ปาอิฐใส่หน้าฉันเพื่อแย่งคู่หมั้นให้น้องสาว… สู่การทวงคืนความยุติธรรมที่พวกใจร้ายต้องชดใช้!
I. ครอบครัวที่ลำเอียงและข้อเสนอที่น่ารังเกียจ
ฉันชื่อ “นลิน” ฉันเติบโตมาในครอบครัวที่คำว่า ‘ความรัก’ ถูกสงวนไว้ให้ “พริม” น้องสาวคนเล็กเพียงคนเดียว พริมคือแก้วตาดวงใจของ พ่อเอกชัย และ แม่ดาริกา เธออยากได้อะไรต้องได้ ในขณะที่ฉันเป็นเพียงเครื่องมือหาเงินและคนรับใช้ในบ้าน แต่โชคชะตาก็ไม่ได้ใจร้ายกับฉันจนเกินไป เมื่อฉันได้พบและตกลงหมั้นหมายกับ “กวิน” นักธุรกิจหนุ่มผู้แสนดีที่รักและมองเห็นคุณค่าในตัวฉัน
แต่วันที่ควรจะเต็มไปด้วยความสุข กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของฝันร้าย
บ่ายวันอาทิตย์ กวินเดินทางมาที่บ้านของฉันเพื่อพูดคุยเรื่องงานแต่งงานที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า แต่ทันทีที่กวินนั่งลงที่ห้องรับแขก พ่อกับแม่ก็เปิดฉากเจรจาด้วยประโยคที่ทำให้ฉันแทบหยุดหายใจ
“กวิน… พ่อกับแม่คุยกันแล้วนะ ถอนหมั้นกับนลินซะ แล้วมารับผิดชอบแต่งงานกับยัยพริมแทน น้องพริมน่ะทั้งสวย ทั้งเด็กกว่า แถมยังรักกวินมากด้วย ส่วนนลินมันก็แค่ผู้หญิงจืดชืด ไม่คู่ควรกับตระกูลของกวินหรอก” พ่อเอกชัยพูดอย่างหน้าตาเฉย โดยมีพริมนั่งบีบน้ำตาแสร้งทำเป็นน่าสงสารอยู่ข้างๆ
ฉันยืนตัวสั่น น้ำตาคลอเบ้า ไม่คิดว่าพ่อแม่แท้ๆ จะกล้าทำเรื่องน่าสะอิดสะเอียนเพื่อแย่งชิงความสุขไปจากฉันเพื่อประเคนให้น้องสาว
แต่กวินไม่แม้แต่จะลังเล เขาลุกขึ้นยืนทันที ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเต็มไปด้วยรอยยิ้ม บัดนี้แข็งกร้าวและเย็นเยียบ
“ผมรักนลินครับ และผมจะแต่งงานกับนลินแค่คนเดียวเท่านั้น! ผมไม่มีวันลดตัวไปแต่งงานกับผู้หญิงที่จ้องจะแย่งของของพี่สาวตัวเองหรอกครับ… นลิน เรากลับกันเถอะ ผมทนอยู่ในบ้านที่น่ารังเกียจแบบนี้ไม่ได้แล้ว!”
กวินคว้ามือฉันและพาเดินออกจากบ้านไปที่ลานจอดรถหน้าบ้านทันที ทิ้งให้พ่อ แม่ และพริมยืนอ้าปากค้างด้วยความโกรธจัด
II. ก้อนอิฐแห่งความเกลียดชังและเสียงหัวเราะของปีศาจ
“นังลูกเนรคุณ! แกเป่าหูอะไรมันฮะ!”
เสียงตะคอกของพ่อดังไล่หลังมา ฉันหันกลับไปมองด้วยความตกใจ แต่ภาพที่เห็นคือ พ่อเอกชัยที่กำลังโกรธจนหน้าดำหน้าแดง วิ่งพุ่งตรงเข้ามาหาฉัน ในมือของเขากำ ‘ก้อนอิฐก่อสร้าง’ ที่วางอยู่ริมรั้วไว้แน่น
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก… เร็วจนกวินที่กำลังเปิดประตูรถดึงฉันหลบไม่ทัน
พลั่ก!!!
