STORYNEW TH

 และโทรศัพท์เพียงสายเดียวที่บดขยี้ตระกูลคนทรยศจนย่อยยับ! I. ห้าปีแห่งการรอคอยและดอกทานตะวันแห่งคำสัญญา ณ อาคารผู้โดยสารขาเข้าของสนามบินสุวรรณภูมิ “รินทร์ลภัส” ยืนถือช่อดอกทานตะวันสีเหลืองสดใสด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ดอกไม้ช่อนี้คือสัญลักษณ์แห่งคำสัญญา… สัญญาที่ “ชัชวีร์” สามีของเธอเคยให้ไว้เมื่อห้าปีก่อน ก่อนที่เขาจะบินไปเรียนต่อและสร้างธุรกิจที่สหรัฐอเมริกา เขาเคยบอกว่าดอกทานตะวันหมายถึงความซื่อสัตย์ และเขาจะรักเธอเพียงคนเดียว ตลอดห้าปีที่ผ่านมา รินทร์ลภัสทำหน้าที่ภรรยาและสะใภ้ที่แสนดี เธอทนรองรับอารมณ์และคำดูถูกของ “คุณหญิงมาลัย” แม่สามี และ “ชลลดา” น้องสาวของชัชวีร์ ที่มักจะค่อนขอดว่าเธอเป็นเพียงผู้หญิงกำพร้ายากจนที่โชคดีได้แต่งงานกับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของตระกูล รินทร์ลภัสทนทุกอย่าง ส่งเงินที่เธอหามาได้ด้วยน้ำพักน้ำแรงไปช่วยสมทบทุนให้ชัชวีร์สร้างบริษัทสตาร์ทอัพที่อเมริกาจนประสบความสำเร็จ วันนี้คือวันที่เขากลับมาพร้อมความยิ่งใหญ่ และเธอตั้งใจจะมารับเขากลับสู่อ้อมกอดของครอบครัว II. อ้อมกอดที่พังทลายโลกทั้งใบ เสียงประกาศเที่ยวบินจากนิวยอร์กลงจอด …

ดอกทานตะวันที่ถูกทิ้งลืม: ห้าปีที่รอคอย แลกกับอ้อมกอดของหญิงอื่น… Read More

และอุ้มทายาทสายเลือดทรยศมาเหยียบย่ำฉันถึงในบ้าน! I. งูพิษในคราบเด็กสาวผู้ใสซื่อ ฉันชื่อ “พิมดาว” นักธุรกิจหญิงผู้เพียบพร้อมทั้งฐานะและหน้าตา ฉันแต่งงานกับ “กฤต” ผู้ชายที่ดูภายนอกแสนจะอบอุ่นและรักครอบครัว ชีวิตคู่ของเราดูเหมือนจะสมบูรณ์แบบ ขาดก็เพียงแค่ “ลูก” ที่เราพยายามมาหลายปีแต่ก็ยังไม่สมหวัง เมื่อห้าปีก่อน ฉันได้รับ “ฟ้า” เด็กสาววัยสิบแปดปีจากต่างจังหวัดเข้ามาทำงานในบ้าน ฟ้าเป็นเด็กกำพร้า หน้าตาจิ้มลิ้ม ดูใสซื่อและเจียมตัว ด้วยความที่ฉันเป็นคนขี้สงสารและไม่มีน้องสาว ฉันจึงเอ็นดูฟ้าเป็นพิเศษ ฉันไม่เคยให้ฟ้าทำงานหนักเยี่ยงคนรับใช้ทั่วไป ฉันส่งเสียให้เธอเรียนจนจบปริญญา ซื้อเสื้อผ้าดีๆ ให้ใส่ และอนุญาตให้เธอร่วมโต๊ะอาหารกับเราในบางครั้ง ฉันรักและไว้ใจเธอดุจน้องสาวแท้ๆ “ฟ้าจะไม่มีวันลืมพระคุณของคุณพิมเลยค่ะ ฟ้าจะตอบแทนความใจดีของคุณพิมไปจนตาย” …

แว้งกัดทะลุขั้วหัวใจ: ฉันชุบเลี้ยงเด็กรับใช้ดุจน้องสาวในไส้ แต่เธอกลับตอบแทนด้วยการลอบคบชู้กับสามี… Read More

