และการโต้กลับของผบ.หญิง
I. คืนแห่งความสำเร็จที่รอคอย
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นในเวลาเที่ยงคืนตรง มันไม่ใช่สายเรียกเข้าธรรมดา แต่เป็นสายตรงจากกระทรวงกลาโหม ฉัน “พันเอกหญิง ลลิตา” ยืนตัวตรงรับสายด้วยหัวใจที่เต้นระรัว
“ขอแสดงความยินดีด้วย ผู้การลลิตา กองทัพบกสหรัฐฯ ได้มีมติแต่งตั้งให้คุณขึ้นดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการกองกำลังผสม… นี่คือตำแหน่งที่สำคัญที่สุดในอาชีพทหารของคุณ”
น้ำตาแห่งความปีติเอ่อคลอเบ้า สิบห้าปีของการฝึกฝนอย่างหนัก การตรากตรำในสมรภูมิ และการพิสูจน์ตัวเองในฐานะทหารหญิง ในที่สุดฉันก็ทำสำเร็จ ฉันวางสายและทิ้งตัวลงบนเตียงนอนนุ่มในคฤหาสน์หรูของตระกูลสามี ความเหนื่อยล้าทั้งหมดปลิดทิ้งไป
ก่อนจะหลับตาลง ฉันมองไปที่กรอบรูปบนโต๊ะหัวเตียง มันเป็นรูปถ่ายโพลาลอยด์ใบโปรด สไตล์ภาพสแนปช็อตสบายๆ ที่ดูเป็นธรรมชาติไม่ได้ตั้งใจโพสท่า ในรูปนั้นเราเป็นคู่รักที่แสนหวาน… “กวิน” สามีของฉันกำลังยิ้มกว้าง เขาวางมือบนหัวของฉันอย่างทะนุถนอม สัมผัสถึงเส้นผมยาวสลวยที่ฉันรักและดูแลเป็นอย่างดี ภาพความทรงจำนั้นทำให้ฉันหลับตาลงด้วยรอยยิ้มและเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างสุขสงบ
II. ความเย็นยะเยือกในความมืด
ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาในเวลาตีสี่ครึ่ง รู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แปลกประหลาดบริเวณหนังศีรษะ สัมผัสแรกที่ปลายนิ้วแตะลงไป… มันไม่ใช่กลุ่มผมที่คุ้นเคย แต่มันคือตอผมสากๆ และหนังศีรษะที่เย็นเฉียบ
ฉันเบิกตากว้าง รีบเปิดโคมไฟหัวเตียงและพุ่งตัวไปที่กระจกบานใหญ่ในห้องแต่งตัว
ภาพที่สะท้อนกลับมาทำเอาเลือดในกายจับตัวเป็นน้ำแข็ง… ผมยาวสลวยของฉันถูกไถจนเกรียนติดหนังศีรษะ! แหว่งเว้าไม่เป็นทรงราวกับถูกกลั่นแกล้งอย่างหยาบคาย เศษผมสีดำร่วงหล่นเกลื่อนกลาดเต็มพื้นพรม
“กรี๊ดดดดด!” ฉันร้องออกมาสุดเสียง สัญชาตญาณทหารทำให้ฉันหันขวับไปที่ประตูห้อง
“คุณหญิงจงกล” แม่สามีของฉัน ยืนกอดอกพิงกรอบประตูด้วยใบหน้าที่เย่อหยิ่งและสะใจ ในมือของเธอยังคงถือปัตตาเลี่ยนไฟฟ้าที่เพิ่งถอดปลั๊กออก ส่วนกวิน สามีของฉัน ยืนหลบอยู่ด้านหลังแม่ของเขาโดยไม่กล้าสบตาฉัน
“ทำไม… คุณแม่ทำแบบนี้ทำไม!” ฉันตวาดเสียงสั่น น้ำตาแห่งความโกรธแค้นไหลอาบแก้ม
“ก็เพื่อให้แกจำใส่กะโหลกไว้ไงล่ะ ว่าแกเป็นแค่ลูกสะใภ้ของตระกูลฉัน!” คุณหญิงจงกลแสยะยิ้ม โยนปัตตาเลี่ยนทิ้งลงบนพื้นอย่างไม่ไยดี “ฉันเกลียดนักที่แกทำตัวกำแหง เป็นทหารบ้าบออะไรนั่น แกคิดว่าแกเก่งนักใช่ไหม? พรุ่งนี้แกต้องไปรับตำแหน่งผู้บัญชาการหน้าใหม่นี่… ดูซิว่าสภาพหัวโล้นๆ น่าเกลียดแบบนี้ แกจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!”
