ก่อนตำรวจจะเคาะประตูพร้อม ‘ภาพถ่าย’ ที่กระชากหน้ากากปีศาจ!
I. รอยยิ้มเย้ยหยันบนเกาะสวรรค์
ฉันชื่อ “ณิชา” ทายาทเพียงคนเดียวของเครือข่ายธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ระดับประเทศ ตลอดสามปีที่ผ่านมา ฉันคิดมาตลอดว่าตัวเองมีชีวิตคู่ที่สมบูรณ์แบบกับ “กฤต” ชายหนุ่มหน้าตาดีที่แสนเอาใจใส่ และมีเพื่อนรักที่คบกันมาตั้งแต่สมัยมัธยมอย่าง “ลลิตา” เป็นที่ปรึกษาในทุกเรื่องของชีวิต
จนกระทั่งเช้าวันนี้… วันที่ความจริงตบหน้าฉันอย่างจัง
ฉันตื่นขึ้นมาพบกับความว่างเปล่าบนเตียงนอน กฤตหายตัวไปพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ และเมื่อฉันเปิดดูอินสตาแกรม โลกทั้งใบของฉันก็พังทลายลง ลลิตาโพสต์ภาพแก้วแชมเปญสองใบที่ริมสระว่ายน้ำของวิลล่าหรูในเกาะบาหลี โดยมีมือของชายคนหนึ่งวางพาดอยู่ที่เอวของเธอ… มือที่สวมนาฬิกาปาเต็ก ฟิลิปป์ (Patek Philippe) รุ่นลิมิเต็ดที่ฉันเพิ่งซื้อให้กฤตเป็นของขวัญวันเกิด!
พวกเขาไม่ได้แค่ลักลอบคบชู้กัน แต่พวกเขายังจงใจโพสต์ภาพเย้ยหยัน ราวกับจะประกาศชัยชนะว่าได้ขโมยทั้งสามีและเงินทองของฉันไปเสวยสุขบนเกาะสวรรค์
แต่พวกเขาคงลืมไปว่า… เงินทุกบาททุกสตางค์ที่พวกเขาใช้รูดจองตั๋วเครื่องบินเฟิร์สคลาสและวิลล่าคืนละแสนนั้น มันเป็นบัตรเสริมที่ผูกอยู่กับบัญชีหลักของฉัน!
II. จุดจบของสายเปย์
ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นคงจะร้องไห้ฟูมฟาย กรีดร้อง หรือโทรศัพท์ไปด่าทอพวกเขาสองคน แต่สำหรับนักธุรกิจอย่างฉัน… ‘น้ำตา’ ไม่มีค่าเท่ากับ ‘การเชือดนิ่มๆ’
ฉันเดินไปชงกาแฟเอสเปรสโซอย่างใจเย็น หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาและกดโทรหานายธนาคารส่วนตัว
“คุณวิเชียรคะ รบกวนอายัดบัตรเครดิตและระงับการทำธุรกรรมของบัตรเสริมทุกใบที่เป็นชื่อของกฤตและลลิตาเดี๋ยวนี้เลยค่ะ… ใช่ค่ะ บล็อกให้หมดทุกช่องทาง”
ฉันวางสาย นั่งจิบกาแฟและมองดูการแจ้งเตือนบนแอปพลิเคชันธนาคารในมือถืออย่างอารมณ์ดี
ติ๊ด! [ปฏิเสธการชำระเงิน: ยอด 450,000 บาท ณ ร้านชาแนล สาขาบาหลี]
ติ๊ด! [ปฏิเสธการชำระเงิน: ยอด 120,000 บาท ณ บีชคลับ บาหลี]
ข้อความการรูดบัตรที่ล้มเหลวเด้งขึ้นมารัวๆ ราวกับพายุ ฉันจินตนาการภาพกฤตและลลิตายืนหน้าแตกอยู่หน้าเคาน์เตอร์แคชเชียร์ในต่างแดนโดยไม่มีเงินติดตัวแม้แต่บาทเดียว รอยยิ้มแห่งความสะใจปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของฉัน… เกมนี้มันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น
III. แขกผู้ไม่ได้รับเชิญยามวิกาล
สองชั่วโมงหลังจากที่ฉันอายัดบัตร ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มมืดครึ้ม เสียงไซเรนของรถตำรวจสองคันก็ดังแหวกความเงียบเข้ามาจอดเทียบที่หน้าคฤหาสน์ของฉัน
แม่บ้านวิ่งหน้าตื่นเข้ามาบอกว่ามีเจ้าหน้าที่ตำรวจขอพบ ฉันขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ กฤตกับลลิตาคงไม่มีปัญญาโทรแจ้งตำรวจข้ามประเทศมาจับฉันข้อหาอายัดบัตรเครดิตตัวเองหรอกใช่ไหม?
