เสียงคำรามของเครื่องยนต์และเสียงครางในสุสาน:

 เมื่อสิงห์เฒ่าบิ๊กไบค์วัย 60 ปี ค้นพบสายตาแห่งความสิ้นหวังของสุนัขชราที่ถูกล่ามไว้หน้าหลุมศพ และการเดินทางครั้งใหม่ที่เยียวยาสองหัวใจ

I. เสียงคำรามกลางความเงียบสงัด

เสียงเครื่องยนต์ V-Twin ของมอเตอร์ไซค์ครุยเซอร์คันโตคำรามกระหึ่ม ทลายความเงียบสงัดของถนนสายรองในยามเย็นย่ำ แสงอาทิตย์สีส้มอมแดงกำลังจะลับขอบฟ้า ทอดเงายาวของรถและผู้ขับขี่ลงบนพื้นถนนยางมะตอย

“ลุงสิงห์” ชายวัย 60 ปี ในชุดแจ็กเก็ตหนังสีดำตัวเก่งที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมานับทศวรรษ รอยสักที่โผล่พ้นแขนเสื้อและหนวดเคราสีดอกเลาที่ปล่อยยาวเฟื้อย ทำให้เขาดูเหมือนสิงห์เฒ่าที่น่าเกรงขามและดุดัน ทว่าภายใต้แว่นกันแดดสีดำเรย์แบน นัยน์ตาของเขากลับซ่อนความอ้างว้างและโดดเดี่ยวเอาไว้

วันนี้คือวันครบรอบการจากไปของ “ชาติ” เพื่อนรักเพียงคนเดียวที่ร่วมตะลอนทัวร์บนหลังอานมอเตอร์ไซค์ด้วยกันมาค่อนชีวิต ลุงสิงห์เลี้ยวรถคู่ใจเข้าไปในสุสานท้ายเมือง ดับเครื่องยนต์ และปล่อยให้ความเงียบสงบของสถานที่แห่งความตายเข้าโอบกอด เขาเดินถือขวดเบียร์และพวงมาลัยดอกดาวเรือง มุ่งหน้าไปยังป้ายหลุมศพที่คุ้นเคย

“ไงวะไอ้ชาติ… ปีนี้กูมาสายไปหน่อย รถติดชิบเป๋งเลยว่ะ” ลุงสิงห์บ่นพึมพำด้วยรอยยิ้มบางๆ วางพวงมาลัยลงบนแท่นหิน รินเบียร์ลงบนพื้นดินครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกครึ่งเขายกขึ้นดื่มเอง “กูยังขี่ไหวอยู่นะเว้ย แต่พอไม่มีมึงขี่นำหน้า… ทางมันก็ดูเหงาๆ พิลึก”

II. เงาปริศนาใต้ต้นไทรและเสียงครางที่แผ่วเบา

หลังจากนั่งคุยกับป้ายหินอยู่พักใหญ่ ลุงสิงห์ก็เตรียมตัวจะกลับ ทว่าในจังหวะที่เขากำลังสวมหมวกกันน็อก หูที่ยังคงไวต่อเสียงของเขาก็แว่วได้ยินเสียงแปลกๆ ลอยมาตามลม

หงิง… หงิง…

มันไม่ใช่เสียงผีสางหรือวิญญาณเร่ร่อน แต่มันคือเสียงครางต่ำๆ ที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและสิ้นแรง ลุงสิงห์ขมวดคิ้ว วางหมวกกันน็อกลงบนเบาะรถ แล้วเดินตามต้นเสียงนั้นไปลึกเข้าไปในโซนหลุมศพเก่าที่หญ้าขึ้นรกชัฏ

ใต้ต้นไทรใหญ่ ถัดจากหลุมศพของชาติไปประมาณสี่แถว ลุงสิงห์หยุดชะงัก ภาพตรงหน้าทำเอาหัวใจที่แข็งกระด้างของสิงห์เฒ่าถึงกับกระตุกวาบ

ที่หน้าป้ายหินอ่อนเก่าๆ ของหลุมศพหนึ่ง มีร่างของ สุนัขพันธุ์โกลเด้น รีทรีฟเวอร์ผสม ตัวหนึ่งนอนหมอบอยู่ สภาพของมันผอมโซจนเห็นซี่โครง ขนสีทองที่เคยสวยงามบัดนี้จับตัวเป็นสังกะตังและเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนและเศษดิน แต่สิ่งที่เลวร้ายที่สุดคือ ที่ลำคอของมันมีเชือกไนลอนเส้นหนาผูกติดไว้กับฐานป้ายหลุมศพอย่างแน่นหนา เชือกนั้นสั้นเกินกว่าที่มันจะเดินไปหาที่ร่มหลบแดด หรือแม้แต่จะนอนตะแคงได้ถนัด

