Author: puluy

ไฮโซต้องคุกเข่าอ้อนวอนขอเศษเงินจากลูกเขยที่เคยเหยียบย่ำ! I. งานเลี้ยงหรูหรา และลูกเขยผู้ต่ำต้อย คฤหาสน์ตระกูล “วรโชติเมธี” สว่างไสวไปด้วยแสงไฟระย้าเจิดจ้า คืนนี้เป็นงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ที่ “คุณหญิงพิมลพรรณ” เป็นเจ้าของ แขกเหรื่อระดับวีไอพีต่างแต่งกายด้วยชุดหรูหรา ประดับเพชรพลอยระยิบระยับ เดินชนแก้วแชมเปญกันอย่างออกรส ในมุมที่มืดที่สุดของห้องอาหาร “ชานนท์” ชายหนุ่มในชุดสูทสีเทาเรียบๆ ที่ดูราคาถูก กำลังยืนเงียบๆ เขาคือลูกเขยที่แต่งงานกับ “อลิสา” ลูกสาวคนเดียวของคุณหญิงพิมลพรรณ แม้อลิสาจะรักเขามากแค่ไหน แต่ในสายตาของคุณหญิง ชานนท์ก็เป็นแค่ “ปลิง” ที่มาเกาะลูกสาวของเธอ เพราะเขาอ้างว่าตัวเองเป็นเพียงพนักงานออฟฟิศธรรมดาๆ ที่ทำงานกินเงินเดือนไปวันๆ “อลิสา พาไอ้ลูกเขยกระจอกของแกไปให้พ้นหน้าฉันทีสิ …

ข้าวเหลือคลุกน้ำตาข้างถังขยะ สู่บัลลังก์ประธานธนาคาร: เมื่อแม่ยาย Read More

กับข้อความมรณะที่เปิดโปงการทรยศของสายเลือดเดียวกัน! บทที่ 1: เงางำในคฤหาสน์เก่า สายฝนโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสาย ท้องฟ้าเหนือคฤหาสน์ตระกูล “วรโชติเมธี” มืดครึ้มราวกับกำลังซ่อนความลับอันดำมืดเอาไว้ ผมชื่อ “กวิน” ลูกชายคนโตของตระกูลที่เพิ่งเดินทางกลับมาจากต่างประเทศกะทันหัน หลังจากได้รับสายจากป้าแม่บ้านว่า “คุณแม่พิมพ์” แม่บังเกิดเกล้าของผมหายตัวไปอย่างลึกลับตั้งแต่เมื่อคืน คฤหาสน์ที่เคยอบอุ่นบัดนี้เงียบสงัดจนน่าขนลุก ผมเดินตามหาแม่ไปทั่วทุกมุมบ้าน แต่กลับไร้ร่องรอย จนกระทั่งสายตาของผมเหลือบไปเห็นรอยลากแปลกๆ บนพื้นหญ้าที่เปียกแฉะ รอยนั้นทอดยาวไปทางสวนหลังบ้าน… มุ่งหน้าไปยัง ‘แท็งก์น้ำคอนกรีตเก่า’ ที่ถูกทิ้งร้างมานานหลายสิบปี หัวใจของผมเต้นระรัว สัญชาตญาณบางอย่างร้องเตือนว่ามีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้น ผมวิ่งฝ่าสายฝนตรงไปยังแท็งก์น้ำนั้นทันที บทที่ 2: ลมหายใจสุดท้ายที่ก้นบ่อ เมื่อผมปีนบันไดเหล็กที่ขึ้นสนิมไปจนถึงปากแท็งก์ …

