“ไม่มีชุด ก็ไม่มีงานแต่ง!”… แต่เขาหารู้ไม่ว่า นั่นคือการเปิดประตูสู่ความพินาศของตระกูลที่เขาภูมิใจนักหนา!
I. เศษซากของชุดเจ้าสาวและรอยยิ้มของปีศาจ
ห้องแต่งตัวที่เคยเต็มไปด้วยความฝันอันสวยงามของฉัน บัดนี้กลับกลายเป็นลานประหาร ผ้าลูกไม้ฝรั่งเศสราคาเหยียบแสน ผ้าไหมทอมือที่สั่งตัดพิเศษ และชุดอาฟเตอร์ปาร์ตี้ที่ประดับด้วยคริสตัล… ชุดเจ้าสาวทั้งสามชุดที่ฉันตั้งใจเลือกซื้อด้วยเงินเก็บของตัวเอง ถูกกรรไกรตัดจนขาดวิ่น ร่วงหล่นกองอยู่บนพื้นราวกับเศษขยะที่ไม่มีชิ้นดี
ที่กลางห้องนั้น “คุณธนา” พ่อแท้ๆ ของฉันยืนกอดอกอยู่ ข้างๆ เขาคือ “วิภาดา” แม่เลี้ยงวัยคราวพี่ที่กำลังถือกรรไกรตัดผ้าด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย แต่ใบหน้ากลับเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มสะใจ
พ่อมองผลงานการทำลายล้างตรงหน้า แล้วหันมาสบตาฉัน รอยยิ้มที่มุมปากของเขายกขึ้นราวกับแม่ทัพที่เพิ่งชนะศึกสงครามครั้งใหญ่
“ไม่มีชุด… ก็ไม่มีงานแต่ง!” พ่อประกาศด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นและเต็มไปด้วยความสะใจ “ฉันบอกแกแล้วไงนลินี ว่าฉันจะไม่มีวันยอมให้แกแต่งงานกับไอ้กฤต สถาปนิกกระจอกๆ ที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้า! พรุ่งนี้ฉันจะโทรไปยกเลิกงานที่โรงแรม และสัปดาห์หน้า แกต้องไปดูตัวกับลูกชายท่านประธานวิบูลย์ตามที่ฉันสั่ง!”
ฉันยืนนิ่งอยู่หน้าประตู มองเศษผ้าที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นชุดที่สวยที่สุดในชีวิตลูกผู้หญิง พ่อคงคาดหวังให้ฉันทรุดตัวลงร้องไห้ กรีดร้อง หรืออ้อนวอนขอความเมตตาจากเขา เหมือนที่ฉันเคยทำมาตลอดตั้งแต่เด็กจนโต
แต่คืนนี้… น้ำตาของฉันไม่มีเหลืออีกต่อไปแล้ว
II. ฟางเส้นสุดท้ายที่ขาดสะบั้น
“แกได้ยินที่พ่อพูดไหม นลินี?” วิภาดาพูดเสริม น้ำเสียงจีบปากจีบคอ “ทำตามที่พ่อแกสั่งเถอะ ผู้ชายจนๆ แบบนั้นจะเอาปัญญาที่ไหนมาเลี้ยงแก งานแต่งบ้าบออะไรนั่น ล้มเลิกไปซะเถอะ ถือว่าคุณพี่ธนาช่วยสงเคราะห์ตัดปัญหาให้แกก็แล้วกัน”
ฉันหลับตาลงช้าๆ สูดลมหายใจเข้าลึกที่สุดเท่าที่จะทำได้ ตลอด 28 ปีที่ผ่านมา ฉันยอมเป็นหุ่นเชิดให้พ่อมาตลอด ยอมเรียนในสิ่งที่เขาเลือก ยอมทำงานในบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่กำลังจะเจ๊งของเขา และยอมทนให้แม่เลี้ยงกดขี่ข่มเหง เพียงเพราะคำว่า “กตัญญู”
