บัติเยี่ยงสัตว์เดรัจฉาน เพื่อสังเวยความภาคภูมิใจจอมปลอมให้สายเลือดเมียน้อย!
I. ของขวัญจากแดนไกลและความสุขที่พังทลาย
หลังจากต้องบินไปเจรจาธุรกิจขยายสาขาบริษัทที่ยุโรปยาวนานถึงสองเดือนเต็ม ในที่สุดฉัน “ณิชา” ก็ได้กลับมาเหยียบแผ่นดินไทยเสียที ภายในมือของฉันลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วยหุ่นยนต์ เลโก้ และของเล่นเสริมพัฒนาการมากมายที่ฉันตั้งใจตระเวนซื้อมาให้ “น้องต้นไม้” ลูกชายวัย 4 ขวบสุดที่รักของฉัน
ตลอดเวลาที่อยู่ต่างประเทศ “กวิน” สามีของฉัน และ “คุณหญิงพิสมัย” แม่สามี มักจะวิดีโอคอลมาบอกเสมอว่าไม่ต้องห่วง ต้นไม้สบายดีและเป็นเด็กดีมาก ฉันทำงานอย่างหนักหามรุ่งหามค่ำเพื่อหวังจะสร้างอนาคตที่มั่นคงให้กับครอบครัว โดยไม่เคยเอะใจเลยว่า ภายใต้คำหวานหูเหล่านั้น มันคือฉากบังหน้าของขุมนรก!
ฉันปฏิเสธที่จะให้คนขับรถมารับที่สนามบิน เพราะอยากจะทำเซอร์ไพรส์ลูกชาย ฉันไขกุญแจรั้วบ้านและเดินเข้าไปในคฤหาสน์อย่างเงียบเชียบ
แต่เมื่อฉันผลักประตูห้องนั่งเล่นเข้าไป… รอยยิ้มที่เตรียมไว้มอบให้ลูกชายก็ต้องแข็งค้าง กระเป๋าเดินทางในมือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังลั่น!
II. ภาพบาดตาและคำประกาศิตอันน่าสะอิดสะเอียน
ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือ คุณหญิงพิสมัยกำลังนั่งอยู่บนโซฟาหรูหรา อ้าแขนกอดเด็กผู้ชายแปลกหน้าวัยไล่เลี่ยกับต้นไม้ เด็กคนนั้นสวมเสื้อผ้าแบรนด์เนมราคาแพง กำลังกินขนมเค้กอย่างเอร็ดอร่อย
ในขณะที่ น้องต้นไม้ ลูกชายของฉัน! สวมเสื้อยืดตัวเก่าที่เปื้อนคราบสกปรก กำลัง คลานสี่ขาอยู่บนพื้นพรมราวกับสัตว์เลี้ยง!
“คลานไปคาบลูกบอลมาสิลูกจ๊อก ถ้านายเอามาได้ ฉันจะให้เศษคุกกี้ชิ้นนึง!” เด็กผู้ชายบนโซฟาออกคำสั่งพร้อมกับโยนลูกบอลพลาสติกไปที่มุมห้อง
ต้นไม้ ลูกชายที่เคยร่าเริงของฉัน มีแววตาที่หวาดกลัวและเลื่อนลอย แกค่อยๆ คลานสี่ขาไปคาบลูกบอลนั้นด้วยปาก แล้วคลานกลับมาหาเด็กคนนั้น
“เก่งมาก! ทำตัวน่ารักแบบนี้สิถึงจะดี” “รดา” เลขาสาวหน้าห้องของกวินที่ตอนนี้ยืนยิ้มกริ่มอยู่ข้างโซฟา เอ่ยชมลูกชายของฉันราวกับชมสุนัขตัวหนึ่ง
และที่เลวร้ายที่สุดคือ คุณหญิงพิสมัย แม่สามีของฉัน กลับหัวเราะชอบใจ กอดกระชับเด็กผู้ชายแปลกหน้าคนนั้นไว้แนบอก ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นและประกาศออกมาด้วยความภาคภูมิใจ
“ดูสิคะรดา หลานย่าฉลาดและมีอำนาจตั้งแต่เด็กเลย สั่งสอนไอ้เด็กหัวอ่อนนั่นได้ซะอยู่หมัด… นี่แหละ หลานชายที่ครอบครัวเราภาคภูมิใจที่สุด!”