ก้อนอิฐก้อนนั้นถูกปาอัดเข้าที่ใบหน้าของฉันอย่างแรงจนร่างของฉันล้มทั้งยืน ความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นพล่านไปทั่วทั้งกระโหลกศีรษะ เลือดสีแดงฉานทะลักออกจากบาดแผลฉกรรจ์ที่โหนกแก้มและหางตา ไหลอาบใบหน้าและเสื้อยืดสีขาวจนแดงฉานไปหมด โลกทั้งใบหมุนคว้างและภาพเริ่มพร่ามัว
ท่ามกลางเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของกวิน ฉันกลับได้ยินเสียงที่ทำให้หัวใจแหลกสลายยิ่งกว่าบาดแผลทางกาย… มันคือ เสียงหัวเราะ ของแม่ดาริกา!
“ฮ่าๆๆ สมน้ำหน้า! รอดูสิว่า… สภาพหน้าผีเละเทะแบบนี้ มันจะยังรักแกอยู่อีกไหม!” แม่ยืนกอดอก หัวเราะร่าเริงราวกับได้เห็นเรื่องตลกที่สุดในชีวิต โดยมีพริมยืนยิ้มเยาะเย้ยอยู่ข้างๆ
พวกเขากะจะทำลายโฉมหน้าของฉัน เพื่อให้กวินรังเกียจและทิ้งฉันไป!
III. ความรักที่เหนือกว่ารูปกาย
“นลิน! นลิน! ลืมตาไว้นะ!”
เสียงของกวินสั่นเครือไปด้วยความหวาดกลัว เขาทรุดตัวลงนั่งบนพื้นถนนสกปรก ไม่รังเกียจเลือดที่ไหลทะลักมาเปื้อนชุดสูทราคาแพงของเขาเลยแม้แต่น้อย เขาถอดเสื้อสูทออกมากดห้ามเลือดที่ใบหน้าของฉันไว้แน่น น้ำตาลูกผู้ชายหยดลงบนแก้มของฉัน
“แกทำอะไรลงไปไอ้สารเลว! ถ้าหมั้นของฉันเป็นอะไรไป ฉันเอาพวกแกตายแน่!” กวินหันไปตวาดใส่พ่อแม่ของฉันด้วยแววตาของมัจจุราช ก่อนจะรีบอุ้มร่างที่หมดสติของฉันขึ้นรถและขับพุ่งออกไปสู่โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด
ฉันสลบไปสามวันเต็มๆ เมื่อลืมตาฟื้นขึ้นมาในห้องพักฟื้น VIP สิ่งแรกที่ฉันรู้สึกคือผ้าพันแผลที่พันรอบศีรษะและใบหน้าซีกขวาจนตึงไปหมด และสิ่งที่ฉันเห็นเป็นภาพแรกคือ กวิน… เขานั่งกุมมือฉันอยู่ข้างเตียง สภาพของเขาอิดโรย ขอบตาดำคล้ำราวกับไม่ได้นอนมาหลายคืน
“กวิน…” ฉันเรียกชื่อเขาด้วยเสียงแหบแห้ง
“นลิน! คุณฟื้นแล้ว!” กวินผุดลุกขึ้น จูบลงบนหลังมือของฉันซ้ำๆ น้ำตาของเขาไหลออกมา “ขอบคุณพระเจ้า… ผมกลัวแทบแย่รู้ไหม”
“หน้าของนลิน…” ฉันพยายามจะยกมือขึ้นจับแผล แต่กวินจับมือฉันไว้
“ไม่เป็นไรนะที่รัก หมอบอกว่าแผลลึก แต่เทคโนโลยีศัลยกรรมสมัยนี้รักษาได้… และต่อให้มันจะทิ้งรอยแผลเป็นไว้ตลอดชีวิต นลินก็จงรู้ไว้ว่า ผมรักที่หัวใจของคุณ ไม่ใช่หน้าตา… ผมไม่มีวันทิ้งคุณไปไหนเด็ดขาด”
คำพูดของกวินทำให้น้ำตาของฉันไหลริน… แม่คิดผิดก้อนอิฐก้อนนั้นไม่ได้ทำลายความรักของเรา แต่มันกลับพิสูจน์ให้เห็นว่าความรักของกวินที่มีต่อฉันนั้น ยิ่งใหญ่และบริสุทธิ์แค่ไหน