แม่สามีที่เกลียดชังความก้าวหน้าของฉัน พยายามใช้ความรุนแรงและป่าเถื่อนที่สุดเพื่อทำลายความมั่นใจและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันในวันสำคัญที่สุดของชีวิต
III. ชายผู้ไร้กระดูกสันหลัง
ฉันหันไปหากวิน หวังเพียงแค่ให้เขาปกป้องฉันเหมือนในรูปถ่ายโพลาลอยด์ใบนั้น…
“กวิน… คุณปล่อยให้แม่คุณทำแบบนี้กับลลิตาได้ยังไง?” ฉันถามด้วยน้ำเสียงที่ร้าวราน
แต่กวินกลับถอนหายใจและเบือนหน้าหนี “ก็คุณดื้อเองนี่ลลิตา แม่แค่อยากให้คุณลาออกจากการเป็นทหารแล้วมาเป็นแม่บ้านดูแลผม คุณก็ลาออกซะสิ… จะได้ไม่ต้องอับอายใครด้วยสภาพนี้”
คำพูดของเขาเปรียบเสมือนมีดที่แทงทะลุหัวใจ ภาพสามีที่แสนดีพังทลายลงในพริบตา ผู้ชายที่เคยวางมือบนหัวฉันด้วยความรัก กลับกลายเป็นคนขี้ขลาดที่ยอมให้แม่ตัวเองย่ำยีภรรยา
ฉันไม่ได้ฟูมฟาย ไม่ได้ทรุดลงไปร้องไห้อ้อนวอนอย่างที่คุณหญิงจงกลหวังไว้ น้ำตาที่ไหลออกมาถูกเช็ดออกอย่างลวกๆ แววตาของความอ่อนแอแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้า
IV. การโต้กลับของประดับยศ
ฉันเดินตรงไปที่ตู้เสื้อผ้า หยิบชุดเครื่องแบบทหารเต็มยศที่รีดเตรียมไว้อย่างประณีตออกมาสวมใส่ทีละชิ้น ติดเครื่องหมายประดับยศ ประดับเหรียญกล้าหาญทุกเหรียญที่ได้มาจากหยาดเหงื่อและเลือดบนหน้าอกซ้าย
ฉันหยิบมีดโกนหนวดของกวินในห้องน้ำ มาจัดการโกนเศษผมที่แหว่งเว้าออกจนหมดเกลี้ยง เผยให้เห็นศีรษะที่โล้นเตียน แต่กลับดูดุดัน น่าเกรงขาม และทรงพลัง
เมื่อฉันเดินกลับออกมาที่ห้องนอน คุณหญิงจงกลและกวินถึงกับอ้าปากค้าง สภาพของฉันไม่ได้ดูน่าสมเพชอย่างที่พวกเขาวางแผนไว้ แต่กลับสง่างามและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ
“ล-ลลิตา… แกจะบ้าเหรอ แกจะแต่งตัวออกไปทั้งสภาพหัวโล้นแบบนี้น่ะนะ!” คุณหญิงจงกลชี้หน้าด่าด้วยความตกตะลึง
ฉันสวมหมวกทหารประจำตำแหน่งผู้บัญชาการลงบนศีรษะ จัดระเบียบให้ตรงเป๊ะ ก่อนจะเดินเข้าไปประจันหน้ากับสองแม่ลูก
“เส้นผม… มันก็แค่โปรตีนที่ตายแล้วค่ะคุณหญิง แต่มันสมอง เกียรติยศ และอำนาจที่ฉันมี… มันคือของจริง” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดดั่งคมดาบ
ฉันถอดแหวนแต่งงานเพชรเม็ดโตออกจากนิ้วนางข้างซ้าย แล้วโยนมันลงบนกองเศษผมของตัวเองบนพื้น
“กวิน… ขอบคุณสำหรับช่วงเวลาที่ผ่านมา แต่ฉันคงใช้นามสกุลร่วมกับครอบครัวที่ต่ำต้อยทางความคิดแบบนี้ไม่ได้อีกต่อไป เตรียมเซ็นใบหย่าซะ”
V. รุ่งอรุณแห่งผู้บัญชาการ
ฉันหันหลังเดินออกจากคฤหาสน์หลังนั้นโดยไม่หันกลับไปมองอีกเลย เสียงกรีดร้องโวยวายของคุณหญิงจงกลและเสียงเรียกของกวินดังไล่หลัง แต่มันไม่สามารถดึงรั้งฉันไว้ได้อีกต่อไป
ในเช้าวันนั้น ณ กองบัญชาการใหญ่ ท่ามกลางกองทหารนับพันนายและสื่อมวลชน ฉันก้าวขึ้นสู่แท่นรับตำแหน่งด้วยความภาคภูมิใจ เมื่อฉันถอดหมวกออกเพื่อทำพิธีเคารพธง ศีรษะที่ไร้เส้นผมของฉันสะท้อนแสงแดดยามเช้า
ไม่มีใครมองด้วยความขบขัน มีเพียงเสียงกระซิบชื่นชมถึงความเด็ดเดี่ยวและสไตล์ที่ดูดุดันสมบูรณ์แบบในฐานะทหารกล้า
ฉันยิ้มรับความสำเร็จ… รอยปัตตาเลี่ยนในคืนนั้นไม่ได้ทำลายฉัน แต่มันคือการตัดขาดจากพันธนาการที่โสมม เพื่อให้ฉันได้โบยบินขึ้นสู่จุดสูงสุดของเกียรติยศ อย่างสง่างามและไร้ซึ่งความหวาดกลัวใดๆ ตลอดกาล.