III. สัญชาตญาณแม่เสือ
“ต้นไม้!!”
ฉันกรีดร้องสุดเสียง ถลันตัวเข้าไปกอดร่างเล็กๆ ของลูกชายไว้แน่น ต้นไม้สั่นสะท้านไปทั้งตัว แกเงยหน้ามองฉันด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา ก่อนจะหลุดคำพูดที่ทำให้หัวใจคนเป็นแม่แหลกสลายไม่มีชิ้นดี
“มะ… แม่จ๋า… ต้นไม้เป็นหมาดี ต้นไม้ไม่ดื้อ คุณย่าจะได้ไม่ตี…”
เลือดในกายของฉันเดือดพล่านจนแทบจะทะลักออกมา ฉันหันขวับไปมองกลุ่มคนสารเลวตรงหน้า กวิน สามีตัวดีของฉันเพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ เมื่อเขาเห็นฉัน เขาก็หน้าซีดเผือดไปชั่วขณะ แต่ก็รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ
“ณิชา… กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่บอกผม” กวินถามเสียงอ่อย
“นี่มันเรื่องเหี้ยอะไรกันกวิน!” ฉันสบถคำหยาบออกมาเป็นครั้งแรกในชีวิต “ทำไมลูกฉันถึงต้องมาคลานกับพื้นเหมือนหมา! แล้วเด็กนี่เป็นลูกใคร นังรดาเข้ามาทำอะไรในบ้านฉัน!”
คุณหญิงพิสมัยแค่นหัวเราะ ลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับฉัน
“ก็ลูกของกวินกับรดายังไงล่ะ! รดาเขามอบหลานชายที่ฉลาด หัวไว และสมบูรณ์แบบให้กับตระกูลเรา ไม่เหมือนต้นไม้ที่เอาแต่เงียบ หัวอ่อน ไม่ได้ดั่งใจฉันสักอย่าง! ฉันก็เลยให้ต้นไม้เล่นบทเป็น ‘สัตว์เลี้ยง’ คอยรับใช้หลานรักของฉันไงล่ะ มันจะได้รู้จักที่ต่ำที่สูง!”
“คุณแม่พูดถูกแล้วณิชา” กวินเสริมอย่างหน้าด้านๆ “รดาจะย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ในฐานะภรรยาอีกคนของผม คุณก็หัดใจกว้างซะบ้างนะ ในเมื่อต้นไม้มันพัฒนาการช้า ก็ให้มันเป็นลูกน้องของ ‘น้องคิน’ ลูกชายรดาไปก็แล้วกัน”
IV. การพิพากษาของเจ้าของที่แท้จริง
ฉันมองผู้ชายที่ฉันเคยฝากชีวิตไว้ และแม่สามีที่ฉันเคยเคารพรัก ด้วยความขยะแขยงจนแทบอาเจียน พวกเขาเห็นความทุ่มเทของฉันเป็นของตาย และเหยียบย่ำเลือดเนื้อเชื้อไขของฉันเพื่อยกย่องสายเลือดของเมียน้อย
ฉันค่อยๆ ประคองต้นไม้ให้ลุกขึ้นยืน เช็ดน้ำตาให้ลูกอย่างทะนุถนอม
“ไม่ต้องเป็นหมาแล้วนะลูก… ลูกคือมนุษย์ คือหัวใจของแม่ และตั้งแต่วันนี้ จะไม่มีใครหน้าไหนมาทำร้ายลูกได้อีก”
ฉันหันกลับไปเผชิญหน้ากับพวกปรสิตในบ้าน รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าของฉัน
“ภูมิใจกันมากใช่ไหมคะ กับหลานสายเลือดเมียน้อยคนนี้…” ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่แฝงไปด้วยรังสีอำมหิต “ถ้าภูมิใจมาก ก็กอดกันไว้ให้แน่นๆ นะคะ เพราะพวกคุณกำลังจะต้องออกไปนอนภูมิใจกันข้างถนน!”
กวินขมวดคิ้ว “คุณพูดบ้าอะไรณิชา!”