แต่ “กฤต” คือสิ่งเดียวที่ฉันเลือกเอง กฤตเป็นผู้ชายที่รักฉันในแบบที่ฉันเป็น เขาอบอุ่น คอยสนับสนุน และเยียวยาบาดแผลในใจที่ครอบครัวนี้สร้างไว้ พ่อเกลียดกฤตเพราะกฤตไม่ใช่มหาเศรษฐีที่จะมาช่วยพยุงฐานะการเงินที่ง่อนแง่นของพ่อได้ พ่อจึงทำทุกวิถีทางเพื่อทำลายงานแต่งของเรา
ฉันลืมตาขึ้น กวาดสายตามองพ่อและแม่เลี้ยงด้วยแววตาที่ว่างเปล่าและเย็นชาที่สุด “เข้าใจแล้วค่ะ… ในเมื่อพ่อตัดสินใจแบบนี้ นลินก็ไม่มีอะไรจะพูดอีก”
ฉันไม่ได้ด่าทอ ไม่ได้ร้องไห้ ฉันเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า หยิบกระเป๋าเดินทางใบเล็ก ใส่ของใช้ส่วนตัวและเอกสารสำคัญสองสามอย่าง ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไป
“แกจะไปไหน! นังลูกไม่รักดี! ถ้าแกก้าวออกจากบ้านหลังนี้ แกก็เตรียมตัวเป็นหมาหัวเน่าได้เลย บริษัทก็จะไม่เหลือตำแหน่งให้แก!” พ่อตะโกนไล่หลังอย่างเกรี้ยวกราดเมื่อเห็นว่าฉันไม่ยอมสยบแทบเท้าเขา
ฉันหยุดเดิน หันกลับไปมองเขาเป็นครั้งสุดท้าย “งานแต่งของนลินจะมีต่อไปค่ะพ่อ… เพียงแต่พ่อ จะไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของมันอีกต่อไป และสำหรับบริษัทที่พ่อหวงนักหวงหนา… ดูแลมันให้ดีๆ ในช่วงเวลาที่เหลืออยู่นะคะ”
III. ชุดที่ซ่อนอยู่และความลับของว่าที่เจ้าบ่าว
ฉันขับรถออกมาหากฤตที่คอนโดของเขา ทันทีที่เห็นหน้าฉัน กฤตดึงฉันเข้าไปกอดแน่น เขาไม่ได้ถามอะไรมากไปกว่า “คุณโอเคไหมคนเก่ง?”
“พ่อทำลายชุดแต่งงานของนลินหมดแล้วค่ะกฤต” ฉันซบหน้าลงกับอกเขา “แต่เราจะไม่ยกเลิกงานแต่งเด็ดขาด”
กฤตลูบหัวฉันอย่างอ่อนโยน “เรื่องชุดไม่ต้องห่วงนะ นลินจำชุดแต่งงานของคุณแม่นลินที่ท่านทิ้งไว้ให้ก่อนเสียชีวิตได้ไหม? ผมแอบเอาไปให้ช่างฝีมือดีซ่อมแซมและปรับทรงให้เข้ากับคุณเมื่อเดือนก่อน ตั้งใจจะเซอร์ไพรส์คุณให้ใส่ในงานเช้า… แต่นลินเอามาใส่เป็นชุดหลักเลยก็ได้นะ มันสวยและมีค่ามากกว่าชุดพวกนั้นหลายร้อยเท่า”
น้ำตาที่ฉันพยายามกลั้นไว้ไหลออกมาในที่สุด มันไม่ใช่น้ำตาแห่งความเสียใจ แต่เป็นความตื้นตัน ฉันมีผู้ชายที่แสนดีขนาดนี้อยู่เคียงข้าง พ่อต่างหากที่ตาบอด!
