สู่การกลับบ้านที่ต้องเผชิญหน้ากับกองทัพทหารและปลายกระบอกปืน!
I. น้ำตาและเลือดบนพื้นห้อง
ความเจ็บปวดที่ท้องปะทุขึ้นอย่างรุนแรงราวกับมีใครเอามีดมาบิดคว้านอวัยวะภายใน น้ำคร่ำสีใสแตกทะลักเปื้อนพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ ฉันชื่อ “นลิน” หญิงสาวที่กำลังอุ้มท้องแก่เก้าเดือนเต็ม ร่างกายของฉันทรุดลงไปกองกับพื้น มือทั้งสองข้างกุมท้องที่นูนใหญ่ไว้แน่น หอบหายใจอย่างรวยริน ความเจ็บปวดของการเจ็บท้องคลอดลูกก่อนกำหนดพุ่งริ้วขึ้นมาจนฉันแทบจะขาดใจ
“ก-กวิน… กวินคะ ช่วยนลินด้วย นลินปวดท้อง… ลูกกำลังจะคลอด พาฉันไปโรงพยาบาลที…”
ฉันเงยหน้าขึ้น มองชายที่ได้ชื่อว่าเป็น ‘สามี’ ด้วยสายตาเว้าวอน น้ำตาไหลอาบสองแก้ม
“กวิน” กำลังยืนผูกเนคไทอยู่หน้ากระจก เขาสวมสูทสีน้ำตาลหรูหราที่ตัดเย็บมาอย่างดีเพื่อเตรียมตัวไปงานเลี้ยงฉลองวันเกิดครบรอบหกสิบปีของ “คุณหญิงพรรณี” ผู้เป็นแม่ของเขา กวินปรายตามองฉันที่นอนจมกองน้ำคร่ำอยู่บนพื้นด้วยแววตาที่รำคาญและเย็นชา
“เลิกบีบน้ำตาและเลิกแสดงละครสักทีเถอะนลิน! กำหนดคลอดมันอาทิตย์หน้านู่น! คุณก็แค่เรียกร้องความสนใจ อยากจะพังงานวันเกิดของแม่ผมใช่ไหมล่ะ!”
“ม-ไม่ใช่นะกวิน… ฉันเจ็บจริงๆ เลือด… เลือดมันออกแล้ว…” ฉันพยายามคลานเข้าไปเกาะขากางเกงของเขา
แต่กวินกลับสะบัดขาออกอย่างแรงจนร่างของฉันกระเด็นไปกระแทกกับโซฟา เขาชี้หน้าด่าทอฉันอย่างไม่ไยดี
“ผมเบื่อความงี่เง่าของคุณเต็มทนแล้ว! จะนอนสำออยเรียกร้องความสนใจก็เชิญทำไปคนเดียวเถอะ คืนนี้ผมจะไปนอนค้างบ้านแม่ ถ้ารู้สึกตัวว่าเลิกบ้าเมื่อไหร่ ก็จัดการตัวเองแล้วกัน!”
สิ้นคำพูดอันเลือดเย็น ประตูบ้านก็ถูกกระแทกปิดลงอย่างรุนแรง ทิ้งให้ฉันนอนเดียวดายอยู่บนพื้นพร้อมกับความเจ็บปวดที่กำลังจะพรากสติสัมปชัญญะของฉันไป โลกทั้งใบมืดมิดลง… ผู้ชายที่ฉันยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อมาแต่งงานด้วย กลับทิ้งฉันและลูกให้รอความตายอย่างเลือดเย็น!
