สู่การทวงคืนศักดิ์ศรีของเมียที่ถูกลืม
I. เสียงหัวใจที่เต้นอย่างโดดเดี่ยว
กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่คุ้นเคยลอยแตะจมูกขณะที่ “พิมพ์รตา” ค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงตรวจ แผนกสูตินรีเวชของโรงพยาบาลเอกชนระดับวีไอพีแห่งนี้เงียบสงบและเป็นส่วนตัว แต่มันกลับยิ่งขับเน้นความรู้สึกอ้างว้างในใจของเธอให้ชัดเจนขึ้น
พิมพ์รตาลูบหน้าท้องที่นูนป่องตามอายุครรภ์เจ็ดเดือนของตนเองอย่างทะนุถนอม บนหน้าจอมอนิเตอร์เมื่อครู่นี้ ภาพอัลตราซาวนด์ของลูกชายตัวน้อยชัดเจนและแข็งแรงดี เสียงหัวใจของลูกเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ… มันควรจะเป็นช่วงเวลาที่ครอบครัวได้แบ่งปันความสุขร่วมกัน แต่ที่ว่างข้างกายเธอกลับว่างเปล่า
“ธาม” สามีนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงของเธอ ปฏิเสธการมาโรงพยาบาลในวันนี้ด้วยเหตุผลคลาสสิกที่ว่า “ผมมีประชุมบอร์ดบริหารด่วนมากจริงๆ พิมพ์ไปคนเดียวก่อนนะ เดี๋ยวผมให้คนขับรถไปรับส่ง”
เธอพยักหน้าเข้าใจและยิ้มรับมาตลอดห้าปีที่แต่งงานกัน พิมพ์รตาเป็นภรรยาที่สมบูรณ์แบบเสมอ ไม่เคยงี่เง่า ไม่เคยเรียกร้อง และเชื่อใจเขาสุดหัวใจ… จนกระทั่งความจริงอันโหดร้ายได้เดินมาตบหน้าเธออย่างจังในอีกไม่กี่นาทีต่อมา
II. คำโกหกที่ถูกกระชากหน้ากาก
หลังจากรับยาบำรุงครรภ์เสร็จเรียบร้อย พิมพ์รตาตั้งใจจะเดินลงไปที่ร้านกาแฟชั้นล่างเพื่อรอคนขับรถวนมารับ ทว่าเส้นทางนั้นต้องเดินผ่านโถงหน้าห้องฉุกเฉิน (ER)
ขณะที่เธอกำลังก้าวเดินอย่างเชื่องช้า เสียงฝีเท้าที่วิ่งกระหืดกระหอบและเสียงตะโกนโวยวายก็ดังลั่นมาจากประตูทางเข้าอัตโนมัติ
“หลีกทางหน่อยครับ! หมอ! พยาบาล! ใครก็ได้เอารถเข็นมาที!”
เสียงนั้นคุ้นหูจนพิมพ์รตาต้องชะงักกึก มันคือเสียงของธาม… ผู้ชายที่บอกว่ากำลังนั่งอยู่ในห้องประชุมบอร์ดบริหาร
พิมพ์รตาหันไปมองตามสัญชาตญาณ ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด ร่างสูงโปร่งของสามีที่เธอรักสุดหัวใจในชุดสูทที่หลุดลุ่ย กำลังอุ้มร่างของผู้หญิงคนหนึ่งเอาไว้แนบอก ผู้หญิงคนนั้นคือ “อรทัย” เลขาสาวคนสนิทของเขาเอง สภาพของอรทัยดูทุรนทุราย มือของเธอกุมหน้าท้องที่นูนป่องไม่ต่างจากพิมพ์รตา และที่น่าตกใจคือมีคราบเลือดสีจางซึมออกมาตามเรียวขา
หน้ากากของสามีผู้แสนดีพังทลายลงในเสี้ยววินาที เมื่อธามแผดเสียงตะโกนลั่นห้องฉุกเฉินด้วยความตื่นตระหนกจนแทบจะเสียสติว่า…
“หมอครับ! ช่วยภรรยาผมด้วย! เธอใกล้จะคลอดแล้ว!”