III. แววตาแห่งความสิ้นหวัง

ลุงสิงห์ค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้ๆ สุนัขชราตัวนั้นพยายามจะผงกหัวขึ้นมาขู่ตามสัญชาตญาณ แต่ร่างกายของมันอ่อนล้าเกินกว่าจะทำได้ มันทำได้เพียงอ้าปากหอบหายใจรวยริน และเมื่อมันช้อนสายตาขึ้นสบตากับลุงสิงห์… โลกทั้งใบของสิงห์เฒ่าก็เหมือนหยุดหมุน

มันเป็น “สายตาที่นเหนื่อยล้าและสิ้นหวังที่สุด” เท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะได้เห็น ดวงตาที่ขุ่นมัวของมันเต็มไปด้วยความโศกเศร้า การรอคอยที่สูญเปล่า และความเจ็บปวดจากการถูกทรยศ

ลุงสิงห์อ่านเรื่องราวจากสภาพแวดล้อมได้ในเสี้ยววินาที… เจ้าของของมันคงนอนหลับไหลอยู่ใต้หลุมศพนี้ เมื่อเจ้านายจากไป ญาติพี่น้องที่หวังเพียงมรดกคงไม่ต้องการรับภาระเลี้ยงดูสุนัขแก่ๆ ที่ไร้ประโยชน์ พวกเขาจึงนำมันมาผูกทิ้งไว้ที่หลุมศพของเจ้านายมัน ปล่อยให้มันอดน้ำอดอาหารและรอคอยความตายอย่างโดดเดี่ยว… ช่างเป็นการกระทำที่อำมหิตและเลือดเย็นที่สุด

“ไอ้พวกมนุษย์ใจหมาเอ๊ย…” ลุงสิงห์สบถลอดไรฟัน กรามของเขาขบกันแน่นด้วยความโกรธจัด

เขาคุกเข่าลงบนพื้นดินที่ชื้นแฉะ ไม่สนใจว่ากางเกงยีนส์ตัวเก่งจะเปื้อนโคลน ลุงสิงห์ล้วงมีดพกพับที่มักจะพกติดตัวเสมอออกมา ค่อยๆ เอื้อมมือไปที่ลำคอของมัน

“ไม่ต้องกลัวนะไอ้หนู… ฉันไม่ได้มาทำร้ายแก” เสียงทุ้มต่ำของลุงสิงห์อ่อนโยนลงอย่างประหลาด เขาตัดเชือกไนลอนที่บาดลึกจนคอของมันเป็นรอยแดงออกอย่างระมัดระวัง

ทันทีที่เชือกขาด สุนัขชราก็ฟุบหน้าลงกับพื้น ลุงสิงห์รีบวิ่งกลับไปที่รถบิ๊กไบค์ หยิบขวดน้ำดื่มและเทใส่มือของตัวเอง นำมาจ่อที่ปากของมัน สุนัขแก่ค่อยๆ แลบลิ้นเลียน้ำจากฝ่ามือที่หยาบกร้านของสิงห์เฒ่าอย่างหิวกระหาย สัมผัสที่สากระคายของลิ้นมัน ทำให้ลุงสิงห์รับรู้ได้ถึงจิตวิญญาณที่กำลังจะแตกสลาย

“ฉันทิ้งแกไว้ที่นี่ไม่ได้จริงๆ ว่ะ… ถ้าแกตายอยู่ตรงนี้ โลกนี้แม่งก็หมาเกินไปแล้ว”

IV. พันธสัญญาของสองชีวิต

ลุงสิงห์ถอดแจ็กเก็ตหนังตัวโปรดของเขาออก นำมาห่อหุ้มร่างที่ผอมบางและสั่นเทาของสุนัขชราอย่างทะนุถนอม เขาสอดแขนเข้าไปใต้ร่างของมัน แล้วอุ้มมันขึ้นมาแนบอก แม้เขาจะอายุ 60 แล้ว แต่พละกำลังของสิงห์เฒ่ายังคงแข็งแรงพอที่จะอุ้มน้ำหนักเกือบยี่สิบกิโลกรัมนี้ได้

เขาเดินกลับมาที่หลุมศพของชาติ พยักหน้าให้เพื่อนรักเป็นครั้งสุดท้าย

“ชาติเอ๊ย… กูว่ากูได้เพื่อนร่วมทางคนใหม่แล้วว่ะ แกไม่ต้องห่วงกูแล้วนะ”