ฉันเดินออกไปที่ห้องรับแขก “สารวัตรดนัย” จากกองปราบปรามยืนรออยู่ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดสุดขีด
“สวัสดีครับคุณณิชา ผมต้องขออภัยที่มารบกวนยามวิกาล แต่เราเพิ่งได้รับการประสานงานด่วนจากตำรวจสากล (Interpol) และตำรวจท้องถิ่นที่เกาะบาหลีครับ”
“มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะสารวัตร? ถ้าเป็นเรื่องสามีของฉันกับผู้หญิงคนนั้น ฉันเพิ่งอายัดบัตรพวกเขาไปเมื่อสองชั่วโมงก่อนเองค่ะ” ฉันตอบอย่างไม่ยี่หระ
“นั่นแหละครับคือปัญหา…” สารวัตรดนัยถอนหายใจ ก่อนจะหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลออกมาจากแฟ้ม “คุณณิชาครับ คุณกฤต… ถูกพบเป็นศพ ถูกแทงเสียชีวิตในวิลล่าที่บาหลีเมื่อสี่ชั่วโมงที่แล้วครับ“
ฉันเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวาบ “อ-อะไรนะคะ! กฤตตายแล้ว? แล้วลลิตาล่ะคะ!”
“ใจเย็นๆ ก่อนนะครับคุณณิชา… และนี่คือเหตุผลที่ผมต้องมาหาคุณด้วยตัวเอง” สารวัตรดนัยดึง ‘ภาพถ่าย’ แผ่นหนึ่งออกมาจากซองและวางลงบนโต๊ะตรงหน้าฉัน “ตำรวจบาหลีส่งภาพจากกล้องวงจรปิดของร้านแบรนด์เนมที่คนร้ายพยายามจะนำบัตรเครดิตของผู้ตายไปรูดเมื่อสองชั่วโมงก่อน แต่บัตรถูกอายัด… คุณช่วยอธิบายภาพนี้ให้ผมฟังหน่อยได้ไหมครับ?”
IV. ภาพถ่ายที่เป็นไปไม่ได้!
ฉันก้มลงมองภาพถ่ายใบนั้น ก่อนที่ลมหายใจของฉันจะสะดุด ขนในกายลุกซู่ด้วยความหวาดผวา โลกทั้งใบเหมือนถูกเหวี่ยงอย่างรุนแรง!
ภาพที่ปรากฏบนกระดาษ คือภาพจากกล้องวงจรปิด (CCTV) หน้าเคาน์เตอร์แคชเชียร์ในบาหลี ผู้หญิงในภาพกำลังถือบัตรเครดิตของกฤต ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวเมื่อเครื่องรูดบัตรแจ้งว่าถูกปฏิเสธ…
แต่ผู้หญิงในภาพนั้น… มันคือฉัน!
ใบหน้า โครงสร้าง ดวงตา ริมฝีปาก… มันคือ ‘ณิชา’ ทุกกระเบียดนิ้ว!
“น-นี่มันเป็นไปไม่ได้!” ฉันตะโกนเสียงหลง มือสั่นเทาขณะชี้ไปที่รูป “สารวัตรคะ! ฉันอยู่ที่กรุงเทพฯ มาตลอดทั้งสัปดาห์! กล้องวงจรปิดในคฤหาสน์ รปภ. หรือแม้แต่พนักงานในบริษัทของฉันเป็นพยานได้! ผู้หญิงในรูปนี้ไม่ใช่ฉัน!”
“ผมตรวจสอบพยานหลักฐานของคุณแล้วครับคุณณิชา คุณอยู่ที่นี่จริงๆ” สารวัตรดนัยพยักหน้า สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสนไม่แพ้กัน “แต่คำถามคือ… ถ้าคุณอยู่ที่นี่ แล้วผู้หญิงที่หน้าตาเหมือนคุณราวกับฝาแฝด ซึ่งเพิ่งฆาตกรรมสามีของคุณและพยายามจะรูดบัตรเครดิตที่บาหลี… คือใคร?”
V. ความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากาก
สมองของฉันทำงานอย่างหนัก ภาพความทรงจำต่างๆ วิ่งวนเข้ามาในหัวเหมือนกรอเทป ลลิตา… เพื่อนรักของฉัน… ผู้หญิงที่มักจะอิจฉาชีวิตของฉันมาตลอด
จู่ๆ ฉันก็นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อหกเดือนก่อน!