คำว่า ‘ภรรยา’ ที่หลุดออกจากปากเขา ดังก้องสะท้อนไปมาในโสตประสาทของพิมพ์รตา มันไม่ใช่การหลุดปาก แต่มันคือความห่วงใยจากก้นบึ้งของหัวใจที่เขามอบให้ผู้หญิงคนอื่น ผู้หญิงที่กำลังอุ้มท้องลูกของเขา… อีกคน
III. ความสงบที่เยือกเย็นยิ่งกว่าพายุ
พยาบาลและบุรุษพยาบาลรีบเข็นเตียงมารับร่างของอรทัยเข้าไปในห้องฉุกเฉิน ธามยืนหอบหายใจ เอามือลูบหน้าตัวเองด้วยความเครียดจัด โดยไม่ทันสังเกตเลยว่า ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย และอุ้มท้องลูกของเขาอยู่เช่นกัน กำลังยืนมองเขานิ่งๆ ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว
ไม่มีเสียงกรีดร้อง ไม่มีฉากตบตีแย่งชิงอย่างในละครหลังข่าว
พิมพ์รตาเพียงแค่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ข่มความเจ็บปวดที่เหมือนมีมีดนับพันเล่มทิ่มแทงหัวใจ เธอค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาผู้ชายจอมปลอมคนนั้น เสียงส้นรองเท้าสตรีมีครรภ์กระทบพื้นกระเบื้องดังก้องเป็นจังหวะ… ตึก… ตึก…
ธามหันขวับมาตามเสียง เมื่อสายตาของเขาปะทะเข้ากับร่างของพิมพ์รตา ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกก็แปรเปลี่ยนเป็นความซีดเผือดไร้สีเลือดราวกับเห็นผี
“พ-พิมพ์… คุณมาทำอะไรที่นี่…” เสียงของเขาสั่นเครือ ขาทั้งสองข้างก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ
“มาตรวจครรภ์ค่ะ” พิมพ์รตาตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งระลอกคลื่นแห่งอารมณ์ “ลูกของเราแข็งแรงดี แต่ดูเหมือนว่า… ลูกของ ‘ภรรยา’ อีกคนของคุณ กำลังมีปัญหานะคะ”
“พิมพ์… คือผม… มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะ ฟังผมอธิบายก่อน!” ธามพยายามจะเอื้อมมือมาจับแขนเธอ แต่พิมพ์รตาเบี่ยงตัวหลบอย่างรังเกียจ
“ไม่ต้องอธิบายหรอกค่ะธาม ทุกอย่างมันชัดเจนตั้งแต่คำว่า ‘ภรรยา’ ที่คุณตะโกนออกมาเมื่อกี้แล้ว” เธอปรายตามองคราบเลือดบนเสื้อเชิ้ตของเขา “ฉันเคยคิดมาตลอดว่าคุณเป็นคนบ้างาน แต่ไม่เคยคิดเลยว่า คุณจะไป ‘ทำงาน’ จนได้ผลผลิตงอกเงยออกมาเป็นตัวเป็นตนขนาดนี้”
IV. คำพิพากษาของเมียหลวง
“พิมพ์… ผมขอร้อง อย่าเพิ่งทำอะไรวู่วามนะ ผมรักคุณ รักลูกของเรา ส่วนอร… มันเป็นแค่ความผิดพลาด!” ธามละล่ำละลัก แววตาเต็มไปด้วยความขี้ขลาด เขาอ้อนวอนเพราะรู้ดีว่า ธุรกิจทุกวันนี้ที่เขายืนหยัดอยู่ได้ ส่วนหนึ่งมาจากบารมีของครอบครัวพิมพ์รตา
พิมพ์รตายิ้ม… เป็นรอยยิ้มที่เย็นเยียบจนคนมองต้องขนลุก
“ความผิดพลาดที่อุ้มท้องจนใกล้จะคลอดเนี่ยนะคะ? เรียกมันว่าความมักมากจะตรงกว่าค่ะธาม”
เธอยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดโทรออกหาทนายความส่วนตัวซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของครอบครัวทันที
“พี่วิทย์คะ พิมพ์รบกวนร่างสัญญาหย่าให้พิมพ์ด่วนที่สุดเลยนะคะ อ้อ… แล้วก็เตรียมเอกสารฟ้องชู้ด้วย เอาให้ถึงที่สุด พิมพ์จะเรียกค่าเสียหายจนกว่าผู้หญิงคนนั้นจะไม่เหลือแม้แต่ที่ซุกหัวนอน ส่วนเรื่องสินสมรสและหุ้นในบริษัท… ถอนทุนของครอบครัวพิมพ์ออกทั้งหมดค่ะ”
“พิมพ์! คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ บริษัทผมจะล้มละลาย!” ธามเบิกตากว้าง พยายามจะแย่งโทรศัพท์
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะคะ?” พิมพ์รตากดวางสาย แล้วจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นไหวของผู้ชายตรงหน้า “ในเมื่อคุณเลือกที่จะสร้างครอบครัวใหม่ ฉันก็จะขอคืนทุกอย่างที่เป็นของฉัน… รวมถึงลูกในท้องของฉันด้วย ตั้งแต่วินาทีนี้ไป เด็กคนนี้จะใช้นามสกุลของฉัน และคุณ… จะไม่มีสิทธิ์ใดๆ ในตัวเขาอีก”
ประตูกระจกห้องฉุกเฉินเปิดออก คุณหมอเดินออกมาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ญาติคุณอรทัยใช่ไหมครับ คนไข้ครรภ์เป็นพิษรุนแรง จำเป็นต้องผ่าคลอดด่วนและมีความเสี่ยงสูง เชิญเซ็นเอกสารยินยอมด้วยครับ”
พิมพ์รตามองหน้าอดีตสามีเป็นครั้งสุดท้าย
“ไปทำหน้าที่ ‘สามี’ และ ‘พ่อ’ ของคุณให้ดีเถอะค่ะธาม เพราะหลังจากวันนี้ไป… คุณจะเหลือแค่พวกเขาสองคน และหนี้สินก้อนโตที่คุณจะต้องชดใช้”
พิมพ์รตาหันหลังกลับ ก้าวเดินออกจากบริเวณนั้นอย่างสง่างามและเด็ดเดี่ยว น้ำตาหยดแรกและหยดสุดท้ายร่วงหล่นลงมาเพียงชั่วครู่ ก่อนที่เธอจะปาดมันทิ้งไป เธอใช้มือสัมผัสที่หน้าท้องของตนเองเบาๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและความเข้มแข็งทั้งหมดไปสู่ลูกน้อย
พายุแห่งการทรยศพัดผ่านไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงเศษซากความสัมพันธ์ที่แหลกสลาย… แต่นับจากพรุ่งนี้เป็นต้นไป ท้องฟ้าของพิมพ์รตาและลูก จะกลับมาสว่างไสวและงดงามด้วยตัวของเธอเอง.