ลุงสิงห์อุ้มมันกลับมาที่รถบิ๊กไบค์ การพาสุนัขตัวใหญ่ขึ้นรถสองล้อไม่ใช่เรื่องง่าย แต่สำหรับไบค์เกอร์รุ่นเก๋า เขามีวิธีเสมอ ลุงสิงห์ใช้สายรัดสัมภาระ (Bungee Cord) และเสื้อแจ็กเก็ตของเขาสร้างเป็นเบาะรองรับชั่วคราวที่เบาะหลังและกระเป๋าข้าง ผูกรัดร่างของมันไว้อย่างปลอดภัยและนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ทนหน่อยนะไอ้หนู เดี๋ยวฉันจะพาไปหาหมอ… ตั้งแต่วันนี้ไป แกชื่อ ‘สหาย’ ก็แล้วกันนะ”

ลุงสิงห์สตาร์ทเครื่องยนต์ ครั้งนี้เขาไม่ได้บิดคันเร่งให้เครื่องคำรามอย่างเกรี้ยวกราดเหมือนตอนขามา เขาขับรถครุยเซอร์คันโตออกไปอย่างช้าๆ และนุ่มนวลที่สุด เพื่อไม่ให้ ‘สหาย’ ของเขาต้องตื่นตกใจ สายลมยามค่ำคืนที่เคยพัดพาความหนาวเหน็บและเหงาหงอย บัดนี้กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด

V. รุ่งอรุณแห่งชีวิตใหม่ (หกเดือนต่อมา)

เช้าวันอาทิตย์ที่สดใส ณ ร้านซ่อมมอเตอร์ไซค์ ‘สิงห์ การาจ’

เสียงประแจกระทบกับเหล็กดังเบาๆ ลุงสิงห์ในชุดเสื้อยืดสีดำกำลังเช็ดคราบน้ำมันออกจากเครื่องยนต์ ทันใดนั้น เสียงเห่าทุ้มๆ ก็ดังขึ้นจากหน้าอู่

“โฮ่ง! โฮ่ง!”

สุนัขโกลเด้น รีทรีฟเวอร์ผสมตัวใหญ่ ขนสีทองสลวยเป็นเงางาม กำลังคาบประแจเบอร์ 10 เดินกระดิกหางเข้ามาหาลุงสิงห์ แววตาที่เคยสิ้นหวังและขุ่นมัวในสุสานวันนั้น หายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแววตาที่สว่างไสว ซื่อสัตย์ และเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก

“เก่งมาก ไอ้สหาย! เอาไปวางไว้บนโต๊ะเลยลูกพ่อ” ลุงสิงห์หัวเราะร่วน ลูบหัวมันอย่างเอ็นดู

ที่จอดรถข้างๆ มีรถบิ๊กไบค์ครุยเซอร์คันเดิม แต่ที่เพิ่มเติมคือ “ไซด์คาร์” (Sidecar – รถพ่วงข้าง) แบบคัสตอมที่ลุงสิงห์ทุ่มทุนสร้างขึ้นมาด้วยสองมือของตัวเอง บุกระดานไม้และเบาะหนังอย่างดี พร้อมกับแว่นตากันลมสำหรับสุนัข (Doggles) และเสื้อกั๊กหนังตัวจิ๋วที่มีป้ายชื่อเขียนว่า ‘SAHAI’ แขวนอยู่

การที่ลุงสิงห์ก้าวเข้าไปตัดเชือกในสุสานวันนั้น ไม่ได้เป็นการช่วยชีวิตสุนัขแก่ๆ เพียงตัวเดียว แต่มันคือการ ‘ต่อลมหายใจ’ ให้กับชายชราที่กำลังแห้งเหี่ยวและสูญเสียเป้าหมายในชีวิตไปพร้อมกัน

สองสิงห์เฒ่า… หนึ่งคน หนึ่งตัว ต่างเคยถูกทิ้งไว้ข้างหลังด้วยเหตุผลของกาลเวลาและความตาย แต่ในวันนี้ พวกเขาได้กลายมาเป็นครอบครัวและเพื่อนร่วมทางที่จะไม่มีวันทอดทิ้งกัน

“เอาล่ะสหาย… วันนี้อากาศดี เราไปขี่รถกินลมโชว์สาวกันหน่อยดีกว่า!” ลุงสิงห์ตบเบาะรถ

เจ้าสหายเห่ารับคำ กระโจนขึ้นไปนั่งประจำที่บนไซด์คาร์อย่างรู้ตากัน เสียงเครื่องยนต์ V-Twin คำรามขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้… มันไม่ได้ฟังดูโดดเดี่ยวอีกต่อไปแล้ว มันคือเสียงคำรามของการเริ่มต้นชีวิตใหม่ ที่มีสายลมแห่งอิสรภาพและเพื่อนแท้สี่ขาคอยเคียงข้างไปจนสุดปลายทาง.