 วินาทีที่ฉันเลิกเล่นบทภรรยาผู้แสนดี แล้วตลบหลังอดีตสามีและแม่ผัวด้วยหลักฐานที่ทำให้ทุกคนต้องหยุดหายใจ! บรรยากาศในห้องพิจารณาคดีเย็นเยียบจนจับขั้วหัวใจ แต่ทว่าความกดดันกลับพุ่งสูงปรี๊ดจนแทบจะทำให้หายใจไม่ออก สายตานับสิบคู่ของคนในห้อง ทั้งทนายความ ผู้พิพากษา และผู้ร่วมฟังการพิจารณาคดี ต่างจับจ้องมาที่ฉันเป็นตาเดียว “เธอแสดงละครเก่งเหลือเกิน! อย่าไปหลงกลน้ำตาปลอมๆ ของเธอนะคะท่าน!” เสียงแหลมปรี๊ดของ ‘คุณหญิงรัศมี’ อดีตแม่สามีของฉันดังก้องกังวาน นิ้วที่สวมแหวนเพชรเม็ดโตชี้ตรงมาที่หน้าฉันอย่างเกรี้ยวกราด ท่ามกลางศาลอันศักดิ์สิทธิ์ เธอยังคงวางอำนาจและมองฉันราวกับเป็นเพียงเศษขยะใต้ฝ่าเท้า ฉันก้มหน้านิ่ง ไหล่บางสั่นสะท้าน หยดน้ำตาร่วงเผาะลงบนหลังมือที่บีบเข้าหากันแน่น ภาพของหญิงสาวผู้อ่อนแอและน่าสงสารปรากฏแก่สายตาทุกคน ทว่า… สิ่งที่ทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงไปอีกคือเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันของ ‘ภควัตร’ ผู้ชายที่ฉันเคยเรียกว่าสามี เขายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ย สายตาคมกริบที่เคยมองฉันด้วยความรัก บัดนี้มีเพียงความสมเพช เขาก้าวออกมาข้างหน้าเล็กน้อย …

หน้ากากน้ำตาในศาลยุติธรรม: Read More

 ก่อนคำสารภาพช็อกโลกของพ่อตาจะพลิกชะตาทุกหัวใจ! บานประตูไม้สักแกะสลักบานใหญ่ของห้องประชุมระดับวีไอพีบนชั้นสูงสุดของ ‘อคิราห์ คอร์ปอเรชั่น’ ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า ‘นลิน’ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกสุดปอด มือบางที่สั่นเทากระชับฝ่ามือเล็กๆ ของ ‘น้องผิง’ เด็กหญิงวัยสี่ขวบที่มีดวงตาคมกริบและริมฝีปากหยักลึกถอดแบบมาจากผู้ชายคนเดียวที่อยู่หลังประตูบานนี้… ผู้ชายที่เป็นทั้งรักแรกและรอยแผลเป็นที่ลึกที่สุดในชีวิตของเธอ “หม่ามี้ขา เรามาหาคุณพ่อเหรอคะ?” เสียงใสซื่อของลูกสาวตัวน้อยถามขึ้น นลินก้มมองลูกรักพร้อมกับหยดน้ำตาที่รื้นขึ้นมา เธอฝืนยิ้มและพยักหน้า “ใช่จ้ะลูก วันนี้เราจะมาทวงทุกอย่างที่ควรเป็นของหนูคืน” นลินผลักประตูเข้าไปอย่างกล้าหาญ ทันทีที่บานประตูเปิดออก บรรยากาศตึงเครียดภายในห้องประชุมก็พุ่งเข้าปะทะร่าง ภาพที่เห็นคือ ‘อคิน’ มหาเศรษฐีหนุ่มหล่อผู้ทรงอิทธิพล สามีตามกฎหมายที่ไม่ได้พบหน้ากันมาเกือบห้าปี กำลังจรดปลายปากกาหมึกซึมลงบน ‘ใบสำคัญการหย่า’ โดยมี ‘ท่านภูมิพัฒน์’ …

รอยแค้นซ่อนรัก: วินาทีที่ฉันอุ้มลูกสาวตัวน้อยบุกกลางโต๊ะหย่าของสามีมหาเศรษฐี… Read More

