สู่การเช็ดบิลสายเลือดที่ไม่มีวันให้อภัย!
I. ความเงียบงันยามตีสอง และเสียงกรีดร้องผ่านหน้าจอ
เข็มนาฬิกาบนผนังออฟฟิศชี้ไปที่เวลาตีสองตรง ผมชื่อ “ภคิน” สถาปนิกหนุ่มที่กำลังเร่งปั่นแบบแปลนโปรเจกต์ใหญ่ระดับประเทศให้เสร็จทันเส้นตาย ความเหนื่อยล้าเกาะกุมไปทั่วร่าง แต่ทุกครั้งที่นึกถึงรอยยิ้มของ “รินรดา” ภรรยาแสนดี และ “น้องพอร์ช” ลูกชายวัยแรกเกิดที่เพิ่งลืมตาดูโลกได้เพียงสองเดือน ผมก็มีแรงฮึดสู้ขึ้นมาเสมอ
ผมวางดินสอดราฟต์แบบลง นวดขมับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเพื่อเปิดแอปพลิเคชัน ‘กล้องวงจรปิดแบบซ่อน’ ที่ผมแอบติดตั้งไว้ในห้องนอนลูกเมื่อสัปดาห์ก่อน หลังจากมีข่าวโจรขึ้นบ้านในหมู่บ้านละแวกเดียวกัน ผมแค่อยากจะเห็นหน้าลูกเมียเพื่อเติมพลังใจในการทำงานต่อ…
แต่ทันทีที่ภาพบนหน้าจอโหลดเสร็จ สิ่งที่กระแทกเข้าโสตประสาทผม ไม่ใช่ความเงียบสงบ แต่เป็น เสียงร้องไห้จ้าอย่างเอาเป็นเอาตายของน้องพอร์ช
ผมขมวดคิ้ว เพ่งมองเข้าไปในหน้าจอ รินรดาภรรยาของผมเพิ่งฟุบหลับไปบนพื้นพรมข้างเปลเด็ก สภาพของเธออิดโรยอย่างหนักจากการอดนอนดูแลลูกติดต่อกันมาหลายคืน ในขณะที่ผมกำลังจะกดโทรศัพท์ปลุกเธอ ประตูห้องนอนเด็กก็ถูกเปิดออก
ผู้ที่ก้าวเข้ามาคือ “คุณหญิงแขไข” แม่บังเกิดเกล้าของผมเอง ท่านย้ายมาอยู่ด้วยโดยอ้างว่าจะช่วยดูแลหลาน
ผมเกือบจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก คิดว่าแม่คงเข้ามาช่วยอุ้มหลาน… แต่สิ่งที่ผมเห็นในวินาทีต่อมา ทำเอาเลือดในกายผมเย็นเฉียบ หัวใจแทบจะหยุดเต้น!
แม่ของผมไม่ได้เดินไปที่เปลเด็ก ท่านเดินตรงไปหารินรดาที่กำลังฟุบหลับอยู่ นัยน์ตาของท่านที่จ้องมองภรรยาผมเต็มไปด้วยความขยะแขยง เกลียดชัง และอำมหิตอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน
ทันใดนั้น แม่ของผมก็เงื้อมือขึ้น กระชากกลุ่มผมของรินรดาอย่างป่าเถื่อน!
“โอ๊ย!!” เสียงรินรดากรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและตกใจตื่น
“นังสำออย! แกแกล้งหลับทิ้งให้หลานฉันร้องไห้งั้นเหรอ!” แม่ของผมตะกอกใส่หน้าเธอ ก่อนจะออกแรง ลากคอ รินรดาที่ยังตั้งตัวไม่ติด ครูดไปกับพื้นห้องอย่างไร้ความปรานี ร่างของภรรยาผมถูกลากไปกระแทกกับขาเปลเด็กจนเปลสั่นสะเทือน น้องพอร์ชยิ่งแผดเสียงร้องลั่นด้วยความหวาดกลัว
รินรดาพยายามยกมือขึ้นไหว้ ร้องไห้อ้อนวอน “คุณแม่คะ รินเจ็บ… รินไม่ได้ตั้งใจหลับ รินแค่หน้ามืด…”
“หุบปากนังผู้หญิงชั้นต่ำ! แกมันก็แค่ปลิงที่มาเกาะลูกชายฉันกิน คอยดูนะ ฉันจะหาทางไล่แกออกจากบ้านนี้ให้ได้!” แม่ของผมเตะซ้ำเข้าที่สีข้างของเธออย่างเลือดเย็น
ผมช็อกจนมือสั่น โทรศัพท์แทบหลุดจากมือ โลกทั้งใบพังทลายลงตรงหน้า… แม่ที่ผมเคารพรัก แม่ที่สร้างภาพเป็นผู้ดีมีเมตตาต่อหน้าผม แท้จริงแล้วกำลังทำร้ายภรรยาของผมลับหลังอย่างโหดเหี้ยมราวกับปีศาจ!
