STORYNEW TH

โยนฉันออกจากงาน โดยมีพ่อแท้ๆ ยืนมองด้วยความเย็นชา… พวกเขาจึงต้องชดใช้ด้วยการสูญเสียทุกสิ่ง! I. เครื่องแบบสีเขียวท่ามกลางดงเพชร แสงไฟจากแชนเดอเลียร์คริสตัลมูลค่าหลายสิบล้านสาดส่องลงมากระทบแก้วแชมเปญและเครื่องเพชรระยิบระยับของแขกเหรื่อระดับไฮโซ งานกาล่าดินเนอร์ฉลองครบรอบ 20 ปีของ “โรงแรมแกรนด์ ภูวนาท” โรงแรมหรูระดับห้าดาวใจกลางกรุงเทพมหานคร กำลังดำเนินไปอย่างยิ่งใหญ่ตระการตา ฉันชื่อ “ผู้กองรินลดา” เพิ่งเดินทางกลับมาจากการปฏิบัติภารกิจลับตามแนวชายแดนที่ยาวนานถึงสามปีเต็ม ร่างกายของฉันยังมีรอยแผลจากการฝึกฝนและการปะทะ แต่จิตใจของฉันกลับโหยหาครอบครัว ฉันไม่ได้กลับไปเปลี่ยนชุดที่บ้าน แต่เลือกที่จะเดินทางตรงมาที่โรงแรมของพ่อทันทีใน ชุดเครื่องแบบทหารเต็มยศ ประดับเครื่องหมายเชิดชูเกียรติเต็มหน้าอก เพื่อหวังจะทำให้พ่อภูมิใจในตัวลูกสาวคนนี้ แต่ทันทีที่รองเท้าคอมแบทขัดมันของฉันก้าวผ่านประตูห้องบอลรูม เสียงดนตรีคลาสสิกที่บรรเลงคลออยู่ก็คล้ายจะเงียบลง สายตานับร้อยคู่หันมาจ้องมองฉันราวกับฉันเป็นตัวประหลาดที่หลงเข้ามาในงานเต้นรำของเหล่าชนชั้นสูง II. คำสั่งตวาดที่ไร้หัวใจ ฉันกวาดสายตามองหาพ่อ …

ตราเกียรติยศที่ถูกเหยียบย่ำ และคำสั่งไล่ตะเพิดที่พลิกชะตากรรม: เมื่อแม่เลี้ยงสั่ง รปภ. Read More

จนกระทั่งศาลเปิดคลิปจากกล้องวงจรปิดลับที่พลิกคดีช็อกทั้งประเทศ! I. วันพิพากษาของแพะรับบาป เสียงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปของกองทัพนักข่าวสว่างวาบราวกับพายุสายฟ้า แสงจ้าเหล่านั้นสาดส่องกระทบใบหน้าที่อิดโรยและสวมกุญแจมือของผม “กฤต” ชายหนุ่มวัย 28 ปี ผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นสถาปนิกอนาคตไกล และเป็นว่าที่ลูกเขยของตระกูลมหาเศรษฐี แต่วันนี้… ผมยืนอยู่ในศาลยุติธรรม ในฐานะ “ฆาตกรเลือดเย็น” ที่ฆ่าว่าที่พ่อตาของตัวเอง ตลอดหกเดือนที่ผ่านมาในเรือนจำ ผมถูกสังคมตราหน้าว่าเป็นไอ้เนรคุณ สื่อมวลชนประโคมข่าวว่าผมฆ่า “ท่านประธานธานินทร์” เพราะถูกจับได้ว่ายักยอกเงินบริษัท ไม่มีใครฟังเสียงของผม แม้แต่ “นิตา” ผู้หญิงที่ผมรักสุดหัวใจและกำลังจะแต่งงานด้วย เธอมองผมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นและขยะแขยง ในห้องพิจารณาคดี นิตานั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ข้างๆ “กวิน” พี่ชายบุญธรรมของเธอ …