ก่อนตอกกลับครอบครัวอดีตคู่หมั้นจนย่อยยับไม่มีชิ้นดี คืนก่อนวันวิวาห์: เสื้อคลุมที่ถูกลืม ค่ำคืนก่อนวันสำคัญที่สุดในชีวิตผู้หญิงคนหนึ่ง ควรจะเป็นคืนที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและรอยยิ้ม แต่สำหรับฉัน ‘รินรดา’ ซีอีโอสาวผู้ก่อตั้งและปลุกปั้นบริษัทสายเทคโนโลยีระดับพันล้านอย่าง อาร์.เอ็น. อินโนเวชั่น คืนนี้กลับกลายเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้ฉันตาสว่างไปตลอดกาล ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นจากความสะเพร่าของฉันเอง ฉันลืมเสื้อคลุมตัวเก่งที่เป็นของดูต่างหน้าคุณพ่อไว้ในห้องสวีทของโรงแรมระดับห้าดาว ซึ่งเป็นห้องที่ฉันเปิดให้ครอบครัวของ ‘กวิน’ คู่หมั้นของฉันพักผ่อนก่อนงานแต่งงานในวันพรุ่งนี้ ด้วยความที่ไม่อยากกวนใจพนักงานและคิดว่าทุกคนคงหลับไปหมดแล้ว ฉันจึงใช้คีย์การ์ดสำรองแตะเข้าไปเงียบๆ แต่เมื่อเดินเข้าไปใกล้โซนห้องนั่งเล่น เสียงหัวเราะที่ดังเล็ดลอดออกมาจากบานประตูที่แง้มอยู่ ก็ทำให้ฝีเท้าของฉันชะงักงัน ความลับโสมมหลังบานประตู “แม่เตรียมเอกสารไว้พร้อมหมดแล้วใช่ไหมครับ?” นั่นคือเสียงของกวิน ผู้ชายที่พร่ำบอกรักฉันทุกเช้าเย็น น้ำเสียงของเขาตอนนี้ไม่ได้มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลย กลับเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์และเยือกเย็น “เรียบร้อยแล้วลูกชายแม่” เสียงของ ‘คุณหญิงสมัชชา’ …

แผนซ้อนซ่อนเล่ห์ในวันวิวาห์: เมื่อฉันยิ้มรับคำขอฮุบบริษัทกลางงานแต่ง… Read More

 เมื่อฉันเซ็นใบหย่าและสั่งกวาดล้างเครือญาติของอดีตสามีให้พ้นจากบริษัท… ภายในวันเดียว กระดาษสีขาวตรงหน้ามีตัวอักษรพิมพ์ไว้ชัดเจนว่า ‘หนังสือสัญญาหย่า’ ฉัน ‘อารยา ศิริภัทรโภคิน’ ทายาทเพียงคนเดียวของศิริภัทรกรุ๊ป บริษัทยักษ์ใหญ่ระดับประเทศ จรดปลายปากกาเซ็นชื่อของตัวเองลงไปโดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย ไม่มีน้ำตา ไม่มีความเสียใจ มีเพียงความโล่งใจที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูความรู้สึก สามปี… สามปีเต็มที่ฉันทนอยู่ในฐานะภรรยาของ ‘ภาคิน’ ผู้ชายที่ฉันเคยคิดว่าเขารักฉันจริง แต่แท้จริงแล้ว เขาและครอบครัวของเขามองฉันเป็นเพียง ‘บ่อเงินบ่อทอง’ ที่ไม่มีวันเหือดแห้ง ตั้งแต่แต่งงานกันเข้ามา คุณนายสมร แม่ของภาคิน ก็เริ่มใช้ข้ออ้างเรื่องความปรองดองดึงเอาเครือญาติของตัวเองเข้ามาทำงานในบริษัทของพ่อฉันทีละคนสองคน จากหลานชายที่เพิ่งเรียนจบแต่เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ ไปจนถึงป้าสะใภ้ที่วันๆ เอาแต่นั่งนินทาคนอื่นในแผนกบัญชี รวมๆ แล้วกว่าสิบห้าชีวิตที่เกาะกินเงินเดือนและสวัสดิการของศิริภัทรกรุ๊ปโดยที่ไม่เคยสร้างผลงานอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน …

