซีดเผือด แก้วกาแฟร่วงหล่นแตกกระจายเต็มพื้น
“ภ-ภาคิน! แกฟื้นตั้งแต่เมื่อไหร่!” คุณอาผู้ชั่วร้ายชี้หน้าหลานชายด้วยความหวาดผวา
“ฟื้นนานพอที่จะรวบรวมหลักฐานส่งให้ตำรวจลากคออาเข้าคุกคดีจ้างวานฆ่าครับ” ภาคินยิ้มเย็นชา ตำรวจนอกเครื่องแบบนับสิบนายกรูเข้ามาในห้องโถงทันที พร้อมกับสวมกุญแจมือผู้ที่คิดร้ายต่อเขาทุกคนท่ามกลางเสียงกรีดร้องโวยวาย
ภาคินหันมาจับมือลลินและประกาศกร้าวต่อหน้าทุกคน “ตั้งแต่วันนี้ไป ลลินคือภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย และเป็นนายหญิงเพียงคนเดียวของจิระพาณิชย์ ใครที่กล้าดูถูกเธอ ก็เท่ากับดูถูกฉัน!”
และไม่เพียงเท่านั้น ภาคินยังได้จัดการกับ สมภพ พ่อจอมเห็นแก่ตัวของลลิน โดยการยึดทรัพย์สินทั้งหมดที่เคยให้ไปกลับคืนมา ปล่อยให้สมภพต้องเผชิญกับชะตากรรมคนล้มละลายที่ไม่มีใครเหลียวแล เพื่อเป็นการลงโทษที่กล้าขายลูกสาวแท้ๆ ของตัวเอง
บทส่งท้าย: รักแท้ที่งอกงาม
ค่ำคืนอันเงียบสงบกลับมาเยือนอีกครั้ง ลลินยืนมองวิวเมืองหลวงจากระเบียงห้องนอนใหญ่ ภาคินเดินเข้ามาสวมกอดเธอจากด้านหลัง คางแกร่งเกยอยู่บนลาดไหล่บาง
“ขอบคุณนะคะ… ที่ปกป้องฉัน” ลลินเอ่ยเสียงหวาน “ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณ…” ภาคินกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น “ขอบคุณที่เข้ามาเป็นแสงสว่างในตอนที่ฉันอยู่ในความมืดมิด… แล้วตอนนี้ นายหญิงของฉัน พร้อมจะทำหน้าที่ ‘ภรรยา’ จริงๆ หรือยัง?”
ลลินหน้าแดงก่ำเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รินรดต้นคอ เธอหันกลับไปสบตากับสามีผู้ทรงอำนาจ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความรักและความอบอุ่นถูกส่งมอบให้กัน… การแต่งงานที่เริ่มต้นจากการถูกขายเป็นสินค้า ได้พลิกผันกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความรักที่ยิ่งใหญ่และมั่นคงไปตลอดกาล.