ตราบาปสีเลือดที่ไร้เสียง: เมื่อสังคมพิพากษาว่าฉันคือฆาตกร… Read More

 เมื่อพ่อเลือกอ้อมกอดชู้รัก ในวินาทีที่ลูกชายวัย 5 ขวบสิ้นลมหายใจ! I. ห้องสี่เหลี่ยมที่หนาวเหน็บที่สุดในชีวิต เสียงเครื่องวัดชีพจรดังเป็นจังหวะเชื่องช้าและแผ่วเบา… ติ๊ด… ติ๊ด… ติ๊ด… มันคือเสียงที่กรีดแทงหัวใจของคนเป็นแม่จนแหลกสลายไม่มีชิ้นดี ภายในห้อง ICU ของโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง “นลิน” นั่งจับมือเล็กๆ ที่เย็นเฉียบของ “น้องพีท” ลูกชายวัย 5 ขวบเอาไว้แน่น น้ำตาของเธอไหลอาบแก้มจนเหือดแห้ง ร่างกายบอบบางของเด็กน้อยเต็มไปด้วยสายยางและอุปกรณ์ช่วยชีวิต น้องพีทป่วยเป็นโรคหัวใจรุนแรงมาตั้งแต่กำเนิด และคืนนี้… หมอบอกว่าร่างกายของเขากำลังจะทนไม่ไหวอีกต่อไป “พีทลูก… คนเก่งของแม่ ทนอีกนิดนะลูก” นลินกระซิบข้างหูลูกชายด้วยเสียงสั่นเครือ …

18 สายที่ถูกทิ้งขว้าง กับเสียงกระซิบสุดท้ายของแก้วตาดวงใจ: Read More

 และการปรากฏตัวของชายผู้ทำลายภาพฝันจอมปลอมจนพังพินาศ! I. การพบพานในรอบหนึ่งปี เวลาหนึ่งปีอาจจะสั้นสำหรับใครหลายคน แต่สำหรับผม “กวิน” มันคือช่วงเวลาแห่งการฟื้นฟูและก้าวกระโดดครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต หลังจากที่ผมหย่าขาดจาก “รสสุคนธ์” อดีตภรรยาที่เลือกทิ้งผมไปหา “ดนัย” อดีตเพื่อนสนิทของผมเอง ผมก็ใช้เวลาทั้งหมดทุ่มเทให้กับการสร้างธุรกิจ จนบัดนี้ บริษัทของผมกลายเป็นหนึ่งในผู้นำด้านเทคโนโลยีระดับประเทศ บ่ายวันศุกร์ ผมเดินทางมาที่คลินิกสุขภาพระดับพรีเมียมใจกลางเมือง เพื่อตรวจสุขภาพประจำปีตามสิทธิ์ VVIP ขณะที่ผมกำลังนั่งจิบกาแฟอ่านนิตยสารธุรกิจอยู่ในเลานจ์รับรอง เสียงส้นสูงที่คุ้นเคยก็ดังก้องขึ้น ตามมาด้วยเสียงแหลมปรี๊ดที่ผมพยายามจะลืมมาตลอดหนึ่งปีเต็ม “อ้าว… นึกว่าใคร ที่แท้ก็กวินนี่เอง” ผมเงยหน้าขึ้นจากนิตยสาร รสสุคนธ์ยืนอยู่ตรงหน้าผม ในชุดแบรนด์เนมตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอจูงมือ “น้องพอร์ช” …

บทเรียนราคาแพงของอดีตภรรยา: เมื่อคำเยาะเย้ยในคลินิกหรูถูกตอกกลับด้วยความจริง Read More

 แต่พวกเขาหารู้ไม่ว่า นั่นคือการนับถอยหลังสู่ความพินาศของพวกเขาทุกคน! I. บัตรเอทีเอ็มบนโต๊ะอาหาร เสียงพลาสติกแข็งๆ กระทบกับโต๊ะกระจกในห้องครัวดังก้องไปทั่วความเงียบ “กรณ์” น้องชายแท้ๆ ของผม ใช้นิ้วชี้ดันบัตรเอทีเอ็มของผมเลื่อนข้ามโต๊ะมาหยุดอยู่ตรงหน้าผม เขายิ้มมุมปากราวกับเพิ่งทำความดีความชอบอันยิ่งใหญ่ให้ผมเสร็จ “อะ… คืนให้ ถือว่าผมสงเคราะห์พี่ก็แล้วกันนะ พี่ชาย” กรณ์พูดพร้อมกับยักไหล่ ผมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดแอปพลิเคชันธนาคารด้วยมือที่สั่นเทา ตัวเลขในบัญชีที่ผมทำงานหนักและเก็บหอมรอมริบมาตลอดห้าปีเพื่อตั้งตัว… 1,500,000 บาท (เทียบเท่าประมาณ 42,000 ดอลลาร์) ตอนนี้มันเหลือเพียง 0.00 บาท “แกทำอะไรลงไป กรณ์! แกแอบจำรหัสแล้วโอนเงินของฉันไปหมดได้ยังไง!” ผมตวาดลั่น …

พายุฝนแห่งการทรยศ: เมื่อน้องชายปล้นเงินล้านแล้วเตะผมออกจากบ้านโดยมีพ่อแม่หัวเราะเยาะ… Read More