II. สายใยสุดท้ายที่ถูกตัดขาด
เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง เลือดสีแดงฉานเริ่มไหลปนออกมากับน้ำคร่ำ ฉันรู้ตัวดีว่าถ้ายังอยู่ที่นี่ต่อไป ฉันและลูกในท้องคงไม่รอดแน่ๆ ด้วยเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้าย ฉันตะเกียกตะกายเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่ตกอยู่ใกล้ๆ
ฉันไม่ได้โทรหารถพยาบาล แต่ฉันกดโทรออกไปยังเบอร์โทรศัพท์เบอร์หนึ่ง… เบอร์ที่ฉันไม่เคยกล้ากดโทรไปเลยตลอดสามปีที่ผ่านมา
“ฮัลโหล…” เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจของชายวัยกลางคนดังขึ้นที่ปลายสาย
“พ-พ่อคะ… ช่วยนลินด้วย… นลินกำลังจะตาย…”
“นลิน!! ลูกอยู่ที่ไหน! เกิดอะไรขึ้นบอกพ่อมาเดี๋ยวนี้!!” น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวของ “ท่านนายพลเดชา” ผู้บัญชาการทหารบก พ่อบังเกิดเกล้าของฉัน เปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกสุดขีด
ฉันคือลูกสาวเพียงคนเดียวของตระกูลทหารที่ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศ แต่เพราะฉันดื้อรั้น หลงรักผู้ชายธรรมดาอย่างกวินที่เปลือกนอกดูแสนดี ฉันถึงขั้นยอมตัดขาดกับครอบครัว ปิดบังฐานะที่แท้จริง และย้ายมาอยู่กินกับเขา… จนกระทั่งวันนี้ วันที่ฉันได้เห็นธาตุแท้ของซาตาน!
“บ้าน… บ้านของกวินคะพ่อ… ช่วยลูกของนลินด้วย…”
ฉันพูดได้แค่นั้นก่อนที่สติจะดับวูบไป สิ่งสุดท้ายที่หูของฉันแว่วได้ยิน คือเสียงตะโกนสั่งการอย่างบ้าคลั่งของท่านนายพลเดชาที่เรียกหน่วยแพทย์ทหารฉุกเฉินให้ออกปฏิบัติการด่วนที่สุด!
III. การกลับมาของคนจองหอง
สองวันต่อมา…
กวินขับรถกลับมาที่บ้านด้วยใบหน้าเบิกบานและอวดดี ตลอดสองวันที่ผ่านมาเขาปิดโทรศัพท์มือถือ ปาร์ตี้ฉลองวันเกิดแม่ของเขาอย่างสุดเหวี่ยงโดยไม่สนใจไยดีเมียที่กำลังท้องแก่ เขาซื้อตุ๊กตาหมีราคาถูกๆ ติดมือมาตัวหนึ่ง หวังจะใช้มันง้อฉัน
‘ป่านนี้นลินคงไปคลอดที่คลินิกแถวนี้แล้วล่ะมั้ง คงจะกำลังอุ้มลูกรอเรากลับไปง้อแน่ๆ ผู้หญิงหัวอ่อนแบบนั้น แค่พูดดีด้วยนิดหน่อยก็ยอมสยบแทบเท้าแล้ว’ กวินคิดในใจพร้อมกับผิวปากอย่างอารมณ์ดี
แต่ทว่า… ทันทีที่รถของเขาเลี้ยวเข้าสู่ซอยหมู่บ้าน รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ต้องแข็งค้าง!
IV. ปลายกระบอกปืนและคำพิพากษา
หน้าบ้านเดี่ยวสองชั้นที่เคยเงียบสงบ บัดนี้ถูกปิดล้อมไปด้วย รถฮัมวี่ทหาร (Military Humvee) หุ้มเกราะสีเขียวเข้มถึงสี่คัน! ทหารในชุดพรางเต็มยศพร้อมอาวุธปืนสงครามครบมือ ยืนตรึงกำลังล้อมรอบบริเวณบ้านราวกับกำลังเตรียมทำสงคราม
กวินเหยียบเบรกจนตัวโก่ง ร่างกายของเขาสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว เขาค่อยๆ ก้าวลงจากรถด้วยความงุนงง
“ย-หยุดนะ! พวกคุณเป็นใคร มาทำอะไรที่หน้าบ้านผม!” กวินตะโกนถามเสียงสั่น
ทันใดนั้น ทหารสองนายก็พุ่งเข้ามาเตะตัดขาของกวินจนเขาล้มคุกเข่ากระแทกพื้นถนน ปลายกระบอกปืนไรเฟิลจ่อเข้าที่ขมับของเขาทันที!