ฟางเส้นสุดท้ายของทายาทพันล้าน: Read More

แสงไฟจากแชนเดอเลียร์คริสตัลระย้าส่องประกายระยิบระยับ สะท้อนความหรูหราของห้องบอลรูมโรงแรมระดับห้าดาวใจกลางกรุงเทพมหานคร เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงคลอเบาๆ ผสมผสานกับเสียงหัวเราะและบทสนทนาของแขกเหรื่อระดับวีไอพีที่มาร่วมงานมงคลสมรสของทายาทตระกูลธุรกิจยักษ์ใหญ่ ‘นที’ ชายหนุ่มวัยสี่สิบตอนปลายในชุดสูทสั่งตัดพิเศษสีกลมท่า ยืนนิ่งอยู่ตรงมุมหนึ่งของงาน ในมือถือแก้วแชมเปญที่ยังไม่ได้จิบ สายตาของเขาทอดมองไปยังลานกว้างกลางห้อง ที่ซึ่งรอยยิ้มแห่งความสุขกำลังเบ่งบาน ยี่สิบเอ็ดปี… เป็นเวลาที่ยาวนานพอจะทำให้เด็กหนุ่มที่เคยอ่อนแอ กลายเป็นชายวัยกลางคนที่แข็งแกร่งดั่งหินผา นทีสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกั้นความทรงจำอันขมขื่นที่พัดหวนกลับมา แต่แล้วเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นพร้อมกับเสียงไม้เท้ากระทบพื้นพรมก็ดังขึ้นใกล้ๆ ร่างสูงใหญ่ที่คุ้นตาแม้จะร่วงโรยไปตามวัยหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าของเขา ‘เจ้าสัวธานินทร์’ ชายผู้เป็นประมุขของตระกูล และเป็น… พ่อบังเกิดเกล้าของเขา นทีชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะค้อมศีรษะลงตามมารยาท “สวัสดีครับ คุณพ่อ” ไม่มีคำทักทายตอบกลับจากชายชรา เจ้าสัวธานินทร์หรี่ตาลงภายใต้กรอบแว่นสีทอง สายตาที่ทอดมองมานั้นไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปจากเมื่อยี่สิบเอ็ดปีก่อนเลยแม้แต่น้อย มันยังคงเต็มไปด้วยความเย็นชา ชิงชัง …

ชื่อเรื่อง: เงาร้าวในภาพลวงตา: ยี่สิบเอ็ดปีแห่งการถูกผลักไส สู่วันที่หัวใจไม่ต้องการแม้เศษเสี้ยวความเวทนา Read More

 โดยที่เขาไม่รู้เลยว่า โทรศัพท์เพียงกริ๊งเดียวของเธอ จะบดขยี้ชีวิตเขาให้พินาศไปตลอดกาล! I. คืนฝนพรำและคำตวาดที่ไร้หัวใจ สายฝนโปรยปรายลงมาในยามค่ำคืน อากาศเย็นยะเยือกจนบาดลึกถึงกระดูก ฉันชื่อ “ลลิน” กำลังยืนตัวสั่นอยู่หน้าประตูวิลล่าหรูสไตล์โมเดิร์นคลาสสิกมูลค่ากว่าร้อยล้านบาท ในอ้อมแขนของฉันคือ “น้องพอร์ช” ลูกชายตัวน้อยวัยเพียงหนึ่งเดือนที่ถูกห่อหุ้มด้วยผ้าห่มหนา ฉันพยายามใช้ร่มคันเล็กๆ และตัวของฉันเองบังฝนไม่ให้สาดกระเซ็นไปโดนแก้วตาดวงใจ ตรงหน้าของฉัน… หลังบานประตูไม้สักแกะสลักบานใหญ่ คือ “กฤต” ผู้ชายที่ฉันแต่งงานด้วยมาสามปี เขากำลังยืนกอดอก มองฉันและลูกด้วยสายตาที่เย็นชาและรังเกียจราวกับเราเป็นขยะ และที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังของเขา คือ “นิตา” เลขาสาวสุดแซ่บที่ตอนนี้สวมชุดคลุมอาบน้ำผ้าไหมของฉัน พร้อมกับส่งยิ้มเยาะเย้ยมาให้ “กฤต คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ!” ฉันตะโกนฝ่าเสียงฝน …