ความลับใต้แท็งก์น้ำร้าง: ลมหายใจสุดท้ายของแม่ Read More

เพียงเพื่อกลับมาพบความลับที่ฉีกกระชากหัวใจจนแหลกสลาย! I. รอยแผลกลางสมรภูมิ และความหวังเดียวที่หล่อเลี้ยงหัวใจ เขาว่ากันว่า… วินาทีที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุขที่สุดของชายชาติทหาร คือวินาทีที่ภารกิจสิ้นสุดลง และได้ก้าวเท้ากลับคืนสู่อ้อมกอดของครอบครัว ตลอดระยะเวลาสองปีเต็มที่ “ผู้กองภูผา” ต้องไปประจำการอยู่ตะเข็บชายแดนที่เต็มไปด้วยอันตรายและควันปืน สองปีที่เขาต้องนอนกลางดินกินกลางทราย ท่ามกลางเสียงระเบิดและเสียงกรีดร้องของความตาย ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากสะเก็ดระเบิดและรอยกระสุน แต่สิ่งเดียวที่ทำให้เขายังคงหยัดยืน กระเสือกกระสนเอาชีวิตรอดจากนรกขุมนั้นมาได้ คือรูปถ่ายใบเล็กๆ ที่ยับยู่ยี่ในกระเป๋าเสื้อตรงหน้าอกซ้าย… รูปของ “นลิน” ภรรยาผู้แสนดีที่เขารักสุดหัวใจ ภูผานั่งอยู่บนเบาะรถไฟชั้นสามที่กำลังแล่นฉึกฉักเข้าสู่ตัวเมืองกรุงเทพมหานคร สายลมยามเย็นพัดตีหน้าผ่านหน้าต่างที่เปิดกว้าง เขาหลับตาลง สูดกลิ่นอายของความสงบสุขที่เขาโหยหามาตลอดสองปี ในกระเป๋าเป้ใบใหญ่สีเขียวขี้ม้า มีสร้อยคอทองคำที่เขาเก็บหอมรอมริบจากเงินเดือนทหาร เพื่อตั้งใจจะนำมาสวมให้ภรรยาในวันครบรอบแต่งงานที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่วัน “รอพี่ก่อนนะนลิน… พี่กลับมาแล้ว …

การเดินทางกลับที่แสนหนักอึ้ง: สองปีที่เอาชีวิตไปทิ้งกลางสมรภูมิรบ Read More

 เมื่อสิงห์เฒ่าบิ๊กไบค์วัย 60 ปี ค้นพบสายตาแห่งความสิ้นหวังของสุนัขชราที่ถูกล่ามไว้หน้าหลุมศพ และการเดินทางครั้งใหม่ที่เยียวยาสองหัวใจ I. เสียงคำรามกลางความเงียบสงัด เสียงเครื่องยนต์ V-Twin ของมอเตอร์ไซค์ครุยเซอร์คันโตคำรามกระหึ่ม ทลายความเงียบสงัดของถนนสายรองในยามเย็นย่ำ แสงอาทิตย์สีส้มอมแดงกำลังจะลับขอบฟ้า ทอดเงายาวของรถและผู้ขับขี่ลงบนพื้นถนนยางมะตอย “ลุงสิงห์” ชายวัย 60 ปี ในชุดแจ็กเก็ตหนังสีดำตัวเก่งที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมานับทศวรรษ รอยสักที่โผล่พ้นแขนเสื้อและหนวดเคราสีดอกเลาที่ปล่อยยาวเฟื้อย ทำให้เขาดูเหมือนสิงห์เฒ่าที่น่าเกรงขามและดุดัน ทว่าภายใต้แว่นกันแดดสีดำเรย์แบน นัยน์ตาของเขากลับซ่อนความอ้างว้างและโดดเดี่ยวเอาไว้ วันนี้คือวันครบรอบการจากไปของ “ชาติ” เพื่อนรักเพียงคนเดียวที่ร่วมตะลอนทัวร์บนหลังอานมอเตอร์ไซค์ด้วยกันมาค่อนชีวิต ลุงสิงห์เลี้ยวรถคู่ใจเข้าไปในสุสานท้ายเมือง ดับเครื่องยนต์ และปล่อยให้ความเงียบสงบของสถานที่แห่งความตายเข้าโอบกอด เขาเดินถือขวดเบียร์และพวงมาลัยดอกดาวเรือง มุ่งหน้าไปยังป้ายหลุมศพที่คุ้นเคย …