“ส่วนเรื่องโรงแรมและการจัดงาน…” กฤตยิ้มบางๆ สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นคมกริบ “พ่อของคุณคิดว่าท่านเป็นคนจ่ายเงินมัดจำโรงแรมและมีสิทธิ์ยกเลิกงานใช่ไหม? ท่านคงไม่รู้ว่า ‘เจ้าของที่แท้จริง’ ของโรงแรมแกรนด์ริเวอร์เวย์แห่งนั้น คือใคร”
กฤตไม่ได้เป็นแค่ “สถาปนิกกระจอกๆ” อย่างที่พ่อฉันคิด แท้จริงแล้วเขาคือผู้ถือหุ้นใหญ่ของบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ระดับชาติ และเป็นเจ้าของเครือโรงแรมที่เรากำลังจะจัดงานแต่งงาน! เขาแค่เลือกที่จะใช้ชีวิตเรียบง่ายและไม่โอ้อวดนามสกุลตัวเอง
“ได้เวลาเอาคืนคนที่เหยียบย่ำคุณแล้ว นลินี”
IV. วันวิวาห์ที่ไม่มีวันลืม
สองวันต่อมา… ณ ห้องบอลรูมสุดหรูของโรงแรมแกรนด์ริเวอร์เวย์ แขกเหรื่อกว่าห้าร้อยคนซึ่งส่วนใหญ่เป็นคู่ค้าทางธุรกิจมารวมตัวกัน พ่อของฉันและวิภาดาเดินกร่างเข้ามาในงานด้วยชุดธรรมดา พวกเขาตั้งใจจะมาประกาศกลางไมโครโฟนว่า “งานแต่งถูกยกเลิก” และจะใช้โอกาสนี้แนะนำลูกชายของท่านประธานวิบูลย์ให้แขกในงานรู้จักแทน
แต่เมื่อพ่อเดินเข้ามาในห้องบอลรูม เขากลับต้องเบิกตากว้าง… งานไม่ได้ถูกยกเลิก! การตกแต่งถูกจัดไว้อย่างวิจิตรตระการตายิ่งกว่าที่ตกลงกันไว้ตอนแรก ดอกกุหลาบสีขาวนับหมื่นดอกประดับประดาไปทั่ว แขกทุกคนแต่งตัวจัดเต็ม และที่สำคัญ… บอดี้การ์ดร่างยักษ์ยืนคุ้มกันอยู่ทุกจุด
ดนตรีเปิดตัวเจ้าสาวบรรเลงขึ้น ไฟสปอตไลต์สาดส่องไปที่ประตูบานใหญ่… ฉันเดินเข้ามาใน “ชุดเดรสผ้าไหมไทยประยุกต์สีงาช้าง” ซึ่งเป็นชุดแต่งงานมรดกจากคุณแม่แท้ๆ ของฉัน มันถูกปรับแก้ให้เข้ารูปและดูคลาสสิกไร้กาลเวลา สวยงามและทรงคุณค่ายิ่งกว่าชุดราคาแพงที่ถูกกรรไกรตัดทำลายไป ฉันควงแขนเดินเข้ามาพร้อมกับกฤตในชุดทักซิโด้สุดเนี้ยบ
พ่อและวิภาดายืนหน้าซีดเผือดอยู่กลางงาน “น-นี่มันเรื่องอะไรกัน! ใครสั่งให้จัดงานต่อ! ฉันบอกให้ยกเลิกไง!” พ่อโวยวายและพยายามจะเดินเข้าไปสั่งผู้จัดการโรงแรม
“ขอโทษนะครับคุณธนา” ผู้จัดการโรงแรมเดินเข้ามาขวางพร้อมบอดี้การ์ด “คำสั่งยกเลิกของคุณไม่มีผลครับ เพราะผู้ที่รับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมดและเป็นเจ้าของโรงแรมแห่งนี้ คือคุณกฤต เจ้าบ่าวของงานครับ”
“จ-เจ้าของโรงแรม?! ไอ้กระจอกนี่เนี่ยนะ!” วิภาดากรีดร้องเสียงหลง
V. การปิดบัญชีที่เจ็บแสบ
ฉันรับไมโครโฟนจากพิธีกร ก้าวขึ้นไปยืนบนเวทีพร้อมกับกฤต ฉันกวาดสายตามองแขกในงาน ก่อนจะหยุดสายตาที่พ่อและแม่เลี้ยงที่กำลังถูกบอดี้การ์ดล้อมไว้
“สวัสดีค่ะแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน ขอบคุณที่มาร่วมงานแต่งงานของนลินกับกฤตในวันนี้นะคะ” ฉันส่งยิ้มที่งดงามที่สุด “หลายท่านอาจจะสงสัยว่าทำไมคุณธนา บิดาของดิฉัน ถึงไม่ได้เป็นคนพาเดินเข้างาน… นั่นเป็นเพราะว่า เมื่อสองคืนก่อน ท่านได้ทำการทำลายชุดแต่งงานของดิฉันและประกาศตัดหางปล่อยวัดดิฉันไปแล้วค่ะ”
เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วทั้งห้องบอลรูม พ่อของฉันหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย “นังลูกเนรคุณ! แกกล้าฉีกหน้าฉันกลางงานสังคมเรอะ!”
