ก่อนคำสารภาพช็อกโลกของพ่อตาจะพลิกชะตาทุกหัวใจ!
บานประตูไม้สักแกะสลักบานใหญ่ของห้องประชุมระดับวีไอพีบนชั้นสูงสุดของ ‘อคิราห์ คอร์ปอเรชั่น’ ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า ‘นลิน’ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกสุดปอด มือบางที่สั่นเทากระชับฝ่ามือเล็กๆ ของ ‘น้องผิง’ เด็กหญิงวัยสี่ขวบที่มีดวงตาคมกริบและริมฝีปากหยักลึกถอดแบบมาจากผู้ชายคนเดียวที่อยู่หลังประตูบานนี้… ผู้ชายที่เป็นทั้งรักแรกและรอยแผลเป็นที่ลึกที่สุดในชีวิตของเธอ
“หม่ามี้ขา เรามาหาคุณพ่อเหรอคะ?” เสียงใสซื่อของลูกสาวตัวน้อยถามขึ้น นลินก้มมองลูกรักพร้อมกับหยดน้ำตาที่รื้นขึ้นมา เธอฝืนยิ้มและพยักหน้า
“ใช่จ้ะลูก วันนี้เราจะมาทวงทุกอย่างที่ควรเป็นของหนูคืน”
นลินผลักประตูเข้าไปอย่างกล้าหาญ ทันทีที่บานประตูเปิดออก บรรยากาศตึงเครียดภายในห้องประชุมก็พุ่งเข้าปะทะร่าง ภาพที่เห็นคือ ‘อคิน’ มหาเศรษฐีหนุ่มหล่อผู้ทรงอิทธิพล สามีตามกฎหมายที่ไม่ได้พบหน้ากันมาเกือบห้าปี กำลังจรดปลายปากกาหมึกซึมลงบน ‘ใบสำคัญการหย่า’ โดยมี ‘ท่านภูมิพัฒน์’ ผู้เป็นพ่อของเขา นั่งยิ้มกริ่มอย่างพึงพอใจอยู่หัวโต๊ะ พร้อมด้วยทนายความอีกสองคน
“หยุดเดี๋ยวนี้นะคะอคิน!” เสียงของนลินดังขึ้นก้องห้องประชุม
อคินชะงัก ปลายปากกาหยุดนิ่งห่างจากกระดาษเพียงมิลลิเมตรเดียว นัยน์ตาคมกริบที่เคยเย็นชาตวัดมองมาที่ต้นเสียง ก่อนที่ดวงตาคู่บึกบึนนั้นจะเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ไม่ใช่แค่เพราะเห็นภรรยาที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย… แต่เป็นเพราะเด็กหญิงตัวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มที่ยืนเกาะขาทั้งสองข้างของเธออยู่
เด็กคนนั้นมีเค้าโครงหน้าของเขาอย่างปฏิเสธไม่ได้!
“นลิน… นี่มันเรื่องอะไรกัน? แล้วเด็กคนนี้…” อคินผุดลุกขึ้นยืน เสียงของเขาสั่นพร่า ความโกรธเกรี้ยวที่เคยมีต่อหญิงสาวที่เขาคิดว่าทิ้งเขาไปเสวยสุขจางหายไปชั่วขณะ แทนที่ด้วยความสับสนขั้นรุนแรง
“หน้าด้าน! แกกล้ากลับมาเหยียบที่นี่ได้ยังไงนลิน! แล้วพาเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้าที่ไหนมาเรียกร้องความสนใจฮะ!” ท่านภูมิพัฒน์ตบโต๊ะดังปัง ใบหน้าเหี่ยวย่นตามวัยแดงก่ำด้วยความโกรธจัดและ…ความตื่นตระหนกที่ซ่อนอยู่มิดชิด
“เด็กคนนี้ไม่ใช่เด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้าค่ะท่าน” นลินเชิดหน้าขึ้น นัยน์ตาสวยจ้องมองพ่อตาอย่างไม่ลดละ “น้องผิงคือลูกสาวสายเลือดแท้ๆ ของอคิน! ลูก… ที่คุณหลอกอคินว่าฉันทำแท้งไปแล้ว!”
