บทเรียนราคาแพงของลูกเขยผู้โอหังในคืนคริสต์มาส
บ้านหลังนี้… คฤหาสน์สีขาวสไตล์วิกตอเรียนที่ตั้งตระหง่านอยู่อย่างสง่างาม เป็นสมบัติที่ฉัน ‘คุณหญิงพิมพา’ ซื้อมาด้วยน้ำพักน้ำแรงและครอบครองมันมาตลอด 31 ปีเต็ม ทุกอณูของพื้นไม้สัก ทุกโคมไฟระย้า ล้วนเต็มไปด้วยความทรงจำและหยาดเหงื่อของฉัน
สองวันเต็มๆ ที่ฉันขลุกอยู่ในครัวเพื่อเตรียมงานเลี้ยงอาหารค่ำวันคริสต์มาส ฉันตั้งใจอบไก่งวงตัวโต หมักซี่โครงแกะด้วยสูตรพิเศษ และคัดสรรไวน์วินเทจขวดที่แพงที่สุดในห้องใต้ดิน ทั้งหมดนี้ก็เพื่อต้อนรับ ‘แพรวา’ ลูกสาวเพียงคนเดียวของฉัน และครอบครัวของสามีเธอ
แต่ทว่า… เมื่อเสียงระฆังบอกเวลาอาหารค่ำดังขึ้น บรรยากาศที่ควรจะอบอวลไปด้วยความสุขกลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความพินาศ
ฉันถอดผ้ากันเปื้อนออก เดินไปที่ห้องอาหารที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างหรูหรา ตั้งใจจะนั่งลงที่ ‘เก้าอี้หัวโต๊ะ’ ซึ่งเป็นที่ประจำของฉันมาตลอดสามทศวรรษ ทว่าทันทีที่ฉันกำลังจะทรุดตัวลงนั่ง เสียงแข็งกร้าวของ ‘กวิน’ ลูกเขยของฉันก็ดังขึ้น
“คุณแม่นั่งตรงนั้นไม่ได้นะครับ” กวินพูดพร้อมกับชี้นิ้วมาที่ฉัน แววตาของเขาไม่มีความเคารพหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย
ฉันชะงัก ช้อนสายตามองไปยังเก้าอี้ตัวนั้น ภาพที่เห็นทำเอาเลือดในกายของฉันเย็นเฉียบ ‘คุณนายสมร’ แม่ของกวิน กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ประจำของฉัน ในมือของหล่อนถือแก้วคริสตัลที่บรรจุไวน์แดงชั้นเลิศของฉัน หล่อนจิบมันอย่างสบายอารมณ์ ปรายตามองฉันด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย ราวกับตัวเองเป็นราชินีที่เพิ่งยึดครองบัลลังก์ได้สำเร็จ
“ทำไมฉันถึงนั่งที่ของฉันไม่ได้?” ฉันถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่กำลังเดือดพล่าน
“ก็คุณแม่ผมท่านอยากนั่งตรงนี้ ท่านเป็นแขกผู้ใหญ่ คุณแม่ก็ไปหาที่นั่งตรงอื่นสิครับ” กวินตอบหน้าตาเฉย ราวกับว่าสิ่งที่เขาพูดเป็นเรื่องปกติที่สุดในโลก
ฉันหันไปหาแพรวา ลูกสาวที่ฉันฟูมฟักมาตั้งแต่แบเบาะ หวังเพียงแค่ให้เธอเอ่ยปากปกป้องแม่ของตัวเอง หรือเตือนสติสามีผู้โอหังของเธอ ทว่า… แพรวากลับเอาแต่ก้มหน้ามองจานกระเบื้องเคลือบตรงหน้า สองมือของเธอบีบเข้าหากันแน่น เธอขี้ขลาดและหวาดกลัวสามีเกินกว่าจะกล้าปริปากพูดอะไรออกมาเพื่อฉัน
ความเงียบของลูกสาว… คือมีดที่กรีดลึกลงไปในหัวใจของคนเป็นแม่