เสียงคำรามของเครื่องยนต์และเสียงครางในสุสาน: Read More

 สู่การกลับบ้านที่ต้องเผชิญหน้ากับกองทัพทหารและปลายกระบอกปืน! I. น้ำตาและเลือดบนพื้นห้อง ความเจ็บปวดที่ท้องปะทุขึ้นอย่างรุนแรงราวกับมีใครเอามีดมาบิดคว้านอวัยวะภายใน น้ำคร่ำสีใสแตกทะลักเปื้อนพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ ฉันชื่อ “นลิน” หญิงสาวที่กำลังอุ้มท้องแก่เก้าเดือนเต็ม ร่างกายของฉันทรุดลงไปกองกับพื้น มือทั้งสองข้างกุมท้องที่นูนใหญ่ไว้แน่น หอบหายใจอย่างรวยริน ความเจ็บปวดของการเจ็บท้องคลอดลูกก่อนกำหนดพุ่งริ้วขึ้นมาจนฉันแทบจะขาดใจ “ก-กวิน… กวินคะ ช่วยนลินด้วย นลินปวดท้อง… ลูกกำลังจะคลอด พาฉันไปโรงพยาบาลที…” ฉันเงยหน้าขึ้น มองชายที่ได้ชื่อว่าเป็น ‘สามี’ ด้วยสายตาเว้าวอน น้ำตาไหลอาบสองแก้ม “กวิน” กำลังยืนผูกเนคไทอยู่หน้ากระจก เขาสวมสูทสีน้ำตาลหรูหราที่ตัดเย็บมาอย่างดีเพื่อเตรียมตัวไปงานเลี้ยงฉลองวันเกิดครบรอบหกสิบปีของ “คุณหญิงพรรณี” ผู้เป็นแม่ของเขา กวินปรายตามองฉันที่นอนจมกองน้ำคร่ำอยู่บนพื้นด้วยแววตาที่รำคาญและเย็นชา “เลิกบีบน้ำตาและเลิกแสดงละครสักทีเถอะนลิน! …

รอยแค้นสายเลือดทหารกล้า: เมื่อสามีทิ้งฉันที่กำลังจะคลอดลูกเจียนตาย… Read More

‘แม่บังเกิดเกล้า’ ที่กำลังลากคอภรรยาของผมลงสู่นรกทั้งเป็น! I. เสียงสะอื้นในความเงียบสงัด นาฬิกาดิจิทัลบนโต๊ะทำงานกะพริบเปลี่ยนเป็นเวลา 02.00 น. บรรยากาศภายในออฟฟิศใจกลางเมืองกรุงเทพฯ เงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงพิมพ์คีย์บอร์ดของผม “กวิน” สถาปนิกหนุ่มที่ต้องรับหน้าที่หัวหน้าครอบครัว ผมกำลังเร่งปั่นแบบแปลนโปรเจกต์ใหญ่ให้เสร็จทันกำหนดส่งในเช้าวันรุ่งขึ้น ความเหนื่อยล้ากัดกินไปทุกอณูของร่างกาย แต่เมื่อนึกถึงรอยยิ้มของ “นลิน” ภรรยาสุดที่รัก และ “น้องคิน” ลูกชายตัวน้อยวัยเพิ่งครบเดือน หัวใจของผมก็กลับมามีแรงสู้ต่อ ผมพักสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ เอื้อมมือไปหยิบสมาร์ทโฟนเพื่อจะเปิดดูแอปพลิเคชัน ‘เบบี้มอนิเตอร์’ (กล้องวงจรปิดที่ซ่อนอยู่ในห้องนอนเด็ก) หวังเพียงจะได้เห็นภาพลูกน้อยนอนหลับปุ๋ยเพื่อเติมกำลังใจ แต่ทันทีที่แอปพลิเคชันเชื่อมต่อสำเร็จ สิ่งแรกที่พุ่งชนโสตประสาทของผมไม่ใช่ความเงียบสงบ แต่เป็น เสียงแผดร้องไห้อย่างเอาเป็นเอาตายของน้องคิน มันไม่ใช่เสียงร้องกวนปกติ …