II. เหยียบคันเร่งฝ่านรก
ผมกดบันทึกวิดีโอหลักฐานทั้งหมดลงในโทรศัพท์ คว้ากุญแจรถและพุ่งตัวออกจากออฟฟิศราวกับคนสติแตก
ตลอดระยะเวลาสามสิบนาทีบนถนนที่ว่างเปล่ายามค่ำคืน ผมเหยียบคันเร่งมิดไมล์ฝ่าความมืด ทุกวินาทีที่ผ่านไปคือไฟแค้นและไฟแห่งความรู้สึกผิดที่แผดเผาอยู่ในอก ผมปล่อยให้ผู้หญิงที่ผมสัญญากับพ่อแม่ของเธอว่าจะดูแลให้ดีที่สุด ต้องมาทนรับการทารุณกรรมจากสายเลือดของผมเองได้อย่างไร
ทนหน่อยนะริน… พี่กำลังไปหาแล้ว!
ผมเบรกรถหน้าบ้านจนล้อลากกับพื้นถนน วิ่งกระแทกประตูบ้านเข้าไปโดยไม่สนใจจะถอดรองเท้า สองขาก้าวขึ้นบันไดทีละสามขั้น พุ่งตรงไปยังห้องนอนเด็กทันที!
III. หน้ากากแม่พระที่แหลกสลาย
ปัง!!
ผมถีบประตูห้องนอนลูกจนเปิดออกกว้าง ภาพตรงหน้าคือรินรดากำลังนั่งกอดลูกน้อยแนบอก ตัวสั่นเทาอยู่มุมห้อง โดยมีแม่ของผมยืนชี้หน้าด่าทอเธออยู่
“ภ-ภคิน! ท-ทำไมลูกกลับมาป่านนี้ล่ะ!” แม่ของผมสะดุ้งสุดตัว รีบปรับเปลี่ยนสีหน้าจากปีศาจมารร้าย กลายเป็นคุณแม่ผู้แสนดีในเศษเสี้ยววินาที “ดูสิลูก… นังรินมันละทิ้งหน้าที่ ปล่อยให้หลานแม่ร้องไห้จนเสียงแหบแห้ง พอแม่เข้ามาเตือนดีๆ มันก็ทำท่าจะทำร้ายแม่ ลูกต้องไล่มันออกไปนะ!”
“เลิกตอแหลสักทีเถอะครับแม่!!!”
ผมตวาดลั่นจนบ้านทั้งหลังแทบจะสะเทือน เสียงของผมดุดันและแข็งกร้าวอย่างที่แม่ไม่เคยได้ยินมาก่อน ผมเดินเข้าไปประคองร่างที่บอบช้ำของรินรดาขึ้นมาสวมกอดไว้แน่น ภรรยาของผมปล่อยโฮออกมาอย่างสุดกลั้น เสื้อผ้าของเธอมีรอยยับย่นและเส้นผมหลุดลุ่ย
“ภ-ภคิน แกตะคอกใส่แม่เหรอ! นังนี่มันเป่าหูอะไรแก!” แม่แผดเสียงสู้ แสร้งทำเป็นบีบน้ำตา
ผมไม่ตอบ แต่ล้วงสมาร์ทโฟนออกมา เปิดคลิปวิดีโอจากกล้องวงจรปิดลับที่เพิ่งบันทึกไว้เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน และหันหน้าจอไปทางท่าน…
ภาพที่ท่านกระชากผมรินรดา ลากเธอไปกับพื้น และเตะเธออย่างป่าเถื่อน ฉายชัดพร้อมกับเสียงด่าทออันหยาบคายดังก้องไปทั่วห้อง
ใบหน้าของคุณหญิงแขไขซีดเผือดราวกับศพ ขาทั้งสองข้างก้าวถอยหลังไปโดยอัตโนมัติ ริมฝีปากสั่นระริก
“น-นั่นมัน… ภคิน ฟังแม่ก่อนนะลูก แม่แค่โมโหที่มันดูแลหลานไม่ดี แม่ทำไปเพราะรักลูกนะ…”
“ความรักของแม่ คือการลากคอเมียผมไปกับพื้นเนี่ยนะ!” ผมตะโกนสวนกลับ น้ำตาของลูกผู้ชายไหลออกมาด้วยความผิดหวังอย่างถึงที่สุด “ผมทำงานสายตัวแทบขาดเพื่อสร้างครอบครัวที่อบอุ่น ผมไว้ใจให้แม่มาอยู่ด้วย แต่แม่กลับใช้โอกาสนี้ทำร้ายคนที่ผมรักที่สุด แม่ทำระยำแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว!”