ในวินาทีนั้น ฉันตระหนักได้ทันทีว่า ความหวังดีและความรักที่ฉันทุ่มเทให้คนพวกนี้ มันไร้ค่าและสูญเปล่า พวกเขาไม่ได้เห็นฉันเป็นเจ้าของบ้าน หรือแม้แต่ญาติผู้ใหญ่ พวกเขาเห็นฉันเป็นเพียงคนรับใช้ที่มีหน้าที่เตรียมอาหาร และเป็นปลิงที่พวกเขารอวันจะฮุบสมบัติ
แทนที่ฉันจะโวยวาย ร้องไห้ หรืออาละวาดให้เสียเกียรติ ฉันกลับยิ้มออกมาบางๆ เป็นรอยยิ้มที่เย็นยะเยือกที่สุดในชีวิต
“เข้าใจแล้วล่ะ” ฉันเอ่ยขึ้นเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินไปที่โถงทางเดิน คว้าเสื้อโค้ทขนสัตว์ตัวโปรดและกระเป๋าถือใบหรูขึ้นมาคล้องแขน
“อ้าว คุณแม่จะไปไหนล่ะครับ ไม่ทานข้าวด้วยกันเหรอ?” กวินถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความรำคาญมากกว่าความห่วงใย
ฉันหันกลับไปมองครอบครัวจอมปลอมที่กำลังนั่งล้อมโต๊ะอาหารของฉัน มองหน้าลูกสาวที่ยังคงไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตา ก่อนจะทิ้งท้ายด้วยประโยคที่ทำให้ทุกคนต้องชะงัก
“ทานกันให้อร่อยนะ… ฉันยกอาหารมื้อนี้ให้พวกเธอทั้งหมด”
ฉันเปิดประตูและก้าวออกจากบ้านไปโดยไม่หันกลับไปมอง ทิ้งให้พวกเขากลืนกินอาหารอันโอชะที่ฉันใช้เวลาทำถึงสองวันอย่างย่ามใจ พวกเขาคงคิดว่าฉันแค่โกรธและหนีไปสงบสติอารมณ์ชั่วคราว พวกเขาคงคิดว่าตัวเองชนะแล้วที่ยึดหัวโต๊ะและอำนาจในบ้านหลังนี้ได้
แต่สิ่งที่พวกเขาไม่รู้เลยก็คือ… ฉันไม่ได้ทิ้งแค่ความโกรธไว้เบื้องหลัง
ทันทีที่ก้าวขึ้นรถ ฉันกดโทรศัพท์หาสายตรงถึง ‘ทนายสมภพ’ ทนายความประจำตระกูลที่ดูแลจัดการทรัพย์สินให้ฉันมานานหลายสิบปี
“คุณทนายคะ… รบกวนดำเนินการตามเอกสารที่ฉันเคยร่างไว้ให้ทีค่ะ” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ไร้ซึ่งความลังเล “ประกาศขายคฤหาสน์หลังที่ฉันอยู่ตอนนี้ทันที… อ้อ และช่วยส่งเอกสารขับไล่ผู้อยู่อาศัยทุกคนภายใน 48 ชั่วโมงด้วยนะคะ ฉันจะโอนกรรมสิทธิ์ทั้งหมดให้เจ้าของใหม่โดยไม่สนใจว่าใครหน้าไหนจะยังจัดกระเป๋าไม่เสร็จ”
“รับทราบครับคุณหญิง ผมจะจัดการให้เรียบร้อยภายในคืนนี้เลยครับ”
ฉันวางสาย เอนหลังพิงเบาะรถยุโรปคันหรู มองดูแสงไฟประดับประดาวันคริสต์มาสริมถนนด้วยความรู้สึกโล่งอกอย่างประหลาด
พวกเขากำลังฉลองกันอย่างมีความสุข ดื่มไวน์ของฉัน กินอาหารของฉัน นั่งบนเก้าอี้ของฉัน โดยหารู้ไม่ว่า… นั่นคือ ‘อาหารมื้อสุดท้าย’ ที่พวกเขาจะได้กินในบ้านหลังนี้
ในเช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อป้าย ‘ประกาศขายด่วน’ พร้อมหมายศาลสั่งขับไล่ถูกนำมาติดที่หน้าประตูรั้วเหล็กดัดของคฤหาสน์ กวินและแม่ของเขาจะได้เรียนรู้ความจริงอันโหดร้ายว่า… การแย่งเก้าอี้หัวโต๊ะของเจ้าของบ้านที่แท้จริงนั้น ราคาที่ต้องจ่าย… คือการไม่มีแม้แต่ ‘หลังคา’ ให้ซุกหัวนอน!
