คือลูกสาวสุดที่รักของประธานหมื่นล้าน!
I. แฟ้มงานและคราบน้ำตา
เสียงรองเท้าส้นสูงกระแทกพื้นดังตึกๆ เป็นจังหวะเร่งรีบ บ่งบอกถึงอารมณ์คุกรุ่นของผู้มาเยือน ภายในแผนกการตลาดของ ‘ที.เค. คอร์ปอเรชั่น’ บริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ระดับประเทศ ทุกคนต่างก้มหน้าก้มตาทำงาน ไม่มีใครกล้าสบตากับ “ผู้จัดการนิตา” หญิงสาววัยสามสิบปลายๆ ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าระเบียบและเผด็จการ
นิตาเดินตรงดิ่งมาที่โต๊ะทำงานริมสุดมุมห้อง ก่อนจะโยนแฟ้มเอกสารปึกใหญ่กระแทกหน้าโต๊ะอย่างแรงจนกาแฟในแก้วกระฉอก!
“นี่มันงานประสาอะไรฮะ พิมพ์ดาว! ฉันสั่งให้เธอสรุปแผนโปรเจกต์ใหม่มาให้ฉันตั้งแต่เมื่อวาน ทำไมถึงยังทำไม่เสร็จ!” นิตาแผดเสียงลั่น
“พิมพ์ดาว” หญิงสาวในชุดคลุมท้องที่อายุครรภ์ก้าวเข้าสู่เดือนที่ห้า ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ ใบหน้าของเธอซีดเซียวจากการแพ้ท้องและอดนอน
“ดาวส่งแผนงานเข้าอีเมลผู้จัดการตั้งแต่เมื่อคืนแล้วนะคะ แต่ผู้จัดการตีกลับมาบอกให้รื้อทำใหม่ทั้งหมดตอนตีสอง ดาวกำลังเร่งแก้ไขให้…”
“หุบปาก! อย่ามาเถียงฉันนะ!” นิตาตวาดสวนทันควัน “ผลงานห่วยๆ แบบนั้นจะเอาไปนำเสนอบอร์ดบริหารได้ยังไง! ตั้งแต่เธอท้องนี่ สมองมันตื้อทับเส้นหรือไงฮะ ถึงได้ทำงานชักช้าเป็นหอยทากแบบนี้!”
เพื่อนร่วมงานรอบข้างต่างลอบมองด้วยความสงสาร แต่ไม่มีใครกล้ายื่นมือเข้ามาช่วย พิมพ์ดาวสูดลมหายใจลึก พยายามข่มความเจ็บปวดที่ท้องซึ่งเริ่มปั้นเกร็ง เธอเลือกที่จะมาทำงานในตำแหน่งพนักงานระดับล่างสุดด้วยความตั้งใจบางอย่าง และต้องอดทนต่อการกลั่นแกล้งของนิตามาตลอดห้าเดือนเต็ม
“ดาวจะรีบแก้ให้เสร็จภายในเที่ยงนี้ค่ะ…” พิมพ์ดาวตอบเสียงเรียบ
“ไม่ต้อง! ฉันจะเอาโปรเจกต์นี้ให้คนอื่นทำแทน ส่วนเธอน่ะ เก็บของแล้วไสหัวออกไปจากแผนกฉันซะ!” นิตาแสยะยิ้ม ชี้หน้าพิมพ์ดาวอย่างหยาบคาย
II. คำประกาศิตกลางออฟฟิศ
“ผู้จัดการหมายความว่ายังไงคะ? ดาวไม่ได้ทำอะไรผิด กฎบริษัทก็มีระบุชัดเจนว่าห้ามเลิกจ้างพนักงานที่กำลังตั้งครรภ์” พิมพ์ดาวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้รูปร่างจะอุ้ยอ้าย แต่แววตาของเธอกลับฉายแววเด็ดเดี่ยวจนนิตาชะงักไปชั่วครู่
แต่ความหยิ่งยโสทำให้นิตาเชิดหน้าขึ้น และประกาศกร้าวต่อหน้าพนักงานทุกคน
“กฎบริษัทมันก็แค่เศษกระดาษ! ฉันคือผู้จัดการแผนกนี้ ฉันมีสิทธิ์ขาด! เธอเป็นแค่ตัวถ่วงของทีม แถมยังท้องป่องทำงานไม่ได้เรื่อง! บริษัทระดับประเทศของเราไม่ต้องการคนไร้ประโยชน์แบบเธอ! ออกไปซะ!”