ฐานทัพแนวหน้าในสภาพสะบักสะบอม พร้อมประโยคที่จุดไฟแค้นให้คนเป็นพ่อต้องทวงคืนความยุติธรรมจากพวกเดนมนุษย์ทั้ง 11 คน! I. พายุฝนและผู้มาเยือนยามวิกาล เสียงสายฝนสาดกระหน่ำกระทบหลังคาสังกะสีของฐานปฏิบัติการทางทหารแนวหน้าแถบชายแดนป่าเขา ผมคือ “ร้อยเอก ภูผา” ผู้บังคับกองร้อยหน่วยรบพิเศษที่อุทิศชีวิตให้กับการปกป้องประเทศชาติ หลังจากหย่าร้างกับ “นลิน” อดีตภรรยาที่ทิ้งผมไปแต่งงานใหม่กับเศรษฐีเจ้าของธุรกิจมืด ผมก็ขอย้ายตัวเองมาประจำการที่แนวหน้า สิ่งเดียวที่เป็นดั่งน้ำหล่อเลี้ยงหัวใจของผมคือ “ของขวัญ” ลูกสาววัย 14 ปี ที่ศาลตัดสินให้นลินเป็นผู้ดูแล แม้ผมจะพยายามขอสิทธิ์เลี้ยงดูมากเพียงใดก็ตาม ค่ำคืนนั้น ขณะที่ผมกำลังตรวจสอบแผนที่ลาดตระเวน จ่าสิบเอกคู่หูของผมก็วิ่งพรวดพราดเข้ามาในเต็นท์บัญชาการ ใบหน้าของเขาตื่นตระหนกอย่างที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน “ผู้กองครับ! มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งสลบอยู่หน้าป้อมยาม… เธอ… เธออ้างว่าเป็นลูกสาวผู้กองครับ!” …

น้ำตาหยดสุดท้ายของแก้วตาดวงใจ: เมื่อลูกสาวหนีตายมาถึง Read More

 โดยไม่รู้ว่าพี่ชาย ‘อดีตนาวิกโยธิน’ กำลังพังประตูเข้ามาชำระแค้น! I. นรกในห้องครัวยามตีห้า เข็มนาฬิกาบนผนังเพิ่งจะชี้บอกเวลา 05.00 น. ท้องฟ้าด้านนอกคฤหาสน์หรูยังคงมืดสนิท อากาศยามเช้ามืดเย็นยะเยือก แต่สำหรับ “นลิน” หญิงสาวที่กำลังตั้งครรภ์ได้ 6 เดือน ร่างกายของเธอกลับเต็มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบและความเจ็บปวดที่แสนสาหัส “ขัดเข้าไป! พื้นตรงนั้นมันยังเป็นคราบอยู่ แกตาบอดหรือไงฮะ นังนลิน!” เสียงตวาดแหลมปรี๊ดของ “คุณนายสมปอง” ผู้เป็นแม่ผัว ดังก้องไปทั่วห้องครัวกว้าง นลินในสภาพสวมชุดคลุมท้องตัวเก่ากำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นกระเบื้องที่เย็นเฉียบ สองมือที่สั่นเทากำลังออกแรงขัดพื้นอย่างเอาเป็นเอาตาย หน้าท้องที่นูนป่องออกมาทำให้เธอหายใจลำบากและปวดร้าวไปทั้งแผ่นหลัง “แม่คะ… นลินปวดท้อง ขอพักสักสิบนาทีได้ไหมคะ” …

รุ่งอรุณแห่งนรก: เมื่อสามีและแม่ผัวรุมทำร้ายฉันที่กำลังอุ้มท้อง 6 เดือนตอนตีห้า… Read More