“ออกไปจากบ้านของฉัน!” คำตวาดไล่เมียและลูกแรกเกิดที่หน้าวิลล่าหรู… Read More

 “ไม่มีชุด ก็ไม่มีงานแต่ง!”… แต่เขาหารู้ไม่ว่า นั่นคือการเปิดประตูสู่ความพินาศของตระกูลที่เขาภูมิใจนักหนา! I. เศษซากของชุดเจ้าสาวและรอยยิ้มของปีศาจ ห้องแต่งตัวที่เคยเต็มไปด้วยความฝันอันสวยงามของฉัน บัดนี้กลับกลายเป็นลานประหาร ผ้าลูกไม้ฝรั่งเศสราคาเหยียบแสน ผ้าไหมทอมือที่สั่งตัดพิเศษ และชุดอาฟเตอร์ปาร์ตี้ที่ประดับด้วยคริสตัล… ชุดเจ้าสาวทั้งสามชุดที่ฉันตั้งใจเลือกซื้อด้วยเงินเก็บของตัวเอง ถูกกรรไกรตัดจนขาดวิ่น ร่วงหล่นกองอยู่บนพื้นราวกับเศษขยะที่ไม่มีชิ้นดี ที่กลางห้องนั้น “คุณธนา” พ่อแท้ๆ ของฉันยืนกอดอกอยู่ ข้างๆ เขาคือ “วิภาดา” แม่เลี้ยงวัยคราวพี่ที่กำลังถือกรรไกรตัดผ้าด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย แต่ใบหน้ากลับเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มสะใจ พ่อมองผลงานการทำลายล้างตรงหน้า แล้วหันมาสบตาฉัน รอยยิ้มที่มุมปากของเขายกขึ้นราวกับแม่ทัพที่เพิ่งชนะศึกสงครามครั้งใหญ่ “ไม่มีชุด… ก็ไม่มีงานแต่ง!” พ่อประกาศด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นและเต็มไปด้วยความสะใจ “ฉันบอกแกแล้วไงนลินี …

สองคืนก่อนวิวาห์ พ่อฉีกชุดแต่งงานของฉันจนขาดวิ่นและประกาศกร้าว Read More

 แล้วทิ้งให้ฉันอุ้มแผลสดขึ้นรถเมล์ตามลำพัง แสงแดดของกรุงเทพมหานครในช่วงสายร้อนระอุจนแทบจะแผดเผาผิวหนัง แต่ความร้อนนั้นกลับเทียบไม่ได้เลยกับความหนาวเหน็บในหัวใจของฉัน ฉันชื่อ “นลิน” เพิ่งผ่านการผ่าตัดคลอดลูกสาวตัวน้อย “น้องพริม” มาได้เพียงห้าวันเท่านั้น วันนี้เป็นวันที่หมอนัดมาดูแผลผ่าตัดและตรวจสุขภาพของลูกน้อย ฉันยืนอุ้มลูกด้วยความระมัดระวัง มือข้างหนึ่งประคองทารกน้อยที่กำลังหลับพริ้ม ส่วนอีกข้างกุมหน้าท้องที่ซ่อนแผลผ่าตัดยาวเหยียดเอาไว้ ทุกครั้งที่ขยับตัว ความเจ็บปวดจะแล่นริ้วขึ้นมาจนต้องสูดลมหายใจลึกๆ รถ SUV ยุโรปคันหรูสีดำมันปลาบแล่นเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทหน้าโรงพยาบาล รถคันนี้คือหยาดเหงื่อแรงกายของฉัน ฉันเป็นคนดาวน์และผ่อนมันทุกเดือนด้วยน้ำพักน้ำแรงจากการทำงานหนัก กระจกหน้าต่างเลื่อนลงเผยให้เห็นใบหน้าของ “ภวินท์” สามีที่ฉันเคยคิดว่าจะฝากชีวิตไว้ เขาไม่ได้ลงจากรถมาช่วยฉันถือของหรืออุ้มลูกเลยแม้แต่น้อย ฉันพยายามเดินกะเผลกๆ เข้าไปใกล้ เปิดประตูหลังเพื่อจะพาลูกขึ้นรถ แต่แล้วเสียงของภวินท์ก็ดังขัดขึ้น “นลิน เดี๋ยวส่งลูกมาให้แม่ถือ แล้วเธอก็ปิดประตูซะ” …

ฟางเส้นสุดท้ายของชีวิตคู่: ห้าวันหลังผ่าคลอด สามีเชิญแม่ตัวเองขึ้นรถหรู Read More