สิ้นเสียงประกาศิตอันโหดร้ายของนิตา ทั้งออฟฟิศตกอยู่ในความเงียบกริบ พิมพ์ดาวไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายอย่างที่นิตาคาดหวัง เธอกลับแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ
“บริษัทนี้ไม่ต้อนรับคนแบบฉันงั้นเหรอคะ…” พิมพ์ดาวพึมพำ
“ก็ใช่น่ะสิ! นังเด็กกาฝาก! รปภ. อยู่ไหน มาลากตัวยัยนี่ออกไปเดี๋ยวนี้!” นิตากรีดร้องอย่างบ้าอำนาจ
ติ๊ง!
เสียงสัญญาณลิฟต์ผู้บริหารที่ตั้งอยู่สุดทางเดินดังขึ้น ทำเอาทุกคนในแผนกสะดุ้งสุดตัว ประตูลิฟต์เปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของชายวัยหกสิบปีในชุดสูทสั่งตัดสุดหรู ท่วงท่าสง่างามและแผ่รังสีอำมหิตจนทุกคนต้องกลั้นหายใจ…
“ท่านประธานธนากร” มหาเศรษฐีหมื่นล้าน เจ้าของ ที.เค. คอร์ปอเรชั่น ตัวจริงเสียงจริง!
III. ความจริงที่ถูกเปิดเผย
นิตาหน้าซีดเผือด รีบปรับสีหน้าจากนางมารร้ายกลายเป็นพนักงานผู้แสนดี เธอวิ่งถลันเข้าไปต้อนรับท่านประธานด้วยความประจบประแจง
“ท-ท่านประธานคะ! สวัสดีค่ะ เป็นเกียรติมากเลยค่ะที่ท่านลงมาตรวจแผนกการตลาดด้วยตัวเอง วันนี้แผนกเราเรียบร้อยดีค่ะ มีแค่พนักงานมีปัญหาคนหนึ่งที่ดิฉันกำลังไล่ออก เพื่อไม่ให้เป็นตัวถ่วงของบริษัท…”
นิตาชี้มือไปทางพิมพ์ดาวที่ยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน
ท่านประธานธนากรไม่ได้ปรายตามองนิตาแม้แต่น้อย นัยน์ตาคมกริบของท่านจ้องมองตรงไปยังหญิงสาวที่กำลังอุ้มท้อง สายตาที่เคยดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนและห่วงใยอย่างปิดไม่มิด ชายชราก้าวเดินแหวกวงล้อมของพนักงาน ตรงเข้าไปหาพิมพ์ดาวช้าๆ
นิตายิ้มกริ่มในใจ คิดว่าประธานใหญ่คงจะมาจัดการพนักงานไร้ประโยชน์ด้วยตัวเอง
แต่แล้ว… เหตุการณ์ที่ทำให้ทุกคนในออฟฟิศแทบหยุดหายใจก็เกิดขึ้น
ท่านประธานธนากรหยุดยืนตรงหน้าพนักงานสาว เอื้อมมือไปลูบผมของเธออย่างทะนุถนอม ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย…
“ลูกสาว… พ่อบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าดื้อมาทำงานตอนท้อง ทำไมถึงปล่อยให้คนอื่นมารังแกหลานของพ่อแบบนี้?”
IV. จุดจบของคนจองหอง
ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงมากลางแผนกการตลาด!
