พายุหิมะสีครามและซองจดหมายแห่งหายนะ:
เมื่อฉันอุ้มลูกน้อยที่เขาตลบหลังทิ้งให้ตาย มาฉีกหน้ากากเจ้าบ่าวจอมปลอมกลางงานวิวาห์ร้อยล้าน! I. คืนหิมะสีเลือดที่ฮอกไกโด ความหนาวเย็นติดลบยี่สิบองศาเซลเซียส สามารถแช่แข็งได้แม้กระทั่งลมหายใจ… แต่มันก็ยังไม่เย็นชาเท่ากับหัวใจของผู้ชายที่ฉันเคยเรียกว่า “สามี” หกสัปดาห์ก่อนหน้านี้ “เตชินท์” พาฉันซึ่งเพิ่งคลอด “น้องคิน” ได้เพียงสองสัปดาห์ มาพักฟื้นที่กระท่อมไม้กลางป่าสนในเกาะฮอกไกโด เขาบอกว่ามันคือของขวัญต้อนรับลูกชายของเรา แต่ความจริงแล้ว… มันคือ “ลานประหาร” ที่เขาเตรียมไว้ พายุหิมะครั้งประวัติศาสตร์พัดถล่มเกาะ ถนนทุกสายถูกตัดขาด ไฟฟ้าในกระท่อมดับสนิท และในวินาทีที่ความตายกำลังคืบคลานเข้ามา เตชินท์กลับสวมเสื้อโค้ทตัวหนา คว้ากุญแจรถขับเคลื่อนสี่ล้อคันเดียวที่เรามี และหันมามองฉันที่กำลังกอดลูกน้อยตัวสั่นเทาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า “พี่ต้องไปแล้วรมิดา… ญาดาและบอร์ดบริหารรอพี่อยู่ที่กรุงเทพฯ งานแต่งงานของเรากำลังจะเริ่มขึ้น” เตชินท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับกำลังพูดเรื่องสภาพอากาศ …
พายุหิมะสีครามและซองจดหมายแห่งหายนะ: Read More