เงาร้ายยามตีสอง: เมื่อกล้องวงจรปิดเปิดโปงธาตุแท้ของ Read More

‘แม่บังเกิดเกล้า’ ที่กำลังลากคอภรรยาของผมลงสู่นรกทั้งเป็น! I. เสียงสะอื้นในความเงียบสงัด นาฬิกาดิจิทัลบนโต๊ะทำงานกะพริบเปลี่ยนเป็นเวลา 02.00 น. บรรยากาศภายในออฟฟิศใจกลางเมืองกรุงเทพฯ เงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงพิมพ์คีย์บอร์ดของผม “กวิน” สถาปนิกหนุ่มที่ต้องรับหน้าที่หัวหน้าครอบครัว ผมกำลังเร่งปั่นแบบแปลนโปรเจกต์ใหญ่ให้เสร็จทันกำหนดส่งในเช้าวันรุ่งขึ้น ความเหนื่อยล้ากัดกินไปทุกอณูของร่างกาย แต่เมื่อนึกถึงรอยยิ้มของ “นลิน” ภรรยาสุดที่รัก และ “น้องคิน” ลูกชายตัวน้อยวัยเพิ่งครบเดือน หัวใจของผมก็กลับมามีแรงสู้ต่อ ผมพักสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ เอื้อมมือไปหยิบสมาร์ทโฟนเพื่อจะเปิดดูแอปพลิเคชัน ‘เบบี้มอนิเตอร์’ (กล้องวงจรปิดที่ซ่อนอยู่ในห้องนอนเด็ก) หวังเพียงจะได้เห็นภาพลูกน้อยนอนหลับปุ๋ยเพื่อเติมกำลังใจ แต่ทันทีที่แอปพลิเคชันเชื่อมต่อสำเร็จ สิ่งแรกที่พุ่งชนโสตประสาทของผมไม่ใช่ความเงียบสงบ แต่เป็น เสียงแผดร้องไห้อย่างเอาเป็นเอาตายของน้องคิน มันไม่ใช่เสียงร้องกวนปกติ …

เงาร้ายยามตีสอง: เมื่อกล้องวงจรปิดเปิดโปงธาตุแท้ของ Read More

สู่การเปิดฝาโลงที่กระชากหน้ากากฆาตกรในเครื่องแบบ! I. หยาดฝนและน้ำตาในวันอำลา บรรยากาศภายในศาลาวัดใหญ่ใจกลางกรุงเทพมหานคร เต็มไปด้วยความอึมครึมและโศกเศร้า หยาดฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสายราวกับฟ้ากำลังร้องไห้ให้กับความสูญเสียครั้งใหญ่ของวงการสีกากี ตรงหน้าแท่นบูชา คือโลงศพไม้สักที่คลุมด้วยธงชาติไทย ภายในนั้นคือร่างของ “ผู้กองกฤต” นายตำรวจหนุ่มอนาคตไกลสังกัดหน่วยปราบปรามยาเสพติด ที่เสียชีวิตจากการปะทะกับแก๊งค้ายารายใหญ่ในโกดังร้างเมื่อสามวันก่อน ทางการสรุปคดีว่าเขาถูกยิงเสียชีวิตขณะปฏิบัติหน้าที่ และคนร้ายได้หลบหนีไปได้ แขกเหรื่อ ญาติมิตร และเพื่อนร่วมงานต่างมาร่วมไว้อาลัย แต่ไม่มีใครที่ดูแหลกสลายไปกว่า “พายุ” สุนัขตำรวจพันธุ์เบลเยียม มาลินอยส์ (Belgian Malinois) คู่หู K9 ที่ร่วมเป็นร่วมตายกับผู้กองกฤตมานานกว่าห้าปี พายุนอนหมอบอยู่ข้างโลงศพไม่ยอมขยับไปไหน มันไม่ยอมกินน้ำ ไม่ยอมกินอาหาร และไม่ยอมให้ใครหน้าไหนจูงมันออกห่างจากเจ้านายของมัน …