“นลินไม่ได้ฉีกหน้าพ่อค่ะ นลินแค่พูดความจริง” ฉันตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท “และในเมื่อพ่อประกาศตัดขาดนลินแล้ว นลินก็ขอใช้โอกาสนี้ แจ้งให้คู่ค้าทางธุรกิจทุกท่านทราบว่า… นลินได้ทำการ ‘ลาออก’ จากตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายการเงินของบริษัทคุณธนาแล้วตั้งแต่เมื่อเช้านี้ค่ะ”
พ่อสะดุ้งเฮือก… เขาจำได้ดีว่าที่บริษัทของเขายังไม่ถูกฟ้องล้มละลาย ก็เพราะฉันเป็นคนคอยหมุนเงินและเจรจากับเจ้าหนี้มาตลอด
กฤตหยิบไมโครโฟนไปถือไว้แล้วพูดต่อ “และในฐานะประธานกรรมการของ K.R. Estate ผมขอประกาศระงับการลงทุนและยกเลิกสัญญาซื้อขายที่ดินทั้งหมดกับบริษัทของคุณธนาครับ เนื่องจากบริษัทของคุณขาดสภาพคล่องทางการเงินและไม่มีผู้บริหารที่ไว้ใจได้อีกต่อไป”
VI. จุดจบของคนทระนง
โลกทั้งใบของพ่อถล่มทลายลงมาตรงหน้า เขาทรุดตัวลงกับพื้นห้องบอลรูม ขาสั่นจนยืนไม่อยู่ วิภาดาพยายามจะพยุงเขาแต่ก็ทำไม่ได้ นักธุรกิจที่เคยมาร่วมงานเพื่อประจบประแจงพ่อ ต่างพากันเดินหนีและซุบซิบนินทา เพราะตอนนี้ทุกคนรู้แล้วว่าพ่อกำลังจะล้มละลาย
“น-นลิน… ลูกรัก พ่อขอโทษ…” พ่อพยายามคลานเข้ามาเกาะขอบเวที น้ำตาของชายผู้เย่อหยิ่งไหลอาบแก้ม “อย่าทำแบบนี้กับพ่อเลยนะลูก กลับมาช่วยบริษัทเราเถอะนะ กฤต… พ่อตาขอโทษ…”
ฉันก้มลงมองผู้ชายที่ฉันเคยเรียกว่าพ่อ ด้วยแววตาที่ไม่มีทั้งความแค้นและไม่มีความผูกพันหลงเหลืออยู่อีกเลย
“สองคืนก่อน พ่อบอกเองนี่คะว่า… ไม่มีชุด ก็ไม่มีงานแต่ง” ฉันเหยียดยิ้มบางๆ “งั้นวันนี้ นลินก็ขอบอกพ่อบ้างว่า… ไม่มีลูกสาวคนนี้ พ่อก็ไม่มีบริษัทให้อวดอ้างอีกต่อไป เชิญกลับไปเถอะค่ะ ที่นี่คืองานมงคลของพวกเรา ไม่ใช่ที่สำหรับคนล้มละลาย”
บอดี้การ์ดหิ้วปีกพ่อและวิภาดาออกไปจากงานท่ามกลางสายตาสมเพชของแขกเหรื่อ เสียงดนตรีแห่งความสุขบรรเลงขึ้นอีกครั้ง
ฉันหันไปสบตากับกฤต เราจุมพิตกันท่ามกลางเสียงปรบมือที่ดังกึกก้อง ชุดแต่งงานของคุณแม่ที่ฉันสวมใส่ไม่เพียงแต่สวยงาม แต่ยังเป็นเกราะป้องกันที่ทำให้ฉันยืนหยัดได้อย่างภาคภูมิใจ
พวกเขาสร้างบาดแผลและพยายามทำลายงานแต่งของฉัน… แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่า นั่นคือการมอบกรรไกรให้ฉัน นำมาตัดเส้นด้ายแห่งความกตัญญูจอมปลอม และปลดปล่อยตัวเองสู่อิสรภาพที่แท้จริง!