“โอ๊ย! อย่านะ! อย่าฆ่าผม!” กวินร้องโหยหวน น้ำหูน้ำตาไหลทะลักออกมาด้วยความขี้ขลาด
ประตูรถฮัมวี่คันกลางถูกเปิดออก ท่านนายพลเดชา ในชุดเครื่องแบบทหารเต็มยศ ประดับยศดาวเต็มบ่า ก้าวเดินลงมาด้วยท่วงท่าที่น่าเกรงขามและแผ่รังสีอำมหิตจนอากาศรอบข้างแทบจะหยุดนิ่ง ท่านเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้ากวิน มองผู้ชายที่บังอาจทำร้ายลูกสาวของท่านด้วยสายตาที่พร้อมจะฉีกเนื้อออกเป็นชิ้นๆ
“ก-แกเป็นใคร… มาบุกบ้านฉันทำไม!” กวินละล่ำละลัก
“ฉันคือพ่อของนลิน… ผู้หญิงที่แกทิ้งให้นอนรอความตายอยู่บนกองเลือดเมื่อสองวันก่อนไงล่ะ ไอ้สวะ!” ท่านนายพลเดชาตวาดลั่น เสียงของท่านดังก้องจนกวินสะดุ้งสุดตัว
“พ-พ่อ… นลินเป็นเด็กกำพร้านะครับ…” กวินเบิกตากว้างจนแทบถลน เขาไม่เคยรู้เลยว่าเมียที่เขากดขี่ข่มเหงมาตลอด คือสายเลือดของนายทหารระดับสูง!
“นลินยอมตัดขาดจากครอบครัว ยอมทิ้งความสุขสบายเพื่อมาตกระกำลำบากกับผู้ชายเห็นแก่ตัวอย่างแก! แต่สิ่งที่แกตอบแทนลูกสาวฉัน คือการทิ้งให้เธอเจ็บท้องคลอดเจียนตาย เพื่อไปงานวันเกิดแม่ของแก!”
ท่านนายพลเดชาหยิบแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลฟาดเข้าที่หน้าของกวินอย่างแรง เอกสารข้างในร่วงหล่นกระจายเต็มพื้น
“นี่คือใบหย่า! นลินเซ็นมันเรียบร้อยแล้วหลังจากที่ฟื้นขึ้นมาในโรงพยาบาลทหาร และนี่คือคำสั่งศาลห้ามแกเข้าใกล้ลูกสาวและหลานของฉันในรัศมีร้อยกิโลเมตร!”
“ม-ไม่จริง… นลินคลอดแล้วเหรอครับ ลูกผมล่ะ! ผมอยากเห็นลูก!” กวินพยายามจะคลานเข้าไปกอดขาท่านนายพล แต่ถูกทหารใช้พานท้ายปืนกระแทกเข้าที่กลางหลังจนทรุดลงไปอีก
“แกไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเรียกตัวเองว่าพ่อ! ฟังให้ดีนะกวิน…” ท่านนายพลเดชาก้มลงกระซิบด้วยเสียงที่เย็นเยียบถึงกระดูกดำ “ฉันจะใช้อำนาจทุกอย่างที่ฉันมี ทำลายธุรกิจของครอบครัวแก บดขยี้ชีวิตแกให้ไม่เหลือแม้แต่ที่ซุกหัวนอน! กลับไปกอดแม่ของแกซะ เพราะตั้งแต่วินาทีนี้ไป… นรกบนดินได้เปิดต้อนรับแกแล้ว!”
กวินนั่งทรุดอยู่บนพื้นถนนที่ร้อนระอุ มองดูรถฮัมวี่ทหารเคลื่อนตัวออกไปทีละคัน ตุ๊กตาหมีราคาถูกที่เขาซื้อมากลิ้งตกไปอยู่ในท่อระบายน้ำ… เขาเพิ่งสูญเสียภรรยาที่รักเขาสุดหัวใจ สูญเสียลูกที่เพิ่งลืมตาดูโลก และสูญเสียอนาคตทั้งชีวิต เพียงเพราะความเห็นแก่ตัวและความจองหองของตัวเขาเอง… และนี่คือบทลงโทษที่สาสมที่สุด สำหรับผู้ชายที่ทิ้งหัวใจของตัวเองให้ตายอย่างโดดเดี่ยว!