: เมื่อแม่และน้องชายไล่ฉันออกจากบ้านเพื่อขายใช้หนี้พนันสิบล้าน แต่กลับต้องพบกับความจริงที่พลิกชะตาชีวิตพวกเขาสู่หายนะตลอดกาล! I. เงาของตระกูล “นนท์คืออนาคตของครอบครัวเรา ส่วนแก… นลิน แกมันก็แค่ผู้หญิงที่โตขึ้นก็ต้องแต่งงานออกไปเป็นคนอื่น หน้าที่ของแกคืออยู่เงียบๆ และอย่ามาทำตัวเป็นภาระของตระกูล” นั่นคือประโยคที่ “คุณหญิงดารณี” ผู้เป็นแม่ พร่ำบอกฉันมาตั้งแต่ฉันยังจำความได้ ในครอบครัวที่เชิดชูลูกชายเป็นดั่งเทพเจ้า “นนท์” น้องชายของฉันได้รับทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาปรารถนา รถสปอร์ตคันหรู บัตรเครดิตไม่จำกัดวงเงิน และการศึกษาในต่างประเทศ (ที่เขาเรียนไม่เคยจบ) ส่วนฉัน “นลิน” ต้องดิ้นรนส่งตัวเองเรียนด้วยทุนการศึกษา และทำงานอย่างหนักเพื่อพิสูจน์คุณค่าของตัวเองให้พ่อกับแม่เห็น… แม้ว่ามันจะไม่เคยมีความหมายเลยในสายตาของแม่ก็ตาม คนเดียวที่มองเห็นความพยายามของฉันคือ “คุณพ่อสมภพ” ท่านเป็นคนเงียบๆ …

ลูกชายคืออนาคต ส่วนลูกสาวคือความว่างเปล่า Read More

 ยกเว้นลูกของฉัน และนั่นคือจุดจบของความเย่อหยิ่งที่เธอต้องจำไปจนตาย! I. งานรวมญาติที่เต็มไปด้วยหน้ากาก ในทุกๆ ปี ช่วงเทศกาลสงกรานต์หรือวันปีใหม่ไทย ตระกูล “วิจิตรจรรยา” จะจัดงานรวมญาติครั้งใหญ่ที่คฤหาสน์เรือนไม้สักทองของคุณปู่คุณย่า งานนี้เปรียบเสมือนเวทีประชันความมั่งคั่งของบรรดาลูกหลาน ใครขับรถหรู ใครสวมนาฬิกาเรือนละล้าน หรือใครส่งลูกเรียนโรงเรียนอินเตอร์ค่าเทอมแพงหูฉี่ ทุกอย่างจะถูกนำมาโอ้อวดกันบนโต๊ะอาหาร ฉันชื่อ “พลอยใส” เป็นหลานสาวคนกลางที่ถูกมองว่าเป็น “แกะดำ” ของตระกูล เพราะฉันเลือกที่จะแต่งงานกับผู้ชายธรรมดาๆ ที่เป็นสถาปนิก และเปิดบริษัทเล็กๆ เป็นของตัวเอง แทนที่จะแต่งงานกับลูกนักการเมืองตามที่คุณป้า “ญาดา” ผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในบ้านพยายามจับคู่ให้ ปีนี้ ฉันพาลูกชายสองคน คือ …

ความลำเอียงในซองของขวัญ: เมื่อคุณป้าแจกเงินสองหมื่นให้เด็กทุกคนในงานรวมญาติ… Read More

 แต่ลูกสาววัย 6 ขวบกลับกระซิบตัวสั่นว่า “แม่คะ… เราต้องหนีเดี๋ยวนี้!” I. คำบอกลาที่แสนอบอุ่น คฤหาสน์หรูสไตล์โมเดิร์นตั้งอยู่โดดเดี่ยวบริเวณชานเมืองอันเงียบสงบ แสงไฟจากโคมระย้าสาดส่องลงมาบนภาพครอบครัวที่ดูสมบูรณ์แบบที่สุด “พี่ไปดูงานที่ภูเก็ตแค่สามวันนะอลิส ดูแลตัวเองกับลูกด้วย” “กวิน” สามีที่ฉันแต่งงานด้วยมาแปดปี ก้มลงจุมพิตที่หน้าผากของฉันอย่างอ่อนโยน เขาสวมสูทสีกรมท่าที่ฉันรีดให้เมื่อคืน ใบหน้าหล่อเหลายังคงประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่นที่ทำให้ฉันตกหลุมรักเขาเสมอมา จากนั้นเขาก็คุกเข่าลงลูบหัว “น้องริน” ลูกสาววัย 6 ขวบของเราที่ยืนกอดตุ๊กตากระต่ายอยู่เงียบๆ “เป็นเด็กดีนะลูกริน เดี๋ยวคุณพ่อซื้อของเล่นมาฝากนะครับ” กวินลุกขึ้น หยิบกระเป๋าเดินทางแล้วเดินออกไปขึ้นรถ SUV คันหรู ฉันยืนโบกมือส่งเขาจนกระทั่งไฟท้ายรถค่อยๆ กลืนหายไปในความมืดของยามค่ำคืน ฉันหันกลับมาเตรียมจะชวนลูกสาวไปอาบน้ำเข้านอน …

รอยยิ้มมรณะก่อนการเดินทาง: เมื่อสามีเพิ่งขับรถออกไปดูงาน Read More