IV. บทลงโทษที่สาสมกับสายเลือดเนรคุณ
ความใจดีของฉันจบลงตั้งแต่วันที่ก้อนอิฐนั้นกระแทกหน้า หลังจากที่ฉันออกจากโรงพยาบาล กวินได้ใช้เส้นสายและอำนาจทางการเงินทั้งหมดที่เขามี ดำเนินคดีกับครอบครัวของฉันขั้นเด็ดขาด
กวินจ้างทนายความฝีมือดีที่สุด ฟ้องร้องพ่อเอกชัยในข้อหา “พยายามฆ่าและทำร้ายร่างกายสาหัส” หลักฐานจากกล้องวงจรปิดหน้าบ้านเพื่อนบ้านจับภาพเหตุการณ์ไว้ได้อย่างชัดเจน พ่อถูกจับกุมตัวและศาลไม่อนุญาตให้ประกันตัว เขาต้องเข้าไปนอนหนาวอยู่ในเรือนจำเพื่อรอรับคำพิพากษาจำคุกนับสิบปี
ส่วนแม่ดาริกาและพริม… กวินสืบรู้มาว่า บ้านที่พวกเขาอยู่และธุรกิจเล็กๆ ที่พ่อทำ ล้วนเอาไปจำนองกู้เงินจากธนาคารมาปรนเปรอพริม กวินจึงกว้านซื้อหนี้สินเหล่านั้นมาไว้ในมือ และสั่งยึดทรัพย์สินทั้งหมดทันที!
แม่ดาริกาและพริมถูกไล่ออกจากบ้าน กลายเป็นคนไร้บ้านในชั่วข้ามคืน พริมพยายามจะมาดักรอกวินที่หน้าบริษัทเพื่อยั่วยวนและขอความเมตตา แต่กวินสั่งให้ รปภ. โยนเธอออกไปอย่างไม่ไยดี พร้อมประกาศแบนไม่ให้บริษัทใดในเครือรับพริมเข้าทำงาน
“สภาพพวกเธอตอนนี้ ต่อให้กราบเท้าฉัน ฉันก็ไม่ชายตามองหรอก… กลับไปรับกรรมที่พวกเธอทำไว้กับนลินซะ!” นั่นคือคำพูดสุดท้ายที่กวินมอบให้สองแม่ลูกใจร้าย
V. รอยแผลที่เลือนหายและรักนิรันดร์
หนึ่งปีผ่านไป…
เทคโนโลยีศัลยกรรมเลเซอร์ที่กวินทุ่มเงินไม่อั้นเพื่อรักษาฉัน ทำให้รอยแผลเป็นบนใบหน้าจางลงจนแทบมองไม่เห็น หากไม่สังเกตใกล้ๆ ก็แทบไม่รู้ว่าเคยมีบาดแผลฉกรรจ์มาก่อน
วันนี้คือวันแต่งงานของเรา…
ฉันก้าวเดินไปตามพรมแดงในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ โดยไม่มีผู้ใหญ่ฝั่งของตัวเองมาร่วมงานเลยแม้แต่คนเดียว แต่ฉันไม่รู้สึกโดดเดี่ยวเลยสักนิด เพราะที่ปลายทางเดินนั้น มีผู้ชายที่พร้อมจะปกป้องและเคียงข้างฉันตลอดชีวิตยืนรออยู่
กวินรับมือฉันไปกุมไว้ เขาส่งยิ้มที่อบอุ่นที่สุดในโลกมาให้ฉัน
“คุณสวยที่สุดเลย นลิน”
ฉันยิ้มตอบ น้ำตาแห่งความตื้นตันเอ่อล้น… ฝันร้ายได้จบลงแล้ว อดีตที่โหดร้ายและครอบครัวที่เกลียดชังฉัน ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังอย่างถาวร วันนี้ฉันได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ กับผู้ชายที่พิสูจน์แล้วว่า… ไม่ว่าฉันจะอยู่ในสภาพใด เขาก็จะรักและโอบกอดฉันไว้เสมอ.