เสียงหอนสะท้านวิญญาณ: เมื่อสุนัขตำรวจ K9 ไม่ยอมห่างโลงศพเจ้านาย… Read More

ของมหาเศรษฐีนีลับแห่งฟอร์บส์พาร์ค และจุดจบของสามีทรราช! I. รอยจารึกแห่งความเจ็บปวดในคฤหาสน์หรู เพียะ! การฟาดด้วยเข็มขัดหนังวัวเส้นหนาครั้งแรก กระทบลงบนแผ่นหลังของฉันอย่างรุนแรง ความเจ็บปวดแล่นริ้วทะลุผิวหนังจนแทบหยุดหายใจ ร่างของฉันทรุดลงไปกองกับพื้นพรมเปอร์เซียทอมือราคาหลักล้าน จนกระทั่งวินาทีนั้น… วินาทีที่รสชาติคาวเลือดคละคลุ้งในโพรงปาก ฉันถึงได้ตระหนักความจริงข้อหนึ่งว่า ผู้ชายที่ฉันมอบความรักและยอมสละทุกอย่างให้ กำลังทุบตีฉันอย่างอำมหิต ภายในคฤหาสน์สุดหรูหราของเราซึ่งตั้งอยู่ใจกลาง “ฟอร์บส์พาร์ค” (Forbes Park) ย่านที่ดินที่แพงที่สุดซึ่งเต็มไปด้วยมหาเศรษฐี “จำใส่กะโหลกของเธอเอาไว้ ดาริน!” เสียงของ “ธาม” สามีที่ภายนอกดูเป็นนักธุรกิจหนุ่มผู้แสนดี ตวาดลั่น ใบหน้าหล่อเหลาของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและจองหอง “ที่นี่ฉันคือพระเจ้า! เธอเป็นแค่ผู้หญิงกาฝากที่ฉันเก็บมาเลี้ยง ถ้าฉันสั่งให้ซ้าย เธอต้องซ้าย …

รอยแค้น 20 แส้ที่พลิกชะตา: การเอาคืนอันแสนหอมหวาน Read More

งพ่อบังเกิดเกล้า สู่กับดักมรณะที่ผมเตรียมไว้กระชากหน้ากากพวกมัน! I. หมึกสีเลือดและรอยยิ้มของปีศาจ “เซ็นมันเดี๋ยวนี้! ถ้าแกไม่อยากให้แขนอีกข้างต้องหักป่นปี้เหมือนเศษไม้!” เสียงตวาดกร้าวของ “เสี่ยกิตติ” พ่อบังเกิดเกล้าของผมดังก้องไปทั่วห้องทำงานสุดหรู ฝ่ามือหนาที่เคยใช้ตบตีผมมาตั้งแต่เด็ก บัดนี้กำลังกำคอเสื้อของผมแน่นจนผมแทบหายใจไม่ออก แขนซ้ายของผมห้อยต่องแต่งเข้าเฝือกอยู่จากการถูกเขาฟาดด้วยไม้กอล์ฟเมื่อคืนก่อน ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาถึงสมอง แต่ผมกลับกัดฟันแน่น ไม่ยอมส่งเสียงร้องออกมาให้พวกมันได้ใจ เอกสารตรงหน้าคือ ‘หนังสือยินยอมสละสิทธิ์ในกองมรดก’ สมบัติมูลค่ากว่าพันล้านบาทที่ “คุณย่า” ทิ้งไว้ให้ผมเพียงผู้เดียว… ผู้หญิงคนเดียวในบ้านที่รักและปกป้องผมมาตลอดชีวิต “แหม คุณพี่ก็ใจเย็นๆ สิคะ ดูสิ… ตานาวาหน้าซีดหมดแล้ว” เสียงดัดจริตของ “มณี” แม่เลี้ยงใจร้ายดังขึ้น เธอเบ้ปากมองผมด้วยสายตาขยะแขยง …

ลายเซ็นสั่งตาย: เสียงหัวเราะของแม่เลี้ยงและคำขู่ขอ Read More