ประโยคนั้นราวกับระเบิดลูกใหญ่ที่ถูกโยนลงกลางห้อง อคินหันขวับไปมองหน้าพ่อของตัวเอง สลับกับมองหน้านลิน ขากรรไกรแกร่งบดเข้าหากันแน่น
“ทำแท้ง? หมายความว่ายังไงนลิน เธอเป็นคนรับเงินสิบล้านแล้วหนีตามผู้ชายคนอื่นไปไม่ใช่เหรอ! พ่อบอกฉันว่าเธอไม่ต้องการเด็ก ไม่ต้องการฉัน!” อคินตะคอกถาม น้ำเสียงเจ็บปวดลึกล้ำ
“ฉันไม่เคยรับเงินบ้าบออะไรนั่น และฉันก็ไม่เคยคิดจะฆ่าลูกของตัวเอง!” นลินตอกกลับทั้งน้ำตา เธอล้วงเอาเครื่องบันทึกเสียงและเอกสารปึกหนึ่งโยนลงบนโต๊ะหย่า “นี่คือหลักฐานการโอนเงินที่ท่านภูมิพัฒน์โอนให้ ‘ชัช’ เพื่อนสนิทของฉัน เพื่อจัดฉากว่าฉันหนีตามเขาไป และนี่คือคลิปเสียงที่คนของท่านขู่ฆ่าฉันกับลูกในท้อง หากฉันไม่ยอมหายไปจากชีวิตคุณ!”
อคินมือสั่นขณะหยิบเอกสารเหล่านั้นขึ้นมาดู เส้นเลือดที่ขมับของเขาปูดโปนเมื่อเห็นลายเซ็นและบัญชีที่เป็นของพ่อแท้ๆ ของเขาเอง ชายหนุ่มหันไปหาผู้เป็นพ่อด้วยสายตาที่แหลกสลาย
“นี่มันอะไรกันครับพ่อ? พ่อทำแบบนี้ทำไม!”
เมื่อหลักฐานมัดตัวแน่นหนา บวกกับสายตาผิดหวังอย่างรุนแรงของลูกชายตัวคนเดียว ท่านภูมิพัฒน์ก็ทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้อย่างหมดสภาพ ความหยิ่งยโสพังทลายลงในพริบตา ชายชราถอนหายใจยาวก่อนจะหลุดคำสารภาพที่ทำให้ทุกคนในห้องต้องกลั้นหายใจ
“ใช่… พ่อทำเอง” เสียงของท่านภูมิพัฒน์แหบพร่า “พ่อเป็นคนจัดฉากทั้งหมด พ่อปลอมแปลงเอกสารโรงพยาบาลว่านลินทำแท้ง พ่อจ้างคนไปขู่เธอ เพราะตอนนั้นบริษัทของเรากำลังจะล้มละลาย! แกต้องแต่งงานกับลูกสาวของตระกูลโชติกาเพื่อควบรวมกิจการ พ่อปล่อยให้ผู้หญิงธรรมดาๆ อย่างนลินมาเป็นตัวถ่วงชีวิตแกไม่ได้!”