“ภคิน! แกจะเห็นเมียดีกว่าแม่บังเกิดเกล้าเหรอ! ผู้หญิงชั้นต่ำแบบมันไม่คู่ควรกับสมบัติและนามสกุลของเราเลยสักนิด!” แม่ออกลายปีศาจอีกครั้งเมื่อเห็นว่าแก้ตัวไม่ขึ้น
IV. คำพิพากษาของหัวหน้าครอบครัว
“ถ้าความภาคภูมิใจในนามสกุลของแม่ มันทำให้แม่กลายเป็นสัตว์เดรัจฉานที่ทำร้ายคนไม่มีทางสู้… ผมก็ไม่ต้องการมันอีกต่อไป!”
ผมชี้มือไปที่ประตูห้องด้วยแววตาที่เด็ดขาดและเย็นเยียบที่สุด
“เก็บของของแม่ แล้วออกไปจากบ้านของผมเดี๋ยวนี้! และอย่ากลับมาเหยียบที่นี่อีก!”
“ภคิน! แกกล้าไล่ฉันเหรอ แกเป็นลูกอกตัญญู!” แม่กรีดร้องอย่างเสียสติ
“ใช่! ผมยอมเป็นลูกอกตัญญู ดีกว่าเป็นผัวที่ปกป้องเมียและลูกตัวเองไม่ได้! เชิญครับ ก่อนที่ผมจะส่งคลิปนี้ให้ตำรวจ แล้วลากตัวแม่เข้าคุกข้อหาทำร้ายร่างกาย!”
เมื่อได้ยินคำว่า ‘ตำรวจ’ และ ‘คุก’ ความหยิ่งยโสของคุณหญิงแขไขก็พังทลาย ท่านรู้ดีว่าถ้าคลิปนี้หลุดออกไปสู่แวดวงสังคมไฮโซ ชีวิตของท่านจะจบสิ้นทันที แม่ของผมเดินกระแทกเท้าออกจากห้องไปพร้อมกับคำสาปแช่ง แต่ผมไม่สนใจคำพูดเหล่านั้นอีกต่อไป ประตูบ้านถูกปิดล็อกอย่างแน่นหนา เป็นการปิดตายฝันร้ายของพวกเราอย่างถาวร
ผมทรุดตัวลงคุกเข่าตรงหน้ารินรดา ดึงเธอและลูกน้อยเข้ามากอดไว้แน่น ผมจูบซับน้ำตาที่แก้มของเธอ
“พี่ขอโทษนะริน… พี่ขอโทษที่รู้ตัวช้าไป ขอโทษที่ปล่อยให้รินต้องเจอกับเรื่องเลวร้ายแบบนี้ พี่สัญญา… ว่าตั้งแต่นี้ไป ชีวิตของพี่จะมีไว้เพื่อปกป้องรินกับลูกเท่านั้น”
รินรดาลูบหลังผมเบาๆ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่ซีดเซียว
“ขอบคุณนะคะภคิน… ขอบคุณที่เลือกเชื่อริน และปกป้องครอบครัวของเรา”
คืนนั้น ท่ามกลางความมืดมิดที่ผ่านพ้นไป ผมกอดภรรยาและลูกไว้ในอ้อมแขนจนกระทั่งแสงแรกแห่งรุ่งอรุณสาดส่องเข้ามา บทเรียนครั้งนี้สอนให้ผมรู้ว่า หน้าที่ของ ‘หัวหน้าครอบครัว’ ไม่ใช่แค่การหาเงิน… แต่คือการยืนหยัดปกป้องคนที่เรารักจากอันตราย แม้ว่าอันตรายนั้น จะมาจากคนที่ใช้คำว่า ‘สายเลือดเดียวกัน’ มาเป็นข้ออ้างก็ตาม.