“สารวัตรคะ… เมื่อครึ่งปีที่แล้ว ลลิตาขอลาพักร้อนยาวไปที่เกาหลีใต้ เธอบอกว่าจะไปเรียนทำศัลยกรรมความงาม… แต่เธอกลับมาพร้อมกับผ้าพันแผลเต็มหน้า อ้างว่าประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนต้องศัลยกรรมใบหน้าใหม่ทั้งหมด ตั้งแต่นั้นมา เธอหลบหน้าฉันตลอด และใส่หน้ากากอนามัยและแว่นตากันแดดเสมอเวลาเราเจอกัน…”
สารวัตรดนัยเบิกตากว้าง “คุณกำลังจะบอกว่า…”
“ลลิตาไม่ได้ประสบอุบัติเหตุค่ะ! เธอไปทำศัลยกรรมพลาสติกเพื่อเปลี่ยนใบหน้าตัวเองให้กลายเป็นฉัน!”
ความจริงที่น่าสะพรึงกลัวถูกปะติดปะต่อจนสมบูรณ์ แผนการของพวกมันไม่ได้มีแค่การหนีตามกันไป แต่ลลิตาต้องการ ‘ขโมยตัวตน’ ของฉันอย่างถาวร!
เธอหลอกกฤตไปบาหลี ลงมือฆ่าเขาทิ้งเพื่อปิดปาก จากนั้นก็ใช้ใบหน้าที่เหมือนกับฉัน สวมรอยเป็น ‘ณิชา’ เพื่อเตรียมเดินเข้าไปในธนาคารสาขาต่างประเทศที่บาหลี และเซ็นเอกสารโอนเงินหลายพันล้านบาทจากบัญชีออฟชอร์ (Offshore) ของฉันเข้าบัญชีตัวเอง ก่อนจะหนีไปเสวยสุขตลอดกาล โดยทิ้งให้ฉันที่กรุงเทพฯ กลายเป็นผู้ต้องหาคดีฆาตกรรมสามีตัวเอง!
แต่สิ่งที่ลลิตาคำนวณพลาดไปอย่างมหันต์… คือสัญชาตญาณความเด็ดขาดของฉัน!
การที่ฉันโทรไปอายัดบัตรเครดิตทุกใบด้วยความแค้นเรื่องชู้สาว ทำให้แผนการรูดบัตรซื้อของเพื่อทดสอบสถานะบัญชีของลลิตาถูกระงับ เธอตกใจจนเผยใบหน้าที่แท้จริง(ที่ศัลยกรรมมา) ให้กล้องวงจรปิดจับภาพไว้ได้ชัดเจน!
VI. บทสรุปของปีศาจร้าย
“ผมจะรีบแจ้งให้ตำรวจสากลทราบเดี๋ยวนี้เลยครับ ผู้หญิงคนนี้คือฆาตกรที่อันตรายมาก!” สารวัตรดนัยรีบต่อสายตรงถึงศูนย์บัญชาการทันที
สามวันต่อมา… ข่าวใหญ่หน้าหนึ่งทุกฉบับลงภาพการจับกุมตัว ลลิตา ที่สนามบินเดนปาซาร์ ขณะพยายามจะใช้พาสปอร์ตปลอมหลบหนีออกจากบาหลี เธอถูกจับในข้อหาฆาตกรรมโดยไตร่ตรองไว้ก่อน ปลอมแปลงเอกสาร และพยายามโจรกรรมข้อมูลตัวตน
ฉันนั่งจิบไวน์แดงราคาแพงอยู่ริมสระว่ายน้ำในคฤหาสน์ของตัวเอง มองดูภาพข่าวของอดีตเพื่อนรักที่ถูกสวมกุญแจมือ ใบหน้าที่เธอทนเจ็บปวดผ่าตัดเพื่อให้เหมือนฉัน บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาและคราบดิน
ลลิตาคงคิดว่าการมีใบหน้าเหมือนฉัน จะทำให้เธอได้ใช้ชีวิตที่หรูหราดั่งราชินี… แต่เธอคงลืมไปว่า การสวมหน้ากากเป็นคนอื่น มันไม่ได้เปลี่ยนสันดานที่เน่าเฟะข้างใน สุดท้าย… สิ่งที่เธอได้รับจากการพยายามเป็น ‘ณิชา’ ก็มีเพียงแค่ห้องขังที่มืดมิดในเรือนจำต่างแดน ที่ซึ่งเธอจะต้องทนทุกข์ทรมานไปตลอดชีวิต!