“ลืมไปแล้วเหรอคะกวิน… ว่าคฤหาสน์หลังนี้ ที่ดินผืนนี้ และแม้แต่บริษัทที่คุณนั่งเก้าอี้ผู้บริหารอยู่ มันเป็นชื่อของฉัน! เงินทุกบาททุกสตางค์ที่พวกคุณเอามาถลุงซื้อเสื้อผ้าแบรนด์เนมให้เมียน้อย ก็เป็นเงินจากน้ำพักน้ำแรงของฉัน!”
ฉันล้วงโทรศัพท์มือถือออกมา กดโทรหาทนายความส่วนตัวและบริษัทรักษาความปลอดภัยทันที
“พี่วิเชียรคะ จัดการอายัดบัตรเครดิตทุกใบของกวินและคุณหญิงพิสมัยเดี๋ยวนี้ค่ะ และส่งทีม รปภ. มาที่บ้านฉันด่วน ฉันต้องการโยนขยะออกจากบ้าน!”
V. จุดจบของพวกเดรัจฉาน
“น-นังณิชา! แกจะทำแบบนี้กับผัวและแม่ผัวไม่ได้นะ!” คุณหญิงพิสมัยเริ่มหน้าถอดสีเมื่อรู้ตัวว่ากำลังจะสูญเสียท่อน้ำเลี้ยง
“ฉันทำได้ค่ะ และฉันจะทำยิ่งกว่านี้อีก! ฉันจะฟ้องหย่า ฟ้องชู้ และฟ้องเรียกค่าเสียหายจนพวกแกต้องหมดตัว!” ฉันตวาดลั่นจนรดากับลูกชายของเธอสะดุ้งสุดตัว “ให้เวลาสิบนาที ไสหัวออกไปจากบ้านของฉันให้หมด ถ้าใครหยิบของมีค่าที่เป็นเงินของฉันติดตัวไปแม้แต่ชิ้นเดียว ฉันจะแจ้งจับข้อหาลักทรัพย์!”
ความเย่อหยิ่งของคุณหญิงพิสมัยและกวินพังทลายลงในพริบตา กวินพยายามจะเข้ามากระชากแขนฉันเพื่อขอร้อง แต่ฉันคว้าแจกันคริสตัลบนโต๊ะฟาดลงพื้นจนแตกกระจายเพื่อขู่ให้เขาถอยไป
ไม่ถึงสิบห้านาที รปภ. ร่างยักษ์สี่คนก็เดินทางมาถึง พวกเขาหิ้วปีกกวิน รดา และคุณหญิงพิสมัย โยนออกไปนอกรั้วคฤหาสน์อย่างไม่ไยดี พร้อมกับกระเป๋าเสื้อผ้าเน่าๆ เพียงไม่กี่ใบ
เสียงด่าทอและเสียงร้องไห้ฟูมฟายของพวกเขาดังลั่นอยู่หน้าประตูรั้ว แต่ฉันไม่สนใจที่จะฟังมันอีกต่อไป
ฉันอุ้มต้นไม้ขึ้นมาแนบอก เดินไปที่กระเป๋าเดินทางที่ตกอยู่บนพื้น เปิดมันออกและหยิบหุ่นยนต์ตัวใหญ่ที่สุดส่งให้ลูกชาย
“นี่ของต้นไม้ครับลูก… ลูกเป็นเด็กดีของแม่ เป็นความภาคภูมิใจเพียงหนึ่งเดียวของแม่นะ”
ต้นไม้กอดหุ่นยนต์ไว้แน่น รอยยิ้มเล็กๆ เริ่มปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เคยเศร้าหมอง…
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ฉันตัดขาดจากครอบครัวนรกนั่นอย่างถาวร กวินและรดาต้องไปเช่าห้องพักแคบๆ อยู่ด้วยกัน ความลำบากทำให้พวกเขาทะเลาะตบตีกันทุกวัน ส่วนคุณหญิงพิสมัยก็ต้องทนเลี้ยง ‘หลานผู้แสนน่าภูมิใจ’ ที่ยิ่งโตยิ่งก้าวร้าวและทุบตีเธอในสลัมซอมซ่อ
ส่วนฉันและต้นไม้… เราเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยกันอย่างมีความสุข บาดแผลในใจของลูกค่อยๆ ถูกเยียวยาด้วยความรักที่แท้จริงของแม่… ความรักที่ไม่มีวันยอมให้ใครมาเหยียบย่ำได้อีกต่อไป!
