ของสามี ซ่อนความลับวิปริตไว้ใต้ผิวหนัง
ตลอดเวลาห้าปีที่แต่งงานกันมา “ภคิน” มักจะใช้คำว่า ‘การปกป้อง’ เป็นข้ออ้างเสมอ รอยยิ้มแสนอบอุ่นและคำพูดหวานหูของเขาคือฉากหน้าที่คนภายนอกต่างอิจฉา แต่สำหรับฉัน… “รินรดา” มันคือโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น
เขา ‘ปกป้อง’ ฉันจากความเหนื่อยล้าด้วยการบังคับให้ฉันลาออกจากงานที่รัก เขา ‘ปกป้อง’ ฉันจากสังคมที่วุ่นวายด้วยการคัดกรองเพื่อนทุกคนที่ฉันคบหา และเมื่อฉันบอกว่าอยากไปตรวจสุขภาพประจำปี เขาก็ ‘ปกป้อง’ ฉันด้วยการจัดการนัดหมายแพทย์ประจำตระกูลของเขาให้เสร็จสรรพ แพทย์ที่มักจะรายงานทุกการเคลื่อนไหวและทุกผลตรวจของฉันให้เขารู้ก่อนฉันเสมอ
ความอึดอัดที่สะสมมานานทำให้ฉันเริ่มตาสว่าง ฉันตัดสินใจอย่างเด็ดขาดว่าจะแอบเปลี่ยนสูตินรีแพทย์ โดยไม่ให้ภคินรู้ ฉันอ้างว่าไปชอปปิง ซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่แบบเติมเงินเพื่อใช้ติดต่อโรงพยาบาลอื่น และก้าวเท้าเข้ามาในคลินิกของ “พญ. รุจิรา” สูตินรีแพทย์หญิงที่ฉันค้นหาประวัติมาอย่างดีว่าไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับเครือข่ายธุรกิจของสามี
บรรยากาศในห้องตรวจเย็นเฉียบ ฉันนอนอยู่บนเตียง เปิดหน้าท้องให้หมอรุจิราทาเจลเย็นๆ และเริ่มทำการอัลตราซาวนด์ ทุกอย่างควรจะเป็นไปตามปกติของการตรวจภายในประจำปี แต่แล้ว… ฉันก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของหมอ
คิ้วของหมอรุจิราขมวดเข้าหากัน แววตาของเธอตื่นตระหนก มือที่จับหัวตรวจชะงักงัน
เธอมองหน้าฉันสลับกับหน้าจอมอนิเตอร์ ก่อนจะเอื้อมมือไป หรี่แสงหน้าจออัลตราซาวนด์ลงจนเกือบมืดสนิท
ความเงียบในห้องตรวจถูกทำลายลงด้วยเสียงสั่นสะเทือนจากกระเป๋าสะพายของฉัน… โทรศัพท์เครื่องหลักที่ฉันพกติดตัวมาด้วยกำลังแผดเสียงร้องและสั่นรัว หน้าจอสว่างวาบโชว์ชื่อ ‘ภคิน (สามีสุดที่รัก)’ เขาโทรมาเป็นสายที่ยี่สิบแล้ว และเขาไม่ได้แค่โทร… ข้อความที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอทำให้หัวใจฉันหล่นวูบ
‘รินอยู่ไหน? GPS ในรถบอกว่ารินจอดอยู่ที่ห้าง แต่ทำไมพิกัดในแอปครอบครัวบอกว่ารินอยู่ที่โรงพยาบาล?’
‘ริน พี่กำลังเดินขึ้นไปหานะ’
ฉันเบิกตากว้างด้วยความกลัว เขากำลังมาที่นี่!
ในวินาทีที่ฉันกำลังจะเอื้อมมือไปกดปิดเครื่อง หมอรุจิราก็ดึงมือฉันไว้ เธอดึงกระดาษใบสั่งตรวจรังสีวิทยาฉุกเฉินแผ่นหนึ่งเลื่อนมาวางตรงหน้าฉัน พร้อมกับปากกา จากนั้นเธอโน้มตัวลงมาใกล้จนฉันสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ตึงเครียด ก่อนจะทิ้งเสียงกระซิบที่ทำให้เลือดในกายของฉันเย็นเฉียบไปถึงกระดูก
“คุณรินรดาคะ… พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุดนะคะ” หมอเรืองอร่ามกระซิบ “มีบางสิ่งอยู่ในร่างกายของคุณ… ซึ่งมันไม่ควรจะเข้าไปอยู่ตรงนั้น”
“มะ… หมายความว่ายังไงคะหมอ เนื้องอกเหรอคะ?” ฉันถามเสียงสั่น
“ไม่ใช่เนื้องอกค่ะ” หมอรุจิราเหลือบมองไปที่ประตูห้องตรวจที่ถูกปิดสนิท ก่อนจะชี้ให้ฉันดูภาพสแนปช็อตที่เธอปรินต์ออกมา มันเป็นภาพโครงสร้างภายในบริเวณหน้าท้องน้อย ใกล้กับรอยแผลเป็นจากการผ่าตัดไส้ติ่งเมื่อสองปีก่อน… การผ่าตัดที่ภคินเป็นคนจัดการหาหมอและโรงพยาบาลให้ทั้งหมด
ในภาพนั้น ปรากฏวัตถุแปลกปลอมขนาดเล็กเท่าเมล็ดข้าวสาร รูปทรงสี่เหลี่ยมที่มีส่วนประกอบของโลหะสะท้อนคลื่นอัลตราซาวนด์ชัดเจน
“มันคือไมโครชิปติดตามตัวค่ะคุณริน… ถูกฝังลึกลงไปใต้ชั้นไขมันหน้าท้องของคุณ”
เหมือนมีสายฟ้าฟาดลงมากลางวง วินาทีนั้นความจริงอันน่าสะอิดสะเอียนก็กระจ่างชัด คำว่า “ปกป้อง” ของภคิน ไม่ใช่แค่การหึงหวงหรือบงการชีวิตธรรมดา แต่มันคือความวิปริตขั้นสุด เขาไม่ได้แค่ตามรอยจากโทรศัพท์ แต่เขาฝังเครื่องติดตามไว้ในตัวฉัน! เหมือนฉันเป็นเพียงสัตว์เลี้ยงในกรงทองของเขา
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงทุบประตูหน้าห้องตรวจดังขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด ตามมาด้วยเสียงตะโกนของผู้ชายที่ฉันเคยคิดว่ารักฉันที่สุด
“ริน! รินอยู่ข้างในใช่ไหม! เปิดประตูให้พี่เดี๋ยวนี้ ทำไมมาหาหมอแล้วไม่บอกพี่!”