“แต่พ่อก็เลยทำลายชีวิตผม! พ่อพรากลูก พรากเมียไปจากผมตั้งห้าปี!” อคินตวาดลั่น น้ำตาของลูกผู้ชายไหลทะลักออกมาอย่างไม่อายใคร เขาเพิ่งรู้ตัวว่าห้าปีที่ผ่านมา เขาจมอยู่กับความเกลียดชังที่จอมปลอม ในขณะที่ผู้หญิงที่เขารักที่สุดต้องอุ้มท้องและเลี้ยงดูลูกสาวเพียงลำพังด้วยความหวาดกลัว
“พ่อขอโทษ… อคิน พ่อแค่ทำเพื่อครอบครัวเรา พ่อไม่เคยรู้เลยว่าเด็กคนนี้จะรอดมาได้…” ท่านภูมิพัฒน์พึมพำ น้ำตาของคนแก่ไหลรินเมื่อมองไปที่หลานสาวตัวน้อยที่ถอยไปซุกหลังผู้เป็นแม่ด้วยความกลัว
“ครอบครัวเหรอครับ? สิ่งที่พ่อทำมันเรียกว่าการทำลายล้างต่างหาก!” อคินหันหลังให้พ่อของเขาอย่างเด็ดขาด ชายหนุ่มเอื้อมมือไปคว้าใบสำคัญการหย่าบนโต๊ะขึ้นมา แล้วฉีกมันออกเป็นชิ้นๆ ต่อหน้าทุกคน เศษกระดาษปลิวว่อนไปทั่วห้องราวกับหิมะแห่งความโศกเศร้าที่กำลังละลายลง
อคินเดินตรงเข้าไปหานลิน ร่างสูงใหญ่ที่เคยสง่างามและเย่อหยิ่ง ค่อยๆ ทรุดเข่าลงตรงหน้าผู้หญิงที่เขารักและเด็กลูกครึ่งนางฟ้าตัวน้อย
“นลิน… พี่ขอโทษ” เสียงของมหาเศรษฐีหนุ่มสั่นสะท้าน เขายกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าหวานของนลินที่เปื้อนน้ำตา “พี่มันโง่เองที่เชื่อคนอื่นมากกว่าเมียตัวเอง พี่ขอโทษที่ปล่อยให้เธอต้องตกระกำลำบาก ลำพังมาตลอดห้าปี”
นลินปิดหน้าร้องไห้โฮ ความอัดอั้นตันใจทั้งหมดที่แบกรับมาถูกปลดปล่อยออกมาในวินาทีนั้น
อคินเลื่อนสายตาลงมามองเด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังจ้องมองเขาด้วยดวงตากลมโตไร้เดียงสา ชายหนุ่มน้ำตาร่วงหล่น แขนแกร่งค่อยๆ อ้าออกช้าๆ ราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงความฝัน
“หนูผิง… ใช่ไหมลูก?” อคินถามเสียงสะอื้น
“คุณลุงเป็นใครคะ? ทำไมร้องไห้ หม่ามี้บอกว่าคนเก่งต้องไม่ร้องไห้นะคะ” น้องผิงเอียงคอถาม พลางยื่นมือน้อยๆ ป้อมๆ ไปเช็ดน้ำตาที่แก้มสากของอคิน
สัมผัสที่บริสุทธิ์นั้นทำให้อคินทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาดึงร่างเล็กๆ ของลูกสาวเข้ามากอดไว้แน่น กอดแรกในชีวิตระหว่างพ่อกับลูกที่ถูกพรากจากกันไปตั้งแต่ยังไม่ลืมตาดูโลก
“พ่อเองลูก… ลุงคือคุณพ่อของหนูผิงไงคะ” อคินซุกหน้าลงกับไหล่เล็กๆ ของลูกสาว ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร “พ่อขอโทษนะลูก พ่อจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากหนูกับหม่ามี้ไปจากพ่ออีกแล้ว… ตลอดชีวิตของพ่อเลย”
นลินมองภาพพ่อลูกกอดกันด้วยหัวใจที่พองโต ความแค้นและความเจ็บปวดที่เคยมีถูกลบล้างไปด้วยความรักที่แท้จริง อคินดึงร่างของนลินเข้ามากอดไว้ด้วยอีกคน กลายเป็นอ้อมกอดของครอบครัวที่สมบูรณ์แบบเป็นครั้งแรกในรอบห้าปี
ท่ามกลางเศษกระดาษใบหย่าที่ขาดวิ่น และคำสารภาพที่พลิกชะตาชีวิตของทุกคน อคินได้เรียนรู้แล้วว่า ไม่ว่าอำนาจหรือเงินทองจะมากมายมหาศาลเพียงใด ก็ไม่อาจเทียบได้กับอ้อมกอดของผู้หญิงที่เขารักและลูกสาวตัวน้อยที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจ… และนับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป เขาจะใช้ทั้งชีวิตเพื่อชดเชยและปกป้องพวกเธอตลอดกาล.