คำว่า ‘ลูกสาว’ ดังก้องสะท้อนไปมาในโสตประสาทของทุกคน นิตาเบิกตากว้าง ขากรรไกรค้างจนแทบหลุดหลุด ร่างกายสั่นสะท้านราวกับจับไข้
“ล-ลูกสาว… ท-ท่านประธานพูดเล่นใช่ไหมคะ… ยัยดาวเป็นแค่พนักงานฝึกหัด…” นิตาละล่ำละลัก ขาอ่อนจนทรุดลงไปกองกับพื้น
พิมพ์ดาวถอนหายใจยาว หันไปสวมกอดผู้เป็นพ่อ
“ดาวแค่ไม่อยากใช้เส้นสายคุณพ่อนี่คะ ดาวอยากเรียนรู้งานจากระดับล่างสุด… แต่ดูเหมือนว่า ‘ผู้จัดการนิตา’ จะขยันสอนงานดาวด้วยการขโมยไอเดียโปรเจกต์ดาวไปใส่ชื่อตัวเอง แถมยังบังคับให้ดาวทำงานโต้รุ่งจนเกือบแท้งหลานของคุณพ่อด้วยนะคะ”
ประโยคเรียบๆ ของพิมพ์ดาวเปรียบเสมือนใบสั่งตาย ท่านประธานธนากรหันขวับไปมองนิตาด้วยสายตาที่พร้อมจะฉีกเนื้อชิ้นโต รังสีความโกรธเกรี้ยวแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ
“ขโมยผลงานลูกสาวฉัน… รังแกทายาทเพียงคนเดียวของ ที.เค. คอร์ปอเรชั่น… และกล้าไล่ลูกของฉันออกจากบริษัทของฉันเองงั้นรึ!” ธนากรตวาดลั่นจนนิตาสะดุ้งเฮือก น้ำตาไหลพรากด้วยความหวาดกลัวสุดขีด
“ท-ท่านประธานคะ! ดิฉันไม่รู้ ดิฉันผิดไปแล้ว! คุณดาวคะ ยกโทษให้พี่ด้วยนะ พี่ไม่รู้จริงๆ ว่าคุณดาวคือทายาท!” นิตาคลานเข่าเข้ามากราบแทบเท้าของพิมพ์ดาว ร้องไห้ฟูมฟายอย่างหมดสภาพความหยิ่งยโส
พิมพ์ดาวก้มมองผู้หญิงที่เคยเหยียบย่ำเธอด้วยสายตาเย็นชา
“ตอนที่คุณเหยียดหยามฉัน คุณไม่เคยสนใจว่าฉันจะเป็นใคร คุณสนใจแค่ว่าฉันคือคนที่คุณสามารถกดหัวได้… บริษัทของเราไม่ต้อนรับคนที่มีทัศนคติเน่าเฟะแบบคุณหรอกค่ะ ผู้จัดการนิตา”
“รปภ.!” ท่านประธานธนากรส่งเสียงเรียก “ลากผู้หญิงคนนี้ออกไปจากบริษัทฉันเดี๋ยวนี้! และแจ้งฝ่ายกฎหมายให้ตรวจสอบบัญชีย้อนหลังของแผนกการตลาดทั้งหมด ถ้าพบการทุจริตแม้แต่บาทเดียว ฉันจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด! อ้อ… แล้วส่งชื่อผู้หญิงคนนี้ไปแบล็กลิสต์ในเครือข่ายธุรกิจอสังหาฯ ทั่วประเทศด้วย!”
V. ทายาทตัวจริง
นิตาถูกรปภ.หิ้วปีกออกไปจากออฟฟิศท่ามกลางสายตาสมเพชของทุกคน เสียงกรีดร้องโหยหวนของเธอค่อยๆ ไกลออกไป จนกระทั่งเหลือเพียงความเงียบสงบ
ท่านประธานธนากรหันกลับมาส่งยิ้มให้ลูกสาวสุดที่รัก
“เอาล่ะ หมดเรื่องกวนใจแล้ว กลับไปพักผ่อนที่บ้านได้แล้วนะยัยตัวแสบ หรือจะให้พ่อโทรเรียก ‘ภูผา’ ลูกเขยตัวดีของพ่อมารับกลับดี หืม?”
“คุณพ่อก็… ดาวกลับเองได้ค่ะ” พิมพ์ดาวยิ้มเขินๆ
“ไม่ได้! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พ่อจะให้แกเลื่อนขึ้นไปนั่งตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายบริหาร จะได้ไม่มีใครหน้าไหนมารังแกหลานของพ่อได้อีก!”
พนักงานทั้งแผนกต่างรีบก้มหัวทำความเคารพ ‘ว่าที่ประธานคนใหม่’ อย่างพร้อมเพรียง พิมพ์ดาวลูบท้องตัวเองเบาๆ ด้วยรอยยิ้ม… การเรียนรู้งานจากระดับล่างสุดของเธอสิ้นสุดลงแล้ว และบทเรียนราคาแพงในวันนี้ ก็พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นแล้วว่า… อย่าประเมินค่าคนเพียงเพราะเปลือกนอก เพราะคุณไม่มีทางรู้เลยว่า พนักงานตัวเล็กๆ ที่คุณกำลังเหยียบย่ำ อาจจะเป็นมังกรซ่อนลายที่พร้อมจะพ่นไฟใส่คุณได้ทุกเมื่อ!