ฉันสะดุ้งสุดตัว น้ำตาแห่งความหวาดกลัวและโกรธแค้นไหลทะลักออกมา หมอรุจิรารีบดึงทิชชูมาเช็ดหน้าท้องให้ฉันอย่างรวดเร็ว เธอจ้องมองตาฉันด้วยสัญชาตญาณของการเป็นทั้งหมอและลูกผู้หญิงด้วยกัน
“คุณต้องการความช่วยเหลือไหมคะ?” เธอถามเสียงเบาเด็ดขาด
“ช่วยฉันด้วยค่ะหมอ… ถ้าฉันกลับไปกับเขา ฉันต้องตายแน่ๆ” ฉันกำมือหมอแน่น
หมอรุจิราพยักหน้า เธอชี้ไปที่ประตูด้านหลังห้องตรวจ ซึ่งเป็นทางเชื่อมไปสู่ห้องเปลี่ยนชุดและทะลุออกไปยังบันไดหนีไฟของพนักงาน
“ฉันจะออกไปรับหน้าเขาและถ่วงเวลาให้ คุณรีบใส่เสื้อผ้า ทิ้งโทรศัพท์เครื่องนั้นไว้ที่นี่ แล้วหนีลงบันไดหนีไฟไปที่ชั้นใต้ดิน ไปที่รถของฉัน… นี่กุญแจค่ะ ซ่อนตัวอยู่ตรงเบาะหลังเงียบๆ จนกว่าฉันจะเลิกงาน”
ฉันรับกุญแจรถมาด้วยมือที่สั่นเทา รีบสวมเสื้อผ้าอย่างรวดเร็วที่สุด ขณะที่หมอรุจิราเดินไปเปิดประตูห้องตรวจด้านหน้า
“ขอโทษนะคะคุณผู้ชาย ที่นี่ห้องตรวจภายใน ห้ามผู้ชายเข้ามากระทั่งกว่าจะได้รับอนุญาตค่ะ” เสียงของหมอรุจิราดังขึ้นอย่างฉะฉาน
“หลีกไป! ภรรยาผมอยู่ข้างใน ผมมีสิทธิ์จะเข้าไป!” เสียงของภคินคุกคามและเต็มไปด้วยโทสะ
ฉันไม่รอฟังอะไรอีกต่อไป ฉันคว้าเพียงโทรศัพท์เครื่องใหม่ที่เพิ่งซื้อมา ทิ้งสมาร์ทโฟนราคาแพงที่ภคินซื้อให้ไว้บนเตียงตรวจ แล้ววิ่งทะลุประตูหลังออกไปสู่บันไดหนีไฟ เสียงฝีเท้าของฉันดังก้องสะท้อนในความมืด แต่ฉันไม่กล้าแม้แต่จะหยุดหายใจ
ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันคิดว่าตัวเองเป็นนกน้อยที่ถูกเลี้ยงดูอย่างดีในกรงทอง แต่วันนี้ฉันรู้แล้วว่า… มันคือกรงทองที่อาบไปด้วยเลือดและอิสรภาพที่ถูกพรากไป
เมื่อฉันเข้าไปซ่อนตัวในรถของหมอรุจิราได้สำเร็จ ฉันขดตัวอยู่ใต้เบาะหลัง ร้องไห้ออกมาอย่างไร้เสียง ฉันกดเบอร์โทรศัพท์หาเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่เป็นทนายความ… เพื่อนที่ภคินสั่งห้ามไม่ให้ฉันคบหามาตลอดสี่ปี
“ฮัลโหล แอน… ช่วยฉันด้วย พาตำรวจมาหาฉันที ฉันมีหลักฐานที่จะเอาผู้ชายคนนั้นเข้าคุก…”
คืนนั้น การผ่าตัดฉุกเฉินถูกจัดขึ้นอย่างลับๆ ในโรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่งโดยความช่วยเหลือของหมอรุจิราและเจ้าหน้าที่ตำรวจ ไมโครชิปขนาดจิ๋วถูกผ่าออกมาจากร่างของฉัน มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่เปลี่ยนคดีล่วงละเมิดสิทธิและกักขังหน่วงเหนี่ยว ให้กลายเป็นคดีอาญาที่สั่นสะเทือนวงการไฮโซ
ภคินถูกรวบตัวในเช้าวันต่อมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เขาหมดสิทธิ์ที่จะอ้างคำว่า “การปกป้อง” อีกต่อไป
รอยแผลเป็นที่หน้าท้องของฉันอาจจะยังคงอยู่ไปตลอดชีวิต แต่มันจะไม่ใช่สัญลักษณ์ของการถูกจองจำอีกต่อไป… แต่มันคือบาดแผลแห่งชัยชนะ ของผู้หญิงที่กล้ากะเทาะเปลือกกรงทองออกมาโบยบินด้วยปีกของตัวเอง.
